Jakobus 1
1Jakobus, een vun GOtt un den HErrn JEsus Christus Sin Knechts an de twölf Geslechter, de dar sünd hen un her, Freud toeerst!
2Min leeven Bröder, holt dat för lütte Freud, wenn ji in allerhand Anfechtung falln doht,
3Un lat ju seggen, dat ju Glov, wenn he rechtschaffen is, Geduld mit sik bringt.
4De Geduld awer schall beständig blieven bet an dat End, up dat ji vullkamen sünd un ganz un gar keen Mangel hebbt.
5Wenn awer Jemand mank ju Wiesheit entbrickt, de schall GOtt beden, de rieklich jeden Een geven deiht un dat Nüms vorwitet so ward se em geven warrn.
6He schall awer in de Glov beden un nich twiefeln, denn wokeen twiefeln deiht, de is as de See, de vun den Wind dreven un hen un her smeten ward.
7Son Minsch brukt nich to denken, dat he wat vun den HErrn kriegen ward.
8En twiefelmödige Minsch is unbeständig in all sin Weg’.
9En Broder awer, de gemeen is, schall grot spreken vun sin Högde.
10Un de riek is, schall wichtig dohn mit sin Niedrigkeit; denn as en Blom vun Gras ward he vergahn.
11De Sünn geiht up mit de Hitt, un dat Gras verdrögt, un de Blom fallt af un ehr schöne Gestalt verdrögt, so ward de Rieke in sin Hand verwelken.
12Selig is de Mann, de de Anfechtung utholn deiht, denn nadem he bewährt is, ward he de Kron vun dat Leven kriegen, weke GOtt de toseggt hett, de Em leef hebbt.
13Nüms schall seggen, wenn he versöcht ward, dat he vun GOtt versöcht ward. Denn GOtt is nich en Versöker to dat Böse, GOtt versöcht Nüms;
14Awer Jedereen ward versöcht, wenn he vun sin egen Lust reizt un lockt ward.
15Darna wenn de Lust empfungen hett, gebärt se de Sünd, de Sünd awer, wenn se vullbrocht is, gebärt se den Dod.
16Irrt ju nich, leeve Bröder,
17All gude Gav un all vullkamen Gav kummt vun baben dal, vun dat Licht sin Vader, bi weken keen Verännerung is, noch Wessel vun Licht un Düsternis.
18He hett uns tügt na Sin Willn dörch dat Wort vun de Wahrheit, up dat wi weern de Eerstlinge vun sin Kreaturen.
19Darum, leeven Bröder, jede Minsch wes’ flink to hörn, langsam awer to reden, un langsam bös to warrn.
20Denn wenn de Minsch bös is, deiht he nich, wat vör GOtt recht is.
21Darum leggt af all Unreinigkeit un Bosheit un nehmt dat Wort an mit Sachtmoth, dat in ju plant is, dat ju Seelen selig maken kann.
22Doht awer na dat Wort un hört dat nich blot, womit ji ju sülvst bedregen doht.
23Denn wenn Jemand dat Wort blot hört, un nich darna deiht, de is as en Mann, de sin lieflich Angesicht in en Spegel besüht.
24Denn, nadem he sik besehn hett, geiht he vun Stunn an darvun un vergitt, woans he utsehn deiht.
25Wokeen awer dörchsehn deiht in dat vullkamen Gesetz vun de Frieheit un darin blift un vergitt nich, wat he hört hett, sonnern deiht darna, de ward selig wesen in sin Dohn.
26Wenn awer Jemand mank ju sik bedünken lett, dat he GOtt deenen deiht, un hollt sin Tung nich in Tom, sonnern verföhrt sin Hart, den sin Gottesdeenst is Nicks nütz.
27En Gottesdeenst rein un ahn Placken vör GOtt den Vader is de: De Waisen un Wetfruens in ehr Bedröfnis to besöken un sik ahn Placken vör de Welt to holn.