Jakobus 5
1Wolan denn, ji Rieken, weent un hult öwer ju Elend, dat öwer ju kamen ward.
2Ju Riekdom is verfult, ju Kleder hebbt de Motten freten.
3Ju Gold un Sülver is verrost warn, un ehr Rost ward ju to en Tügnis warrn un ward ju Fleesch freten, as en Füer. Ji hebbt ju Schätz sammelt up de letzten Dag’.
4Seht, de Lohn för de Arbeiders, de ju Land inarnt hebbt un de ji den Lohn kört hebbt, de schriet, un de Arbeiders ehr Schrien is vör den GOtt Zebaoth Sin Ohren kamen.
5Ji hebbt gut levt up de Eer, un ju Wollust hatt un ju Harten nährt as up en Slachtdag.
6Ji hebbt den Gerechten verordeelt un dod makt, un he hett sik nich wehrt.
7So west nu geduldig, leeve Bröder, bet de HErr kummt. Süh, en Ackersmann tövt up de köstliche Frucht vun de Eer, un hett Geduld bet de Fröh- un Spätregen kummt.
8West ji ok geduldig un stark vun Harten, denn de HErr kummt bald.
9Beklagt ju nich de Een öwer den Annern, leeve Bröder, up dat ji nich verdammt ward. Seht, de Richter is vör de Döhr.
10Nehmt, min leeve Bröder, to en Vörbild vun Lieden un Geduld de Propheten, de to ju redt hebbt in den HErrn Sin Nam.
11Seht, wi priest selig, de geduldig leden hebbt. Vun Hiob sin Geduld hebbt ji hört un den HErrn Sin End hebbt ji sehn; denn de HErr is barmhartig un en Erbarmer.
12Vör All awer, leeve Bröder, swört nich, weder bi den Himmel, noch bi de Eer, noch mit keen annern Eed. Lat awer ju Ja en ja wesen, un ju Nee en nee wesen, up dat ji nich in Hüchelie falln doht.
13Hett Een mank ju wat uttostahn, lat den beden, is Een bi guden Moth, lat den de Psalmen singen.
14Wenn awer Een krank is, de schall de Öllsten vun de Gemeen to sik ropen un öwer sik beden laten un sik mit Öl salven laten in den HErrn Sin Nam.
15Un dat Gebet in Glov ward den Kranken helpen un de HErr ward em uprichten; un wenn he Sünden begahn hett, ward se em vergeven wesen.
16Een schall den Annern sin Sünd bekennen un för enanner beden, dat ji gesund ward. Den Gerechten sin Gebet kann veel dohn, wenn dat eernstlich is.
17Elias weer en Minsch as wi, un he bä en Gebet, dat dat nich regen schull, un dat regen nich up de Eer dree Jahr un söß Monat.
18Un he bä awermals, un de Himmel gev Regen, un de Eer broch ehr Frucht.
19Leeve Bröder, wenn Een mank ju irren schull in de Wahrheit, un en Anner bekehr em;
20De schall weten, dat, wokeen den Sünner afbrocht hett vun den Irrdom in den he gung, de hett en Seel vun den Dod rett un ward darmit en Barg Sünden todecken.