Johannes 14:8
Sprickt to Em Philippus: HErr, wies’ uns den Vader, so sünd wi tofreden.
Dat Nie Testament (Bugenhagen)
In Der King James Version
Philip saith unto him, Lord, shew us the Father, and it sufficeth us.
Im Zusammenhang
7Wenn ji Mi kenn dän, so müssen ji ok Min Vader kenn. Un vun nu an kennt ji Em, un hebbt Em sehn.
Querverweise
John 1:43An den annern Dag wull JEsus wedder na Galiläa gehn, un findt Philippus, un sprickt to em: Folg Mi na.
John 12:21De treden to Philippus, de vun Bethsaida ut Galiläa weer, beden em, un sproken: Herr, wi wulln JEsus geern sehn.
Revelation 22:3Un dar ward nicks Verbanntes mehr wesen, un GOtt un dat Lamm ehr Stohl ward darin wesen, un Sin Knechte ward Em deenen, De is as en Bom, plantet an de Waterbeken, de sin Frucht bringen deiht to sin Tied un sin Bläder verwelkt nich, un wat he maken deiht, dat glückt em. Lat uns entwei rieten ehr Bann un vun uns smieten ehr Tögels. Veele seggt vun min Seel: Se hett keen Hölp bi GOtt. Sela. Ji Minschen Söhns, wo lang schall min Ehr schändt warrn? Wat hebbt ji dat Eitle so leef un de Lögen so geern! Sela. Vernimm min Schrien, min König un min GOtt, denn ik will to Di beden. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik bün swach, heel mi, HErr, denn min Gebeen sünd erschreckt. Dat se as Löwen min Seel nich rovt un terrieten, dewiel keen Retter dar is. Ut de lütten Kinner un de Süglinge ehren Mund hest Du en Macht toricht wegen Dine Fiende, dat Du den Fiend un de Rachgierigen utrotten deihst. Ik will mi freuen un in Di frohlocken un Dinen Namen lovsingen, Du Allerhöchste, Denn de Gottlose rühmt sik mit sin Mothwillen, un den Bedreger segent he un verachtet den HErrn. Denn se riet den Grund um, wat schall de Rechtfardige utrichten? De Een redt mit den Annern Lögen un mit glatte Tungen lehrt se mit tweerli Harten. Wo lang schall ik sorgen un mi däglich ängstigen in min Hart? Wo lang schall sik min Fiend öwer mi erheven? Awer se sünd alltomal afweken un alltosam undüchdig warn, dar is keen Een, de Gudes deiht, ok nich Een. Wer mit sin Tung nich verleumden deiht un sinen Neegsten nicks Böses deiht un sinen Neegsten nich beschimpt. Vör de Hilligen, de up de Eer sünd un vör de Herrlichen, an weke ik all min Lust hef. Du hest min Hart prüft, un besöchst dat in de Nacht un hest mi rein smöltet un findst nicks Arges in min Sinn, denn min Mund schall nich öwertreden. HErr, min Fels, min Borg, min Erretter, min GOtt, min Trost, up den ik vertruen doh, min Schild un Hort vun min Heil un min Schutz. Een Dag seggt dat to den annern un ene Nacht deiht dat kund de anner. He schick di Hölp vun dat Hilligdom un stärk di ut Zion. Du gifst em wat sin Hart wünschen deiht un weigerst nich, wat sin Mund bäden deiht. Sela. Min GOtt, den Dag öwer rop ik, so antwordst Du mi nich, un de Nacht öwer bün ik ok nich still. He erquickt min Seel, He föhrt mi up de rechte Strat, um Sins Namens willen. Wer ward up den HErrn Sinen Barg gahn? Un wer ward stahn an Sine hillige Stä? Denn nüms ward to Schann, de up Di töven deiht, awer to Schann mött se warrn, de ahn Orsak affallt. Denn Din Gnad is vör min Ogen un ik wandel in Din Wahrheit. Wenn sik ok en Heer gegen mi leggen deiht, so is min Hart doch nich bang. Wenn Krieg gegen mi upsteiht, so verlat ik mi up Em. Treck mi nich hen unner de Gottlosen un mit de Öveldoers, de fründlich reden doht mit ehr Neegsten, un hebbt Böses in dat Hart. Den HErrn Sin Stimm geiht up de Water, de vun de Herrlichkeit GOtts dunnert, de HErr up grote Waters. HErr, min GOtt, as ik to Di schrien dä, maktest Du mi gesund. Neeg Dine Ohren to mi, hastig help mi! Wes’ min starke Fels un en Festung, dat Du mi helpen deihst. Denn as ik dat wull verswiegen, versmachten mine Gebeene dörch min däglich Hulen. Singt Em en nie Leed, makt dat gud up dat Saitenspill mit Jubelklang. Min Seel schall vun den HErrn grotspreken, dat de Elenden dat hört un sik freuen doht. Treck den Speer rut un stah mi bi gegen min Verfolgers! Sprick to min Seel: Ik bün din Hülp! Se smückt sik mank eenanner sülvst, dat se ehr böse Sak vörwarts bringen doht un anner slecht makt. Höp up den HErrn un doh Gudes, blief in dat Land un ernähr di redlich. Denn Din Pieln stekt in mi, un Din Hand drückt mi. Ik bün verstummt un still warn un swieg, wiel ik keen Glück hef un min Wehdag sünd öwer de Maten. Un trock mi ut de grusame Kul un ut den Schlamm un sett min Föt up en Fels, dat ik säker treden kann. De HErr ward em bewahrn un an’n Leven holn, un em dat wolgahn laten up de Eer un em nich in sin Fiende ehr Willn geven. Min Seel döstet na GOtt, na den lebendigen GOtt. Wannehr warr ik darhen kamen, dat ik GOtt Sin Angesicht sehn doh! Schick Din Licht un Din Wahrheit, dat se mi leiten un bringen to Din hilligen Barg un to Din Wahnung! Du hest mit Din Hand de Heiden wegjagt, awer se hest Du insett; Du hest de Völker tonicht makt, awer se hest Du grot makt. Du büst de schönste mank de Minschenkinner, holdselig sünd Din Lippen, darum segent GOtt Di ewiglich. Darum sünd wi nich bang, wenn ok de Welt unnergahn deiht un de Bargen mitten na de See rin sinken dä’n. Denn de HErr, de Allerhöchste, is schrecklich, en grote König up de ganze Eer. De Barg Zion is en schöne lütte Telgen öwer den dat ganze Land sik trösten deiht, an de Siet na Norden liggt den groten König sin Stadt. Beide, gemeene Mann un Herren, beide, riek un arm, alltomal. Unse GOtt kummt un swigt nich still. Fretend Füer geiht vör Em up un um Em rum en gruliche Storm. GOtt, wes’ mi gnädig na Din Gudheit un doh min Sünden ut na Din grote Barmhartigkeit. Wat prahlst du denn, du Tyrann, dat du kannst Schaden dohn, so doch GOtt Sin Gudheit noch däglich anhöllt? GOtt kikt vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn will, ob jemand verständig weer, de na GOtt fragen deiht. Help mi, GOtt, dörch Din Namen un schaff mi Recht dörch Din Gewalt. Mark up mi un erhör mi, wa ik so kläglich stöhnen un hulen doh, Min Fiende versökt mi däglich, denn veele striedt gegen mi mit groten Stolt. Ik rop to GOtt, den Allerheiligsten, to GOtt, de min Jammer en Enn makt. Ja, mothwillig doht ji Unrecht int Land un gaht stracks dörch mit jug Hand to freveln. Rett mi vör de Öveldoers un help mi vun de Blodgierigen. GOtt, de Du uns verstött un uns ut enanner jagt hest un tornig weerst, tröst uns wedder. Hier nerren up Eerden rop ik to Di, wenn min Hart in Angst is, Du wullest mi föhren up en hogen Fels. Denn He is min Hort, min Hülp, min Schutz, dat mi keen Fall störten ward, wa grot He ok is. Dar seh ik na Di in Din Hilligdom, wull geern Din Macht un Ehr sehn. Verbarg mi vör de Bösen ehr Versammlung, vör den Hupen vun de Öveldoers, Du erhörst Gebet, darum kummt all dat Fleesch to Di. Sprekt to GOtt: Wa grulich grot sünd Din Werke! Dine Fiende smeichelt Di wegen Dine grote Macht. Dat wi up Eerden kennen lehrn Sin Weg, mank alle Heiden Sin Heil. Verdriev se as de Rok verdreven ward, as dat Wass ant Füer smölten deiht, so mußten de Gottlosen vör GOtt umkamen. Ik versink in deepen Schlamm, wo keen Grund is, ik bün in deep Water un de Floth will mi versupen. De möt sik schamen un to Schann warrn, de na min Seel staht, se möt torügg kehren un höhnt warrn, de mi wat Öwels wünscht. Wes’ min starke Fels, wohen ik ümmer flegen kann, de Du toseggt hest, mi to helpen, denn Du büst min Felsen un min Schanz. Lat de Bargen den Freden bringen för dat Volk, un de Högden de Gerechtigkeit. Denn dat verdrot mi vun de Grotsprekers, do ik seh’, dat dat de Gottlosen so wol gung. Perr up se mit de Föt un stöt se ganz to Grund’. De Fiend hett Allns verdorben in dat Hilligdom. Denn to sin Tid, so warr Ik recht richten. To Salem is Sin Telt un Sin Wahnung to Zion. In de Tied vun min Noth sök ik den HErrn, min Hand is des Nachts utreckt un lett nich na, denn min Seel will sik nich trösten laten. De wi hört hebbt un weten doht, un unse Vaders uns vertellt hebbt. Se hebbt ehr Blod vergaten um Jerusalem rum as Water; un dar weer Nüms, de begraven dä. Richt Din Gewalt up, de Du vör Ephraim, Benjamin un Manasse büst un kumm uns to Help. Nehmt de Psalmen un gevt her de Pauken, leefliche Harfen mit Psalters. Schafft Recht den Armen un den Waisen un helpt den Elenden un Bedörftigen to dat Recht. Denn süh, Din Fiende larmt, un de Di hassen doht, holt den Kopp hoch. Min Seel lengt un sehnt sik na den HErrn Sin Vörhöv, min Lief un Seel freut sik in den lebendigen GOtt. De Du vörmals de Missedaht Din Volk vergeven un all ehr Sünn bedeckt hest, Sela; HErr, wes’ mi gnädig, denn ik rop däglich to Di. Herrliche Dinge ward in di predigt, du, GOtt Sin Stadt! Sela. Lat min Gebet vör Di kamen, neeg Din Ohren to min Geschrig. Un segg also: Dat een ewig Gnad ward upgahn, un ward Din Wahrheit trulich hollen in den Himmel. De Du de Minschen letst starven un sprickst: Kamt wedder, Minschenkinner! Denn He rett mi vun den Jäger sin Strick un vun de böse Pest. Des Morgens Din Gnad un des Nachts Din Wahrheit verkündigen. HErr, de Waterström erhevt sik, de Waterström hevt ehr Brusen, de Waterström hevt de Waggen. HErr, wa lang schüllt de Gottlosen, wa lang schüllt de Gottlosen prahlen! Denn de HErr is en groten GOtt un en groten König öwer alle Götter. Vertellt mank de Heiden Sin Ehr, mank alle Völker Sin Wunner. Füer geiht vör Em her un stekt Sine Fiende rund rum an. He denkt an Sin Gnad un Wahrheit för dat Hus Israel. De End vun alle Welt süht unse GOtt Sin Heil. Lat uns danken Din groten un wunderbarlichen Namen, de da hillig is. Erkennt, dat de HErr GOtt is! He hett uns makt un nich wi sülvst, to Sin Volk un to Schap up Sin Weid! Ik nehm mi keen böse Sak vör. Ik haß den Övertreder un lat em nich bi mi blieven. Verbarg Din Angesicht nich vör mi in de Noth, neeg Din Ohren to mi; wenn ik Di anropen doh, so erhör mi bald! De di all din Sünn vergeven un all dine Gebreken heel maken deiht. Du wölbst Sin Bawerdeel mit Water; Du fahrst up de Wolken, as up en Wagen; un geihst up den Wind sin Flünken. Pries’t Sin hilligen Namen, de ehr Hart freu sik, de den HErrn söken doht; Glückselig sünd de, de dat Gebot holt un alle Tieden Recht doht! Un de He ut de Länner tosamen bröcht hett, vun Upgang, vun Dalgang, vun Norden un vun de See; Wol up, Psalter un Harpen! Ik will fröh up sin. Un se redt giftig gegen mi allerwegen un striet gegen mi ahn Orsak. Na din Sieg ward din Volk di willig opfern in hilligen Smuck. Din Kinner ward di geboren as de Dau ut dat Morgenroth. Wat He ordnen deiht, dat is lövlich un herrlich, un Sin Gerechtigkeit blift up ewig. Riekdom un Överflot ward in ehr Hus sin un ehr Gerechtigkeit blift ewiglich. Vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang, si den HErrn Sin Namen hoch lavt! De See ward dat gewahr un mak sik darvun, de Jordan dreiht sik rückwarts. Awer uns GOtt is in den Himmel, He kann schaffen, wat He will. De Dod sin Bann harrn mi umgeven un Angst vör de Höll harr mi drapen. Ik keem in Jammer un Noth. Lat nu Aaron sin Hus seggen: Sin Gnad besteiht up ewig! Denn weke up Sin Weg wandelt, de doht nicks Böses. Wat kann de falsche Tung di dohn? Un wat kann se utrichten? He ward din Fot nich utglieden laten, un de di behöden deiht, slöpt nich. Jerusalem is so bu’t, dat se en Stadt sin schall, wo man tosamen kummt. Wes’ uns gnädig, HErr, wes’ uns gnädig, denn wi sünd heel vull Verachtung. So freten se uns bi lebendigen Lief up, wenn ehr Torn öwer uns ergrimmen dä, Denn de Gottlosen ehr Scepter ward nich blieven öwer den lütten Hupen vun Gerechte, up dat de Gerechten ehr Hand nich utstrecken doht to Ungerechtigkeit. De HErr hett Grotes an uns dahn, daröwer sünd wi fröhlich. Süh, Kinner sünd den HErrn Sin Gav un Lievesfrucht is en Geschenk vun Em. Din Fru ward sien as en fruchtbar Wienstock um din Hus rum, din Kinner as de Telgens vun en Ölbom um din Disch rum. De Plögers hebbt up min Rügg plögt un ehr Föhren lank trocken. So Du wullt, HErr, Sünn toreken, HErr, wokeen ward bestahn? Israel, höp up den HErrn, vun nu an bet in Ewigkeit! De 132. Psalm. Ik will nich in dat Telt vun min Hus gahn, noch mi up dat Lager vun min Bett leggen, As de Dau, de vun Hermon dal fallt up de Barg Zion. Denn dar versprickt de HErr Segen un Leven ümmer un ewig. De 134. Psalm. De HErr, de Himmel un Eer makt hett, segen di ut Zion. De 135. Psalm. Lavt den HErrn, denn de HErr is fründlich, singt Sin Namen Lov, denn He is leevlich. Dankt den HErrn, de öwer alle HErrn is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn dar heeten uns singen, de uns gefangen holln, un in uns Hulen, fröhlich sien: Min Leeve, singt uns en Leed vun Zion! Wenn ik Di anropen doh, so erhör mi un gif min Seel grote Kraft. Ik mag gahn oder liggen, so büst Du um mi un sühst all mine Weg’. De Böses denkt in ehr Harten un up jeden Dag Krieg anfangt. HErr, behöd min Mund un bewahr mine Lippen. Ik schüdd min Red vör Em ut un lat vör Em min Noth kund warrn. Denn de Fiend verfolgt min Seel un sleit min Leven dal, he leggt mi in de Düsternis, as de Doden, de lang dod sünd. HErr, wat is de Minsch, dat Du so veel up em holn deihst? Un dat Minschenkind, dat Du em so achten deihst? De HErr is grot un heel veel to priesen un Sin Gröt is unutspreklich. Verlat jug nich up Fürsten, se sünd Minschen, de künnt ja nich helpen. He heelt de, de en braken Hart hebbt, un verbindet ehr Wehdag. Lavt Em, Sünn un Maand, lavt Em, all de blanken Steern! Se schüllt Sin Nam laven mit Reigendanz, up Pauken un Harpen schüllt se Em spelen. Lavt Em mit Basunen, lavt Em mit Psalter un Harpen!