Offenbarung 22:15

Denn buten sünd de Hunn’ un de Toverer, un de Horer, un de Dodsläger, un de Afgöttischen, un All, de Lögen leef hebbt un se doht. Süh, de hett Böses in den Sinn, mit Unglück is he schwanger, he ward awer Lögen gebären. Up dat ik all Dinen Pries in de Dohre vun de Dochter Zion vertellen doh, dat ik fröhlich si öwer Din Hölp. Brek den Gottlosen sin Arm entwei un sök dat Böse, so ward man sin gottlos Wesen nich mehr finnen. Ik awer will Din Angesicht in Gerechtigkeit ankieken. Ik will satt warrn, wenn ik upwaken doh na Din Bild. De 18. Psalm. He schot Siene Strahlen un jag se ut enanner, He leet veel blitzen un mak se bang. Lat Di wolgefalln min Mund sin Red un min Hart sin Snack vör Di, HErr, min Trost un min Erlöser. De 20. Psalm. Ik bün utgaten as Water, alle mine Gebeen hebbt sik utenanner reckt, min Hart is in min Liev as smolten Waß. Min Ogen seht ümmer up den HErrn, denn He ward min Föt ut dat Nett trecken. Ik awer, HErr, höp up Di un sprek: Du büst min GOtt! He lenkt ehr all dat Hart, He markt up all ehr Warke. Lat vun dat Böse un doh dat Gude, sök Freden un jag em na. Se awer freut sik öwer min Schaden un keem tohop, ja se keem tohop gegen mi, um mi to slahn; se riet un hört nich up. Awer ehr Swert ward in ehr Hart gahn, un ehr Bagen ward entwei breken. Un mutt sin as Een, de nich hörn deiht un de keen Wedderred in sin Mund hett. Schamen mött sik un to Schann warrn, de mi na min Seel staht, dat se de umbringt, torügg mött se falln un to Schann warrn, de mi Övels günnt. Du makst uns to en Sprückwort mank de Heiden, un dat de Völker den Kopp öwer uns schüddelt. Man föhrt se in gestickte Kleder na den König hen, un ehre Spelkameraden, de Jungfruen, de ehr nagaht, föhrt man to Di. Dat düsse GOtt is unse GOtt ümmer un ewiglich. He föhrt uns bet an den Dod. De 49. Psalm. Se liggen in dat Dodenriek as Schap, de Dod ward sik vun se nähren, awer de Frommen ward an Morgen öwer se herrschen un ehr Gestalt mutt vergahn; int Dodenriek möt se blieven. Un rop Mi an in de Noth, so will Ik di retten, so schast du vun Mi grotspreken. Denn ik will de Öwertreders Din Weg’ lehrn, dat de Sünders sik to Di bekehrn doht. De wi fründlich mit eenanner weern mank uns, wi wandelten in GOtt Sin Hus in Hupen. Des Abends lat se wedder hulen as de Hunn’ un in de Stadt umherlopen. Ik will Di fette Brandopfer bringen vun Rökelwark vun Widders, ik will opfern Ossen un Böck. Sela. Wenn de Allmächtige hen un wedder mank se Könige setten deiht, so ward dat hell, wo dat düster is. Rett’ mi ut den Dreck, dat ik nich versinken doh, dat ik rett’ ward vun min Verfolgers un ut dat deepe Water. Min Mund schall verkündigen Din Gerechtigkeit, däglich Din Heil, de ik nich alle tellen kann. He ward leven un man ward Em vun dat Gold ut Riek Arabien geven un man ward ümmer vör Em beden, däglich ward man Em laven. Ik harr ok binah so seggt, as se, awer süh, darmit harr ik verdammt all Din Kinner, de je west sünd. Du letst herut quellen Born un Beek, Du letst verdrögen starke Ströme. Du büst de GOtt, de Wunner deiht. Du hest Din Macht bewiest mank de Völker. He spalt de Felsen in de Wüste apen un gev se Water de Masse to drinken. GOtt Zebaoth, wend’ Di doch um, kiek vun den Himmel un seh an un besök düssen Wienstock. So wull Ik ehr Fiende bald dämpen un Min Hand gegen ehr Weddersakers wenden, As en Füer den Wold verbrennt, un as en Flamm de Bargen ansteken deiht: Du awer, HErr GOtt, büst barmhartig un gnädig, geduldig un vun grote Gudheit un Truheit. Warum verstötst Du, HErr, min Seel un verbargst Din Angesicht vör mi? Gerechtigkeit un Gericht is Din Stohl sin Festung, Gnad un Wahrheit sünd vör Din Angesicht. Mak uns nu wedder vergnögt, nadem Du uns so lang’ plagt hest, nadem wi so lang’ Unglück leeden hebbt. He röpt Mi an, so will Ik em erhören; Ik bün bi em in de Noth, Ik will em rutrieten un to Ehr bringen. Un wenn se ok old ward, ward se doch blöhn, fruchtbar un frisch sien. Denn Recht mutt doch Recht blieven un dat ward alle fromme Harten tofallen. Denn Din Knechten wüllt geern, dat se bu’t war un sehn geern, dat ehr Steen un Kalk toricht war; En Minsch is in sin Leven as Gras, he blöht as en Blom up dat Feld; Un dat de Wien den Minschen sin Hart erfreuen deiht un sin Gestalt schön ward vun Oel, un dat Brod den Minschen sin Hart stärken deiht. Rögt Mine Gesalvten nich an un doht Mine Propheten keen Leed an. He awer gev se ehr Bed un schick se genog, bet se darvör ekeln dä. De schüllt den HErrn danken för Sin Gnad un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, De HErr mutt se niemals ut de Ogen laten, un ehr Gedächtniß mutt utrodt warrn uppe Eer. Ji sied den HErrn, de Himmel un Eer makt hett, Sin Gesegnete. Sin Hilligen ehr Dod ward hoch hollen vör den HErrn. Man singt mit Freuden vun’n Sieg in de Gerechten ehr Hütten: Den HErrn Sin rechte Hand behollt den Sieg. Ik red wat Du befahln hest un seh up Dine Weg’. Ik will ehr Spies segen un ehr Armen Brod genog geven. De Heiden ehre Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. De Pharao un sin Heer in dat Schilfmeer stöten dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Mine Gebeene weern Di nich verborgen, as ik in Stillen makt word, as min Wesen bildt war in de unnersten Deele vun de Eer. Glückselig dat Volk, dat dat so geiht. Awer glückselig dat Volk, dat sin GOtt de HErr is! De 145. Psalm. Alle Ogen tövt up Di un Du gifst se wat to eten wenn’t Tied is. He schickt Sin Red up de Eer, Sin Wort löpt flink.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie.

Im Zusammenhang

14Selig sünd, de Sin Gebote holt, up dat se eten künnt vun den Levensbom un dörch de Dohrn in de Stadt ringahn. Un hett darup leggt dodbringende Geschosse, Sine Pieln hett He torecht to verdarven. HErr, wes’ mi gnädig, süh an min Elend, dat de Fiende mi verorsakt, de Du mi upheben deihst vun den Dod sin Dohren. Du sühst doch, denn Du seegst dat Elend un den Jammer, dat steiht in Din Hand, de Armen befehlt Di dat, Du büst de Weisen ehr Helper. Vun de Lüd’ mit Din Hand, HErr, vun de Lüd’ vun düsse Welt, de ehr Deel hebbt in düt Leven, weke Du den Buk vull makt hest mit Din Schatz, de dar Kinner de Hüll un Füll hebbt un lat’t ehren Överflot ehre Jungen. Un de HErr donner in den Himmel un de Höchste leet ut Sinen Donner mit Hagel un Blitzen. Bewahr ok Dinen Knecht vör de Stolten, dat se nich öwer mi herrschen doht, so warr ik vullkamen sin un frispraken vun grote Missedat. HErr, richt Di up in Din Kraft, so wöllt wi singen un laven Din Macht. De 22. Psalm. Ehr Mul sparrt se up gegen mi, as en brüllende Löw, de alles tweiritt. Den HErrn Sin Geheemnis is mank de, de Em fürchten doht, un Sinen Bund lett He se weten. Töv up den HErrn, wes’ getrost un unverzagt, un töv up den HErrn! De 28. Psalm. Denn veele schellt bös öwer mi, dat jedereen sik vör mi schuen deiht; se hollt Rath tosamen öwer mi un denkt mi dat Leven to nehmen. Vun Sin fasten Thron süht He up all, de up de Eer wahnen doht. Nimm din Tung in Acht vör dat Böse un dine Lippen, dat se nich falsch reden doht. Ik höll mi, as weer he min Fründ un Broder, ik gung trurig gebückt, as een, de Leed drigt um sin Moder. De Gottlosen treckt dat Swert rut un spannt ehr Bagen, dat se fällt den Elenden un den Armen un slachtet de Frommen. Ik awer mutt sin as en Doven un nich hörn, un as en Stummen, de sin Mund nich updeiht. Lat af vun mi, dat ik mi erquicken kann, ehr ik henfahrn doh un nich mehr hier bün. De 40. Psalm. Lat Di dat wolgefalln, HErr, dat Du mi retten deihst; il HErr, mi to helpen. Gelavt si de HErr, de GOtt Israels, vun nu an bet in Ewigkeit! Amen, Amen. De 42. Psalm. Du makst uns unse Nawers ton Schimp, ton Hohn un Spott vör de, de um uns her sünd. Den König sin Dochter is ganz herrlich inwendig, se is mit golden Upsläg kleedt. Leggt Fliet an ehr Muern un makt ehr Palläste höger, up dat man darvun verkündigen deiht bi de Nakommen. Düt ehr Dohn is Unwahrheit vun ehr, ok lavt dat ehr Nakommen nich mit ehr Mund. Sela. Opfer GOtt Dank un betahl den Höchsten din Gelövniß. Tröst mi wedder mit Din Hülp un mit den frimödigen GEist unnerstütt mi. Du awer büst min Gesell, min Pleger un min Blodsfründ, Denn Du hest min Seel vun den Dod rett, min Föt vun Utglieden, dat ik wandeln mag vör GOtt in de Lebendigen ehr Licht. De 57. Psalm. Vertilg se ahn all Gnad, vertilg se, dat se nicks sünd un se insehn doht, dat GOtt Herrscher is in Jacob, in alle Welt. Sela. Mit GOtt wöllt wi Dahten dohn. He ward unse Fiende unner de Föt perren. De 61. Psalm. De Weiden sünd vull Schap un de Felder staht dick mit Korn, dat man jucht un singt. De 66. Psalm. As ik mine Lippen hef updahn un min Mund redet hett in min Noth. Wenn ji to Feld liggen doht, so glänzt dat as de Duven ehr Flünken, de as Sülver un Gold schimmern doht. Ik awer bed’, HErr, to Di to de angenehme Tied; GOtt, dörch Din grote Gnad’ erhör mi mit Din true Hülp. Ik awer will ümmer töven un will ümmer mehr vun Din Ehr grotspreken. He ward ehre Seelen ut de Bedregerie un den Frevel erlösen un ehr Blod ward düer achtet warrn vör Em. Un bün plagt däglich un min Straf is alle Morgen dar. Du sleist de Wallfisch ehre Köpp entwei un gifst se ton Eten an dat Volk in de Wüstenie. GOtt, Din Weg is hillig. Wo is so en mächtigen GOtt, as Du, GOtt, büst? He leid’ se des Dags mit en Wolk un des Nachts mit en hell Füer. De willen Swien hebbt em tonicht wöhlt un de willen Thiern hebbt em affreten. Wull Min Volk Mi gehorsam sin un Israel up Min Weg gahn; GOtt, mak se as en Krüsel, as Stoppeln vör den Wind. Dat Gerechtigkeit dennoch vör Em blieven un in Swung gahn dä. De 86. Psalm. GOtt, de Stolten sett sik gegen mi un de Tyrannen ehr Hupen steiht mi na min Seel un hebbt Di nich vör Ogen. Awer ik schrieg to Di, HErr, un min Gebet kummt fröh vör Di. Du hest en gewaltigen Arm; stark is Din Hand un hoch is Din rechte Hand. Füll uns fröh mit Din Gnad, so wüllt wi vun Di grotspreken un fröhlich sien uns’ Leven lang. He begehrt na Mi, so will Ik em ruthelpen, he kennt Min Namen, darum will Ik em stark maken. De plantet sünd in den HErrn Sin Hus, ward in uns’ GOtt Sin Vörhöf grönen. Denn de HErr ward Sin Volk nich vun Sik stöten, noch Sin Arf verlaten. Du wullest Di upmaken un öwer Zion erbarmen, denn dat is Tied, dat Du se gnädig büst, un de Stunn is kamen. Denn He weet, wat vör en Wes’wark wi sünd, He denkt daran, dat wi Dreck sünd. Du letst Gras wassen för dat Veeh un Saat, de Minschen to Nutz, dat Du Brod ut de Eer bringen deihst. He leet keen Minsch se Schaden dohn un straft Könige wegen se. Un se warn lüstern in de Wüstenie un versöchten GOtt in de Wildnis. Un se ut de Düsterniß un dat Dunkel föhr un ehr Bann entwei rieten dä: Mit GOtt wüllt wi Dahten dohn; He ward unse Fiende dal pedden. De 109. Psalm. An sin Vaders ehr Missedaht mutt dacht warn vör den HErrn un sin Moder ehr Sünn mutt nich utdahn warrn. Lat den HErrn jug segen mehr un mehr, jug un ju Kinner. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. De HErr is min Macht un min Psalm un min Heil. Ik freu mi öwer Din Tügnisse ehren Weg, as öwer allerhand Riekdom. Dar is min Ruh ewig, hier will ik wahnen, denn dat gefallt mi hier gut. Denn de HErr ward Sin Volk richten un Sine Knechts gnädig sien. Un leet Israel dar dörch gahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ik dank Di darför, dat ik wunnerbarlich schaffen bün, wunnerbarlich sünd Dine Warke, dat erkennt min Seel wol. Ok ward de Rechtfardigen Din Nam danken un de Frommen ward vör Din Angesicht blieven. De 141. Psalm. Dat uns’ Ossen veel arbeit, dat keen Schaden, keen Verlust noch Klag up unse Straten sie. De HErr hollt Alle, de falln doht, un richt Alle up, de dal slagen sünd. He schafft Freden an Dine Grenzen un makt di mit den besten Weeten satt. Un He makt Sin Volk Sin Horn hoch. All Sine Hilligen schüllt laven, de Kinner Israel, dat Volk, dat Em deenen deiht. Halleluja. De 149. Psalm.

16Ik, JEsus, hef min Engel schickt, ju all düt to tügen för de Gemeenen. Ik bün de Wuttel vun David sin Geslecht, de helle Morgensteern. He hett en Kuhl gravt un makt, un he full in de Kuhl, de he makt harr. De Heiden sünd versunken in de Kuhl, de se sülvst makt hebbt, ehr Fot is in dat Nett fungen, dat se sülvst versteken hebbt. De HErr is König ümmer un ewiglich, de Heiden möt ut Sin Land umkamen. Do seeg man den Unnergrund vun de Waters un de Grund vun de Eer war updeckt, HErr, vun Din Schellen, vun de Odem un dat Schnuven vun Din Nees. Mine Kräfte sünd verdrögt as en Potschart, un min Tung klevt an min Gagel, un Du leggst mi in den Dod. Kehr Di to mi un wes’ mi gnädig, denn ik bün eensam un elend. Mine Tied steiht in Din Hann, redd mi vun mine Fiende ehr Hann un vun de, de mi verfolgen doht. Enen König helpt nich sin grote Macht, en Ries ward nich rett dörch sin grote Kraft. Den HErrn Sin Ogen seht up den Rechtfardigen un Sin Ohren hört up ehr Schrien. Mit de Tafelbröders, de dar heuchelt un spotten doht un ehr Buk füllt, biet se ehr Tähn tosamen öwer mi. Dat lütt Beten, dat een Gerechte hett is beter as dat grote Deel vun veele Gottlose. Awer ik töv, HErr, up Di, un Du HErr, min GOtt, warrst mi erhörn. Se mött in ehr Schand sik verfehrn, de öwer mi schrien doht: Ha, ha! Däglich is min Smach vör mi un min Angesicht is vull vun Schand. Man föhrt se mit Freuden un Vergnögen, un se gaht in König sin Palast. Awer GOtt ward min Seel erlösen ut dat Dodenriek sin Gewalt, denn He ward mi annehmen. Sela. Awer to den Gottlosen sprickt GOtt: Wat verkündigst du Min Gesetze un nimmst Min Bund in din Mund! Rett mi vun de Blotschulden, GOtt, de Du min GOtt un HEiland büst, dat min Tung vun Din Gerechtigkeit grotspreken kann. De Dod schall se inhaln un möt lebendig in de Höll fahrn, denn dar is nicks as Bosheit mank ehr Hupen. Lat se hen un her lopen na Spies un murren, wenn se nich satt ward. Kamt her, hört to, Alle, de ji GOtt fürchten doht. Ik will vertelln, wat He an min Seel dahn hett. GOtt Sin Barg is en fruchtbaren Barg, en grot un fruchtbar Gebirg. Dat mi de Waterflot nich versupen deiht, un de Deepe nich verslingen un dat de Born nich öwer mi tosamen gah. Ik gah umher in den HErrn, HErrn, Sin Kraft, ik sprek alleen grot vun Din Gerechtigkeit. Uppe Eer, baben up de Bargen ward dat Korn dick stahn, sin Frucht ward bevern as de Libanon un ward grönen in de Städ’ as Gras up Eerden. Ik dach awer daröwer na, dat ik dat begriepen much, awer dat weer mi to swar. Dag un Nacht is Din; Du makst, dat beide, Sünn’ un Stern’, ehr gewissen Lop hebbt. Du hest Din Volk erlöst gewaltiglich, Jakob un Joseph sin Kinner. Sela. Un leet Beeke ut den Felsen fleeten, dat se dal fleeten dän as Waterströme. Un hol em in Bu, den Din rechte Hand plant hett un den Du Di fast utwählt hest. Un de den HErrn hassen doht, möt an Em fehlen, ehr Tied awer ward ewiglich duern. So verfolg se mit Din Wedder un mak se bang mit Din Unwedder! Wend Di to mi, wes’ mi gnädig, stärk Din Knecht mit Din Macht, un help Din Magd ehr Söhn! Ik bün elend un ahnmächtig, dat ik so verstött bün, ik lied Din Schrecken, dat ik ganz verzagen doh. Glücklich is dat Volk, dat juchen kann! HErr, se ward in dat Licht vun Din Angesicht umhergahn; Wies Dine Knecht Dine Werke un Din Ehr ehr Kinner. Ik will em satt maken mit lang Leven un will em wiesen Min Heil. De 92. Psalm. Dat se verkündigen doht, dat de HErr so fromm is, min Fels, un is keen Unrecht an Em. De 93. Psalm. Wokeen steiht bi mi gegen de Boshaftigen? Wokeen tred to mi gegen de Öweldoers? Dat de Heiden den HErrn Sin Namen fürchten doht, un alle Könige up de Eer Din Ehr; Wenn de Wind daröwer weiht, so is se nich mehr da, un ehr Stell kennt se nich mehr. Dat den HErrn Sine Böm vull Saft staht, de Cedern vun Libanon, de He plant hett. Un He leet en dühre Tid in dat Land kamen un nehm allen Vörrath vun Brod weg. Un se empörten sik gegen Moses in dat Lager, gegen Aaron, den HErrn Sin Hilligen. Dat He iserne Döhren entwei brickt un iserne Riegel tweisleiht. Darum dat he so gar keen Barmhartigkeit harr, sonnern den Elenden un Armen un den Bedrövten verfolgen dä, dat he em dod maken schull. De Himmel is öwerall den HErrn Sin, awer de Eer hett He de Minschenkinner geven. O, HErr, ik bün Din Knecht; ik bün Din Knecht, Din Magd ehr Söhn. Du hest min Bann entwei reten. Den HErrn Sine Rechte sünd hoch makt, den HErrn Sine Rechte behollt den Sieg. Ik hef Lust to Dine Rechte un vergeet Din Wort nich. Ehr Presters will Ik mit Heil ankleden un ehre Hilligen schüllt fröhlich sien. Se hebbt Müler un snackt nich, se hebbt Ogen un seht nich. De Sin Volk dörch de Wüstenie föhrn dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Dine Ogen seegen mi, as ik noch ahn Gestalt weer, un weern alle Dag’ in Din Bok schreven, de noch warrn schulln, obschonst keen eenzig vun ehr dar weer. Du makst Din Hand up un makst Allns satt, wat leven deit, mit Wolgefalln. He gift Snee as Wull, He streut Riep as Asch.

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Matthew 8:12Awer de Kinner vun dat Riek ward utstött in de üterste Düsternis, dar ward Hulen un Tänklappern wesen.

John 8:46Wer mank ju kann Mi en Sünn nawiesen? Wenn Ik ju awer de Wahrheit seggen doh, warum glövt ji Mi nich?

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:15