Kapłańska 7
1Sposób ofiarowania ofiary za grzech, i ofiary spokojnéj: łoju albo tłustości i krwie w obec zakazują pożywać. T en téż zakon ofiary za występek, święte świętych jest.
2Przetóż gdzie będzie ofiarowane całopalenie, zabiją i ofiarę za występek: krew jéj wkoło ołtarza wyleją.
3Ofiarują z niéj ogon, i łój okrywający wnętrze:
4Dwie nereczki i tłustość, która jest przy trzewach, i odziedzę wątroby z nereczkami.
5I spali je kapłan na ołtarzu: zapał jest Panu za występek.
6Każdy mężczyzna z rodu kapłańskiego, na miejscu świętem będzie tego mięsa pożywał; albowiem święte świętych jest.
7Jako bywa ofiarowana ofiara za grzech, tak i za występek: obojéj ofiary jeden zakon będzie: na kapłana, który ją ofiaruje, przyjdzie.
8Kapłan, który ofiaruje całopalenia ofiarę, będzie miał skórę jéj.
9I każda ofiara z białéj mąki, którą pieką w piecu, i cokolwiek na rostcie, albo w panewce bywa przyprawione, tego kapłana będzie, który ją ofiaruje:
10Chocia oliwą zaczyniona, chocia suche rzeczy będą, wszystkim synom Aaronowym, równą miarą na każdego, będzie podzielona.
11Ten jest zakon ofiary zapokojnych, którą ofiarują Panu.
12Jeźli na dziękowanie ofiara będzie, ofiarują chleby bez kwasu oliwą pomazane, i kreple przaśne oliwą pomazane, i białą mąkę warzoną, i kołacze oliwą namazane:
13Chleby téż kwaszone z ofiarą dziękowania, którą za zapokojne ofiarują:
14Z których jeden za pierwociny będzie ofiarowan Panu, i dostanie się kapłanowi, który wyleje krew ofiary.
15Któréj mięso tegoż dnia jeść będą, ani zostanie nic z niego aż do poranku.
16Jeźli ślubem albo dobrowolnie kto ofiaruje ofiarę, tegoż takież dnia zjedzona będzie: ale i jeźliby co na zajutrz zostało, może być jedzono.
17Ale coby kolwiek nalazł dzień trzeci, ogień strawi.
18Jeżliby kto pożywał mięsa ofiary zapokojnéj dnia trzeciego, nadaremna będzie ofiara, ani pomoże ofiarującemu: i owszem którabykolwiek dusza takiem się jadłem splugawiła, przestępstwa winna będzie.
19Mięso, któreby się dotknęło czego nieczystego, nie będzie jedzone, ale ogniem będzie spalone: kto będzie czysty, będzie go pożywał.
20Dusza zmazana, któraby jadła z mięsa ofiary zapokojnych, która jest ofiarowana Panu, zginie z ludu swego.
21A któraby się dotknęła nieczystoty człowieczéj, albo bydlęcéj, albo wszelkiéj rzeczy, która splugawić może, a jadłaby z takowego mięsa, zginie z ludzi swoich.
22I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
23Mów synom Izraelowym: Łoju owczego i wołowego i koziego jeść nie będziecie.
24Łój ścierwu zdechliny, i tego bydlęcia, które zwierz ugonił, będziecie mieć na rozmaite potrzeby.
25Jeźliby kto łój, który ma być ofiarowany na zapał Pański, jadł, zginie z ludu swego.
26Krwie téż wszelkiego zwierzęcia nie weźmiecie na pokarm, tak z ptaków, jako z bydląt.
27Wszelka dusza, któraby jadła krew, zginie z ludzi swoich.
28I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
29Mów synom Izraelowym, mówiąc: Kto ofiaruje ofiarę zapokojnych Panu, niech zaraz ofiaruje i obiatę to jest: mokre ofiary jéj.
30Będzie trzymał w rękach łój ofiary i mostek: a gdy oboje ofiarowawszy Panu poświęci, odda kapłanowi:
31Który spali łój na ołtarzu, a mostek będzie Aaronów i synów jego.
32Łopatka téż prawa z ofiar zapokojnych dostanie się za pierwociny kapłanowi.
33Ktoby z synów Aaronowych [ 110] ofiarował krew i łój ten będzie miał i łopatkę prawą za część swoję.
34Albowiem mostek podnoszenia i łopatkę odłączenia wziąłem od synów Izraelowych z ofiar ich zapokojnych: i dałem Aaronowi kapłanowi i synom jego prawem wiecznem, od wszystkiego ludu Izraelskiego.
35To jest pomazanie Aarona, i synów jego w obrzędziech Pańskich dnia, którego je ofiarował Mojżesz, żeby kapłański urząd odprawowali:
36I co im dawać przykazał Pan od synów Izraelowych ustawą wieczną w rodzajach ich.
37Ten jest zakon całopalenia i ofiary za grzech i za występek i za poświęcenie i ofiar zapokojnych:
38Które ustawił Pan Mojżeszowi na górze Synai, kiedy przykazał synom Izraelowym, aby ofiarowali ofiary swe Panu na puszczy Synai.