Galater 4
1Ik segg awer, so lang de Arv en Kind is, is twischen em un en Knecht keen Unnerscheed, obgliek he en Herr is vun all de Göder;
2Sonnern he is unner de Vörmünners un Plegers, bet up de vun den Vader bestimmte Tied.
3So ok wi, as wi Kinner weern, weern wi unner dat Regiment vun de üteren Ordnungen.
4As awer de Tied erfüllt weer, schick GOtt Sin Söhn, geborn vun en Wief, un unner dat Gesetz dahn,
5Up dat He de, de unner dat Gesetz weern, erlösen dä un dat wi de Kindschaft kregen.
6Dewiel ji nu Kinner sünd, hett GOtt den GEist vun Sin Söhn in ju Harten schickt, de dar schrigt: Abba, leev Vader!
7Also is hier keen Knecht mehr, sonnern luter Kinner. Sünd dat awer Kinner, so sünd dat ok GOtt Sin Arven dörch Christus.
8Awer to de Tied, as ji GOtt nich erkennen dän, hebbt ji deent de, de vun Natur keen Götter sünd.
9Nu awer ji GOtt erkennt hebbt, ja veelmehr vun GOtt erkennt sünd, woans dreiht ji ju nu wedder um na de swacken un eenfoltigen Satzungen, de ji nu wedder deenen wüllt?
10Ji holt Dag un Monat un Fest un Jahrstieden.
11Ik bün bang för ju, dat ik vellicht umsonst an ju arbeit hef.
12West doch ebenso as ik, denn ik bün ebenso as ji. Leeve Bröder, ik bä ju, ji hebbt mi keen Leed dahn.
13Denn ji weet, dat ik ju in Swackheit na dat Fleesch dat Evangelium predigt hef ton eersten Mal.
14Un min Anfechtungen, de ik na dat Fleesch utstahn doh, hebbt ji nich veracht noch versmäht, sonnern as en Engel vun GOtt nehmt ji mi up, ja as JEsus Christus sülvst.
15Wa weert ji dartomal so selig! Ik bün ju Tüg’, dat, wenn dat möglich west weer, ji harrt ju Ogen utreten un mi geven.
16Bün ik denn nu ju Fiend warn, dat ik ju de Wahrheit vertelln doh?
17Se ivert um ju nich nett, sonnern se wüllt ju vun mi affällig maken, dat ji um se ivern schüllt.
18Ivern is gud, wenn dat geschüt för wat Gudes un nich blot wenn ik bi ju bün.
19Min leeven Kinner, weke ik noch mal mit Angst to Welt bring, bet dat Christus en Gestalt in ju nehmen deiht.
20Ik wull awer, dat ik nu bi ju weer, un min Stimm umwanneln kunn, denn ik bün irr na ju.
21Seggt mi, de ji unner dat Gesetz sien wüllt, hebbt ji dat Gesetz nich hört?
22Denn dar steiht schreven, dat Abraham twee Söhns harr, een vun de Magd, een vun de Frie.
23Awer de vun de Magd weer, is na dat Fleesch geborn, de awer vun de Frie, is dörch de Tosag geborn.
24De Wör’ hebbt wat to bedüden. Denn dat sünd de twee Testaments, dat een vun den Barg Sinai, dat to de Knechtschaft gebären deiht, weke is de Agar.
25(Denn Agar heet in Arabien de Barg Sinai) un stellt Jerusalem vör, dat to düsse Tied is, un is deenstbar mit sin Kinner.
26Awer dat Jerusalem, dat dar baben is, dat is de Frie, de is de Moder vun uns allen.
27Denn dar steiht schreven: Wes’ fröhlich, du Unfruchtbare, de du nich gebären deihst un brek rut un rop, de du nich swanger büst, denn de Unbegevene hett veel mehr Kinner, as de den Mann hett.
28Wi awer, leeve Bröder, sünd Kinner na de Tosag, gliek as Isaak.
29Awer so as to de Tied, de na dat Fleesch geborn weer, den, de na den GEist geborn weer, verfolgen dä, so geiht dat nu noch.
30Awer wat sprickt de Schrift? Stöt de Magd ut mit ehrn Söhn, denn de Magd ehr Söhn schall nich arven mit de Frie ehrn Söhn.
31So sünd wi nu, leeve Bröder, nich de Magd, sonnern de Frie ehr Kinner.