Lukas 14:16
He awer sprok to Em: Dar weer en Minsch, de mak en grot Abendeten, un lad veele darto.
Dat Nie Testament (Bugenhagen)
In Der King James Version
Then said he unto him, A certain man made a great supper, and bade many:
Im Zusammenhang
Querverweise
Matthew 22:2Dat Himmelriek is liek en König, den sin Söhn sin Hochtied mak.
Luke 14:16He awer sprok to Em: Dar weer en Minsch, de mak en grot Abendeten, un lad veele darto.
Revelation 22:17Un de GEist un de Brut sprekt: Kumm! Un wokeen dat hört, de schall spreken: Kumm! Un wokeen döstig is, de schall kamen un wokeen dat will, de kann dat Levenswater umsunst nehmen. Sin Unglück ward up sin Kopp kamen un sin Frevel up sin Scheitel fallen. So erkennt man, dat de HErr Recht schaffen deiht. De Gottlose is verstrickt in dat Wark vun sin Hann. Sitenspeel. Sela. De Elenden ehr Verlangen hörst Du, HErr, Du makst ehr Hart gewiß, dat Din Ohr darup marken deiht, He lang dal vun de Högde un greep mi un tog mi ut de groten Waters. Denn Hunn hebbt mi umgeven, un de Hupen vun de Bösen hett sik um mi makt. Se hebbt min Hann un Föt dörchgravt. Min Hartens Angst is grot, föhr mi ut min Noth. Lat Din Angesicht lüchten öwer Dinen Knecht, help mi dörch Din Gnade. Peer helpt ok nich, un ehr grote Kraft rett nich. Den HErrn Sin Angesicht awer is öwer de, de Böses doht, up dat He ehr Gedächtniß utrodden deiht vun de Eer. HErr, wo lang wullt Du tokiken? Rett doch min Seel vun ehr Bullern un min Eensame vun de junge Löwen. Denn de Gottlosen ehr Arm ward intwei breken, awer de HErr erhöllt de Gerechte. Denn ik dach, mögt se sik ja nich öwer mi freun, de grotspreken doht, wenn min Fot utglieden deiht. Dar mött sik freun un fröhlich sin all, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, mött seggen allerwärts: De HErr si hoch gelavt! Dat ik de Schänders un Lästerers hörn un de Fiende un Rachgierigen sehn mutt. In Stä för din Vaders ward din Kinner sin, du warrst se to Fürsten setten in alle Welt. Lat di nich bang maken, wenn En Mann riek ward, wenn de Herrlichkeit vun sin Hus grot ward. So du doch de Tucht hassen deihst un smittst Min Word achter di? HErr, doh min Lippen up, dat min Mund Dinen Ruhm verkündigen deiht. Ik awer will to GOtt ropen un de HErr ward mi helpen. Ik awer will vun Din Macht singen un des Morgens rühmen Din Gudheit, denn Du büst min Schutz un Toflucht in min Noth. To Em reep ik ut min Mund un sprok grot vun Em mit min Tung. Wat hüppt ji groten Barge? GOtt hett Lust up düssen Barg to wahnen un de HErr blift ok ümmer darsülvst. Erhör mi, HErr, denn Din Gudheit is tröstlich, kehr Di to mi na Din grote Barmhartigkeit, GOtt, Du hest mi vun Jugend up lehrt, darum verkündige ik Dine Wunner. Sin Namen ward ewiglich blieven, so lang de Sünn besteiht, ward sin Namen up de Nakamen kamen, un ward dörch densülvigen segent sin, alle Heiden ward grot vun em spreken. Bet dat ik in GOtt Sin Hilligdom gung un up ehr End’ marken dä. Du setst jeden Land sin Grenz, Summer un Winter makst Du. De Waters segen Di, GOtt, de Waters segen Di un warn bang un de Deepen bewerten. Noch wieder sündigten se gegen Em, un vertörnten den Högsten in de Wüste, Süh darin un schell, dat dat Brennen un Rieten en End’ nehm. Un Ik warr se mit den Weeten spiesen un mit Honnig ut den Felsen satt maken. De 82. Psalm. Mak ehr Gesichter vull vun Schann, dat se na Din Namen fragen möt! Doh en Teken an mi, dat mi dat wol gah, dat de mi hassen doht, dat sehn un sik schamen möt, dat Du, HErr, mi bistahn un trösten deihst. De 87. Psalm. Din Grimmigkeit geiht öwer mi, Din Schrecken drückt mi. Se ward öwer Din Namen däglich fröhlich un in Din Gerechtigkeit herrlich sien. Ja, HErr, uns’ GOtt, wes’ uns fründlich, un lat dat Wark vun uns Hann fortgahn, ja dat Wark vun uns Hann lat He fortgahn! De 91. Psalm. Wenn de HErr mi nich helpen dä, so leeg min Seel schier in de Still. Dat de HErr Zion bu’t un Sik sehn leet in Sin Ehr. De HErr Sin Gnad awer duert vun Ewigkeit to Ewigkeit öwer de, de Em fürchten doht, un Sin Gerechtigkeit up Kinneskind, Darsülvst buet de Vageln ehr Nest un de Storch wahnt up de Dannböms. He schick en Mann vör se her; Joseph ward ton Knecht verkofft. De Eer dä sik up un slok Dathan över un deck de Abiram sin Hupen to. De Narren, de plagt ward wegen ehr Övertredung un wegen ehr Sünn, Un he wull den Fluch hebben, de ward ok öwer em kamen, he wull den Segen nich, so ward de ok wiet vun em blieven. De Doden ward Di, HErr, nich laven, noch de, de dal fahren doht in de Ruh; Di will ik Dank opfern un den HErrn Sin Namen predigen. Ik warr nich starven, sonnern leven un den HErrn Sin Wark verkündigen. Doh Gudes Din Knecht, darmit ik leven un Din Wort holn doh. Dar schall upgahn David sin Herrschaft; ik hef min Gesalvten en Lücht torecht makt. Se hebbt Ohren un hört nich, ok is keen Athem in ehr Mund. De grote Könige slagen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Awer köstlich sünd vör mi, GOtt, Din Gedanken! Wa is doch vun ehr en so grote Antal! De HErr is gerecht in all Sine Weg’ un hillig in all Sine Warke. He smitt Sin Hagel as Beten, wokeen kann blieven vör Sin Frost?