Lukas 14
1Un dat begev sik, dat He keem in en Hogen vun de Pharisäers sin Hus up en Sabbat, dat Brod to eten; un se heeln up Em.
2Un süh, dar weer en Minsch vör Em, de weer watersüchtig.
3Un JEsus antworte, un sä to de Schriftgelehrten un Pharisäers, un sprok: Is dat ok recht, up den Sabbat to heeln?
4Se awer swegen still. Un He greep em an, un heel em, un leet em gahn.
5Un antworte, un sprok to se: Wokeen is mank ju, den sin Oß oder Esel in den Sot fallt, un he nich sogliek em ruttreckt up den Sabbatdag?
6Un se kunn em darup wedder keen Antwort geven.
7He sä awer en Glieknis to de Gäste, as He marken dä, wa se wählten, baben an to sitten, un sprok to se:
8Wenn du vun Jemand nödigt warrst to Hochtied, so sett di nich baben an, dat nich vellicht een, de höger stellt is, as du, vun em laden ward.
9Un wenn denn kummt, de di un em laden hett, sprickt to di: »Wiek düssen;« un du mußt denn mit Scham unner an sitten.
10Sonnern wenn du laden warrst, so gah hen, un sett di unneran, up dat, wenn dar kummt, de di laden hett, he to di sprickt: »Fründ, rück rup.« Denn warrst du Ehr hebben vör de, de mit di to Disch sitten doht.
11Denn wer sik sülvst verhögt, de schall dal sett warrn; un wer sik sülvst siet makt, de schall verhögt warrn.
12He sprok ok to den, de em laden harr: Wenn du en Middags- oder Abendmahltied makst, so lad nich din Frünn, noch din Bröder, noch din Blodsfrünn, noch din Nawers, de dar riek sünd; up dat se nich di vellicht wedder ladt, un dat di vergolten ward;
13Sonnern wenn du en Mahltied maken deihst, so lad de Armen, de Kröpels, de Lahmen, de Blinden:
14So büst du selig; denn se hebbt dat di nich to vergellen. Dat ward di awer vergollen warrn in de Uperstahung vun de Gerechten.
15As awer een so wat hör, de mit to Disch seet, sprok he to Em: Selig is de, de dat Brod eeten deiht in GOtt Sin Riek.
16He awer sprok to Em: Dar weer en Minsch, de mak en grot Abendeten, un lad veele darto.
17Un schick sin Knechten ut to de Stunn vun dat Abendeten, de beden sünd to seggen: Kamt, denn Allns is fardig.
18Un se fungen alle an, een na den annern sik to entschülligen. De eerste sprok to Em: Ik hef en Acker kofft, un mutt rut gahn, un em besehn; ik bed di, entschüllig mi.
19Un de anner sprok: Ik hef fief Spann Ossen kofft, un ik gah nu hen, se to besehn; ik bed di, entschüllig mi.
20Un de drütte sprok: Ik hef en Fru nahm, darum kann ik nich kamen.
21Un de Knecht keem, un sä dat sin HErrn wedder. Do war de Husherr falsch, un sprok to sin Knecht: Gah nu rut up de Weg’ un Straten vun de Stadt, un bring de Armen, de Kröpels, un Lahmen, un Blinden rin.
22Un de Knecht sprok: Herr, dat is geschehn, wat du befahln hest; dar is awer noch mehr Platz.
23Un de Herr sprok to den Knecht: Gah rut up de Landstraten, un an de Tün, un nödig se, rin to kamen, up dat min Hus vull ward!
24Ik segg ju awer, dat vun de Männer, de dar laden sünd, nich een min Abendeten smecken ward.
25Dar gung awer veel Volk mit Em, un He kehr Sik um, un sprok to se:
26Wenn jemand to Mi kummt, un haßt nich sin Vader, Moder, Fru, Kinner, Bröder, Swester, ok darto sin egen Leven, de kann Min Jünger nich wesen.
27Un wer nich sin Krüz driggt, un folgt Mi na, de kann Min Jünger nich wesen.
28Wer is dar awer mank ju, de en Thorn bu’n will, un sitt nich tovör, un öwersleiht de Kosten, ob he dat hett, dat uttoföhrn?
29Up dat nich, wenn he den Grund leggt hett, un kann dat nich utföhrn, alle, de dat sehn doht, anfangt öwer em to spotten,
30Un seggt: Düsse Minsch fung an to bu’n, un kunn dat nich utföhrn.
31Oder wat för en König will sik in en Striet begeven gegen en annern König, un sitt nich tovör un hol Rath, ob he kunn mit tein Dusend gegen den gahn, de öwer em kummt mit twintig Dusend?
32Wa nich, schickt he Baden, wenn de annere noch wiet af is, un bed um Freden.
33Also ok jedereen vun ju, de nich afseggt Allns, dat he hett, kann nich Min Jünger wesen.
34Dat Solt is en gut Ding; wenn awer dat Solt slecht ward, womit schall man solten?
35Dat is weder up dat Land, noch in den Mist wat nütz, sonnern man ward dat wegsmieten. Wer Ohrn hett to hörn, de hör to.