Offenbarung 22:13

Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, de Eerste un de Letzte. Denn Du, HErr, segenst de Gerechten; Du krönst se mit Gnaden, as mit en Schild. De 6. Psalm. Will man sik nich bekehrn, so hett He Sin Swerd scharp makt un Sinen Bagen uptrocken un He zielt, Denn He denkt un fragt na ehr Blod, He vergitt nich de Armen ehr Schrien. Warum schall de Gottlose GOtt lästern, un in sin Hart spreken: Du fragst nich darna? HErr, stah up, trä gegen em, smiet em dal un demödig em; redde min Seel vun de Gottlosen mit Din Swerd. Vun den Glanz vör Em deeln sik de Wolken, mit Hagel un Blitzen. Wer kann marken, wa oft he fehlen deiht? Vergev mi de verborgenen Fehler. Denn Du warrst se kehrt maken laten, mit Dine Bagen warrst Du na ehr Antlitz zielen. Grote Ossen hebbt mi umgeven, fette Ossen hebbt mi umringt. Sin Seel ward in’t Glück wahnen un Sin Samen ward dat Land besitten. Ik glov awer doch, dat ik sehn warr den HErrn Sin Gudheit in de Lebendigen ehr Land. Up dat min Ehr Di lovsingen un nich still swiegen deiht, HErr, min GOtt, ik will Di danken in Ewigkeit. De 31. Psalm. Ik bün vergeten in Harten, as weer ik dod, ik bün worn as en intweibraken Fatt, De HErr kikt vun den Himmel un süht alle Minschenkinner. Wokeen is dar, de en gud Leven mag un geern gude Dag’ harr? Ik awer, wenn se krank weern, trock en Sack an, dä mi to nah mit Fasten un bä alltied vun Harten. Sonnern lat se, de Öwel doht dal falln, dat se verstött ward un nich upstahn könnt. De 37. Psalm. Awer de HErr lacht öwer em, denn He süht, dat sin Dag kummt. Un de mi na de Seel staht, stellt mi Falln, un de mi öwel wöllt, redt, wa se Schanden dohn wöllt un gaht däglich mit List um. Hör min Gebet, HErr, un vernimm min Schrien un swieg nich still öwer mine Thranen. Denn ik bün beides, Din Pilgrim un Din Borger, as min Vaders all. Denn Lieden ahn End hett mi umgeven, min Sünden hebbt mi angrepen, dat ik nich sehn kann; vun ehr sünd mehr as Haar up min Kopp un min Hart hett mi verlaten. Mi awer erhöllst Du vun wegen min Frömmigkeit un stellst mi vör Din Angesicht ewiglich. Du verköffst Din Volk umsünst un nimmst nicks darvör. De Dochter Zor ward mit Geschenk dar sin, de Rieken in dat Volk ward vör Di flehn. Makt jug um Zion, un fatet se um, tellt ehr Torns. Dennoch könnt se nich blieven in düsse Würde, sonnern möt darvun as dat Veeh. Meenst du, dat Ik Ossenfleesch eten oder Bocksblod drinken wull? Verjag mi nich vun Din Angesicht un nimm Din heiligen GEist nich vun mi. Wenn mi doch min Fiend schänden dä, wull ik dat lieden un wenn min Hasser gegen mi grotspreken dä, wull ik mi vör em versteken. Ik hef Di, GOtt, lavt, dat ik Di danken will. Ehr Lehr is nicks as Sünd’ un se blievt in ehr Hoffart un predigt nicks as Fluchen un Wedderspreken. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschen-Hülp is nicks nütz. Un Du, HErr, büst gnädig un betalst en jeden, as he dat verdeent. De 63. Psalm. De Wahnungen in de Wüstenie sünd ok fett, dat se drüppt un de lütten Bargen sünd överhüpt vull vun Vergnögen. Dorum will ik mit Brandopfer in Din Hus gahn, un Di mine Gelövnisse betalen; De Könige vun de Heerscharen sünd unner enanner Frünn, un de Husfruen deelt den Rov ut. De in’t Dohr sitten doht, schnadert vun mi, un in de Wirthschaften singt se vun mi. Schamen möt sik un umkamen, de min Seel towedder sünd, mit Schann un Hohn möt se öwerhüpt warrn, de min Unglück söken doht. He ward gnädig sin den Lütten un Armen, un de Armen ehr Seelen ward He helpen. Schall dat denn umsunst sin, dat min Hart unsträflich leven deiht un ik min Hann in Unschuld waschen doh? Du deelst de See dörch Din Kraft un brickst de Draken ehr Köpp entwei int Water. De de Fürsten den Moth nehmen deiht un schrecklich is mank de Könige uppe Eer. De 77. Psalm. Un red vun all Din Werke un sprek vun all Din Dohn. He deel de See un leet se dar dörch gahn un sett dat Water as en Muer. Wi awer, Din Volk un Schap vun Din Weid dankt Di ewiglich un verkündigt Din Ruhm vun Geslecht to Geslecht. De 80. Psalm. Warum hest Du sin Tun entwei braken, dat em territt Allns, wat vör Di geiht? So hef Ik se laten in ehr Hartens Dunkel, dat se wandelt na ehr Rath. De dar seggt: Wi wüllt GOtt Sin Hüser erobern. HErr Zebaoth, de Minsch is wol an, de sik up Di verlaten deiht! De 85. Psalm. Dat uns de HErr ok wat Gudes doh, damit uns Land sin Frucht geven kann, Denn Din Gnad is grot öwer mi un hest min Seel rett ut de deepe Höll. Mögt denn Din Wunner in Düsterniß erkennt warrn? Oder Gerechtigkeit in dat Land, wo man an nicks denken deiht? Middernacht un Middag hest Du schafft; Thabor un Hermon jucht in Din Namen. HErr, kehr Di doch wedder to uns un wes’ Dine Knechte gnädig! Up de Löwen un Oddern warrst du gahn un perren up de jungen Löwen un Draken. De Gerechte ward grönen as en Palmbom, he ward wassen as en Ceder up den Libanon. Dat he Geduld hett, wenn dat slecht geiht, bet den Gottlosen dat Graf torecht makt ward. Vör den HErrn, denn He kummt, denn He kummt, to richten dat Eerdriek. He ward den Eerdborr richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Sin Wahrheit. De 97. Psalm. Du awer, HErr, blivst ewiglich un Din Gedächtniß för un för. As sik en Vader öwer sine Kinner erbarmen deiht, so erbarmt Sik de HErr öwer de, de Em fürchten doht. Du makst de Bargen vun baben heraf natt, Du makst dat Land vull Frücht, de Du schaffen deihst. Un se trocken vun Volk to Volk, vun een Königriek to en anner Volk. Awer se vergeten bald Sin Wark, se tövten nich up Sin Rath. Un se to den HErrn ropen dän in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschenhülp is nicks nütz. Sin Nakamen möt utrodt warrn, ehr Nam mutt in dat anner Glid vertilgt warrn. He segent de, de den HErrn fürchten doht, beide, Lütt un Grot. Ik will den Beker vull Hülp nehmen un den HErrn Sin Namen predigen. Se stöt mi, dat ik fallen schall, awer de HErr helpt mi. Ik will mit min Lippen vertelln all de Rechte vun Din Mund. Denn de HErr hett Zion erwählt un hett Lust dar to wahnen. HErr, Din Nam besteiht up ewig, Din Gedächtniß, HErr, duert up alle Tieden. De dat Schilfmeer in twe Deel delen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn Du hest mine Neeren in Din Gewalt, Du weerst öwer mi in min Mutter ehr Lief. Denn ik weet, dat de HErr den Elenden sin Sak un de Armen ehr Recht utföhrn ward. Un dat uns’ Kamern vull sien mögt, hat se rut geven künnt een Vörrath na den annern, dat uns’ Schap dregt dusend un hunnert dusend up uns’ Dörpschaften, Din Riek is en ewig Riek un Din Herrschaft duert för alle Tieden. Denn He makt fast de Riegel vun Dine Dohre un segent Dine Kinner darin. Schüllt laven den HErrn Sin Nam, denn Sin Nam alleen is hoch, Sin Lof geiht, so wiet Himmel un Eer is.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last.

Im Zusammenhang

12Un süh, ik kam bald, un min Lohn mit mi, Jedereen to geven, so as sin Warke sünd. Küßt den Söhn, dat He nich vertörnt ward un ji umkamen doht up den Weg, denn Sin Torn ward bald anbrennen. Awer glückselig sünd alle, de Em vertruen doht. De 3. Psalm. Lat sik freuen alle, de up Di vertrut, ewiglich lat se rühmen, denn Du beschirmst se; lat de in Di fröhlich sin, de Dinen Namen leef hebbt. GOtt is en rechte Richter un en GOtt, de däglich drauen deiht. Lavet den HErrn, de to Zion wahnen deiht, un verkündigt mank de Lüd Sin Dohn. Stah up, HErr GOtt, hev Din Hand up, vergeet de Elenden nich! Gliek as en Löw, de up Rov luert, as en junge Löw, de in sin Versteek sitt. Sin Telt rund umher weer Düsternis un swarte dicke Wolken, dar weer He in verborgen. Ok ward Din Knecht dörch se vermahnt, un wer se holn deiht, de hett groten Lohn. Denn se dachten Di Övels to dohn un makten Anschläg, de se nich utföhrn kunnen. Wes’ nich wiet vun mi, denn Angst is dicht bi, denn hier is keen Helper. Wer is de, de den HErrn fürchten deiht? He ward em lehren den besten Weg. Min Fot geiht richtig. Ik will Di, HErr, laven in de Versammlungen. De 27. Psalm. Gif mi nich in mine Fiende ehren Willen, denn falsche Tügen staht gegen mi un doht mi Unrecht ahn Schu. Du hest mi min Klag verwandelt in Freuden, Du hest mi min Sack uttrocken un mi mit Freud umgörtet. Dat geiht mi so övel, dat ik en grote Smach warn bün mine Nawers un ene Schu mine Verwandten, de mi up de Straat sehn doht, lopt vör mi weg. Glückselig is dat Volk, den sin GOtt de HErr is; dat Volk, dat He ton Eegendom utwählt hett! Kamt her, Kinner, hört mi to, ik will jug de Furcht vör den HErrn lehrn! Se vergellt mi Böses för Gudes, um mi in Hartleed to bringen. Lat mi nich vun de Stolten unnerperrt warrn un lat de Gottlosen ehr Hann mi nich störten. De Gottlose draut den Gerechten un bitt de Tähn tosamen öwer em. Min Leeven un Frünn staht mi gegenöwer, kikt min Plagen an un min Neegsten tredt wiet af. Wenn Du Een tüchtigen deihst wegen de Sünd, so ward sin Schönheit vertehrt as vun de Motten. Ach, wo garnicks sünd doch alle Minschen! Sela. Du awer, HErr, wullst doch Din Barmhartigkeit nich vun mi kehrn; lat Din Gudheit un Truheit mi allerwärts behöden. Darbi mark ik, dat Du Wolgefalln an mi hest, dat min Fiend nich öwer mi juchen ward. Wat bedrövst du di, min Seel un büst so unruhig in mi? Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He de Hülp vun min Angesicht un min GOtt is. De 43. Psalm. Du lettst uns upfreten as Schap un terstreust uns mank de Heiden. So ward de König Lust an Din Schönheit hebben, denn He is Din HErr un Du schast Em anbeden. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. De 47. Psalm. De Barg Zion freut sik un de Döchter Juda sünd fröhlich, vun wegen Din Gerichte. Ehr wahre Menung is, dat ehr Hüser jümmers blieft, ehr Wahnungen för un för un hebbt grote Ehr up de Eer. Wenn Mi hungern dä, wull Ik di nicks darvun seggen, denn de Eer is Min un alles, wat darup is. Schaff in mi, GOtt, en rein Hart un gif mi en nien gewissen GEist. Schaden dohn regeert darin, Legen un Bedregen kummt nich vun ehr Straten. Up GOtt höp ik un bün nich bang, wat künnt uns de Minschen dohn. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Welt. De 58. Psalm. Dat de Lüd seggen ward: Dat de Gerechte ward dat Sine jo geneten. GOtt is ja noch Richter up de Eer. De 59. Psalm. Erwürg’ se nich, dat min Volk dat nich vergeten deiht, jag’ se awer utenanner mit Din Macht, HErr, uns Schild un stöt se dal. Warrst Du dat nich dohn, GOtt? Un treckst nich ut, GOtt, mit uns Heer? GOtt hett en Word redt, dat hef ik etliche Mal hört, dat GOtt alleen mächtig is. Awer de König freut sik in GOtt. Wer bi Em schwören deiht, vun den ward grotspraken warrn. Denn de Lögenmüler schüllt tostoppt warrn. De 64. Psalm. Du krönst dat Jahr mit Din Gudheit un Din Fotspor drüppt vun Fett. Du hest Minschen laten öwer unsen Kopp kamen, wi sünd in Füer un Water kamen, awer Du hest uns rutföhrt un erquickt. De HErr gift dat Word mit grote Scharen vun Evangelisten. Ik hef en Sack antrocken, awer se makt Spott darut. GOtt, wes’ nich wiet vun mi, min GOtt, kumm flink, mi to helpen! Denn He ward den Armen un den Elenden retten, de da schrien deiht, de keen Helper hett. Süh’, dat sünd de Gottlosen, de sünd glückselig in de Welt un ward riek. Awer GOtt is min König vun Öllers her, de all’ Help deiht, de uppe Eer geschüht. Doht Gelövnisse un betahlt se den HErrn, ju GOtt, Alle, de ji um Em her sünd, bringt Geschenke den schrecklichen GOtt, Darum denk ik an den HErrn Sin Dahten, ja, ik denk an de vörigen Wunner. För ehr Vaders dä He Wunner in Egyptenland, in dat Feld Zoan. Un vergell uns Nawers söbenfältig in ehr Schot ehr Schimp, womit se Di, HErr, schänd hebbt. Du hest sin Waßdom utbred bet an de See un sin Telgen bet an den Strom. Awer Min Volk gehorcht nich Min Stimm, un Israel will Mi nich. Mak ehr Fürsten as Oreb un Seeb, all ehr Öbbersten as Sebah un Zalmunna, Denn GOtt, de HErr, is Sünn un Schild, de HErr gift Gnad un Ehr, He ward nicks Gudes mangeln laten de Frommen. Dat Frucht up de Eer wassen un Gerechtigkeit vun’n Himmel sehn dä; Ik dank Di, HErr, min GOtt, vun ganzen Harten un ehr Din Namen ewiglich. Ward man in dat Grav vertellen Din Gnad, un Din Truheit int Verdarven? Himmel un Eer is Din, Du hest den Eerdborrn gründt un wat darin is. Lehr uns bedenken, dat wi starven möt, up dat wi klok ward. Dat se di up Hann drägen un du din Fot nich an en Steen stöten deihst. Un min Oog ward sin Lust sehen an mine Fiende, un min Ohr ward sin Lust hören an de Boshaftigen, de sik gegen mi setten doht. Glücklich is, den Du, HErr, tüchtigen deihst un lehrst em dörch Din Gesetz. Lat dat Feld fröhlich sin un Allns, wat darup is, un lat grotspreken alle Böm in den Wold, Ji Gerechten, freut jug vun den HErrn un dankt Em un pries’t Sin Hilligkeit! De 98. Psalm. Min Dag’ sünd darhen as en Schatten un ik verdorr as Gras. So wiet de Morgen vun den Abend af is, lett He unse Övertredung vun uns feern sien. An desülvigen sitt de Vageln unner den Himmel un singt mank de Twiegen. As se wenig un gering weern un Fremde darin. Da glövten se an Sin Wort un sungen Sin Lof. Darum muß ehr Hart mit Unglück plagt warrn, dat se dar liggen dän un Nüms se hülp; Hest Du dat nich dahn, GOtt, de Du uns wegstöten un nich mit unse Heer uttrecken deihst? Un Nüms mutt em wat Gudes dohn, un Nüms erbarmt sik öwer sin Waisen. De HErr denkt an uns un segent uns, He segent Israel sin Hus, He segent Aaron sin Hus; Woans schall ik den HErrn vergellen all Sin Woldaht, de He an mi deiht? Se umgevt mi as Immen, se sünd utgahn as en Füer mank Dorns, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. Lavt siest Du, HErr! Lehr mi Dine Rechte! Ward din Kinner min Bund holn un min Tügnis, dat ik se lehrn warr, so schüllt ok ehr Kinner sitten up din Stohl ewig. Un gev ehr Land to en Arvdeel, to en Arvdeel an Sin Volk Israel. Dörch mächtig Hand un utgereckten Arm, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn bi Di is ok Düsternis nich düster; un de Nacht schient as de Dag, Düsternis is as dat Licht. En bös Mul ward keen Glück hebben up de Eer, en frevelhafte böse Minsch ward wegjagt un to Grunn richtet ward. Un mak mine Fiende tonicht wegen Din Gudheit un bring All de um, de min Seel bang makt; denn ik bün Din Knecht. De 144. Psalm. Dat uns Söhns upwasst in ehr Jugend as de Planten, un uns’ Döchter as de uthauen Ecksteens an en Palast; Dat de Minschenkinner Din Gewalt kennen lehrt un de Ehr vun Din Königriek Sin Pracht. Pries, Jerusalem, den HErrn, lav Zion, Din GOtt! Junggesellen un Jumfern, Old un Jung,

14Selig sünd, de Sin Gebote holt, up dat se eten künnt vun den Levensbom un dörch de Dohrn in de Stadt ringahn. Un hett darup leggt dodbringende Geschosse, Sine Pieln hett He torecht to verdarven. HErr, wes’ mi gnädig, süh an min Elend, dat de Fiende mi verorsakt, de Du mi upheben deihst vun den Dod sin Dohren. Du sühst doch, denn Du seegst dat Elend un den Jammer, dat steiht in Din Hand, de Armen befehlt Di dat, Du büst de Weisen ehr Helper. Vun de Lüd’ mit Din Hand, HErr, vun de Lüd’ vun düsse Welt, de ehr Deel hebbt in düt Leven, weke Du den Buk vull makt hest mit Din Schatz, de dar Kinner de Hüll un Füll hebbt un lat’t ehren Överflot ehre Jungen. Un de HErr donner in den Himmel un de Höchste leet ut Sinen Donner mit Hagel un Blitzen. Bewahr ok Dinen Knecht vör de Stolten, dat se nich öwer mi herrschen doht, so warr ik vullkamen sin un frispraken vun grote Missedat. HErr, richt Di up in Din Kraft, so wöllt wi singen un laven Din Macht. De 22. Psalm. Ehr Mul sparrt se up gegen mi, as en brüllende Löw, de alles tweiritt. Den HErrn Sin Geheemnis is mank de, de Em fürchten doht, un Sinen Bund lett He se weten. Töv up den HErrn, wes’ getrost un unverzagt, un töv up den HErrn! De 28. Psalm. Denn veele schellt bös öwer mi, dat jedereen sik vör mi schuen deiht; se hollt Rath tosamen öwer mi un denkt mi dat Leven to nehmen. Vun Sin fasten Thron süht He up all, de up de Eer wahnen doht. Nimm din Tung in Acht vör dat Böse un dine Lippen, dat se nich falsch reden doht. Ik höll mi, as weer he min Fründ un Broder, ik gung trurig gebückt, as een, de Leed drigt um sin Moder. De Gottlosen treckt dat Swert rut un spannt ehr Bagen, dat se fällt den Elenden un den Armen un slachtet de Frommen. Ik awer mutt sin as en Doven un nich hörn, un as en Stummen, de sin Mund nich updeiht. Lat af vun mi, dat ik mi erquicken kann, ehr ik henfahrn doh un nich mehr hier bün. De 40. Psalm. Lat Di dat wolgefalln, HErr, dat Du mi retten deihst; il HErr, mi to helpen. Gelavt si de HErr, de GOtt Israels, vun nu an bet in Ewigkeit! Amen, Amen. De 42. Psalm. Du makst uns unse Nawers ton Schimp, ton Hohn un Spott vör de, de um uns her sünd. Den König sin Dochter is ganz herrlich inwendig, se is mit golden Upsläg kleedt. Leggt Fliet an ehr Muern un makt ehr Palläste höger, up dat man darvun verkündigen deiht bi de Nakommen. Düt ehr Dohn is Unwahrheit vun ehr, ok lavt dat ehr Nakommen nich mit ehr Mund. Sela. Opfer GOtt Dank un betahl den Höchsten din Gelövniß. Tröst mi wedder mit Din Hülp un mit den frimödigen GEist unnerstütt mi. Du awer büst min Gesell, min Pleger un min Blodsfründ, Denn Du hest min Seel vun den Dod rett, min Föt vun Utglieden, dat ik wandeln mag vör GOtt in de Lebendigen ehr Licht. De 57. Psalm. Vertilg se ahn all Gnad, vertilg se, dat se nicks sünd un se insehn doht, dat GOtt Herrscher is in Jacob, in alle Welt. Sela. Mit GOtt wöllt wi Dahten dohn. He ward unse Fiende unner de Föt perren. De 61. Psalm. De Weiden sünd vull Schap un de Felder staht dick mit Korn, dat man jucht un singt. De 66. Psalm. As ik mine Lippen hef updahn un min Mund redet hett in min Noth. Wenn ji to Feld liggen doht, so glänzt dat as de Duven ehr Flünken, de as Sülver un Gold schimmern doht. Ik awer bed’, HErr, to Di to de angenehme Tied; GOtt, dörch Din grote Gnad’ erhör mi mit Din true Hülp. Ik awer will ümmer töven un will ümmer mehr vun Din Ehr grotspreken. He ward ehre Seelen ut de Bedregerie un den Frevel erlösen un ehr Blod ward düer achtet warrn vör Em. Un bün plagt däglich un min Straf is alle Morgen dar. Du sleist de Wallfisch ehre Köpp entwei un gifst se ton Eten an dat Volk in de Wüstenie. GOtt, Din Weg is hillig. Wo is so en mächtigen GOtt, as Du, GOtt, büst? He leid’ se des Dags mit en Wolk un des Nachts mit en hell Füer. De willen Swien hebbt em tonicht wöhlt un de willen Thiern hebbt em affreten. Wull Min Volk Mi gehorsam sin un Israel up Min Weg gahn; GOtt, mak se as en Krüsel, as Stoppeln vör den Wind. Dat Gerechtigkeit dennoch vör Em blieven un in Swung gahn dä. De 86. Psalm. GOtt, de Stolten sett sik gegen mi un de Tyrannen ehr Hupen steiht mi na min Seel un hebbt Di nich vör Ogen. Awer ik schrieg to Di, HErr, un min Gebet kummt fröh vör Di. Du hest en gewaltigen Arm; stark is Din Hand un hoch is Din rechte Hand. Füll uns fröh mit Din Gnad, so wüllt wi vun Di grotspreken un fröhlich sien uns’ Leven lang. He begehrt na Mi, so will Ik em ruthelpen, he kennt Min Namen, darum will Ik em stark maken. De plantet sünd in den HErrn Sin Hus, ward in uns’ GOtt Sin Vörhöf grönen. Denn de HErr ward Sin Volk nich vun Sik stöten, noch Sin Arf verlaten. Du wullest Di upmaken un öwer Zion erbarmen, denn dat is Tied, dat Du se gnädig büst, un de Stunn is kamen. Denn He weet, wat vör en Wes’wark wi sünd, He denkt daran, dat wi Dreck sünd. Du letst Gras wassen för dat Veeh un Saat, de Minschen to Nutz, dat Du Brod ut de Eer bringen deihst. He leet keen Minsch se Schaden dohn un straft Könige wegen se. Un se warn lüstern in de Wüstenie un versöchten GOtt in de Wildnis. Un se ut de Düsterniß un dat Dunkel föhr un ehr Bann entwei rieten dä: Mit GOtt wüllt wi Dahten dohn; He ward unse Fiende dal pedden. De 109. Psalm. An sin Vaders ehr Missedaht mutt dacht warn vör den HErrn un sin Moder ehr Sünn mutt nich utdahn warrn. Lat den HErrn jug segen mehr un mehr, jug un ju Kinner. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. De HErr is min Macht un min Psalm un min Heil. Ik freu mi öwer Din Tügnisse ehren Weg, as öwer allerhand Riekdom. Dar is min Ruh ewig, hier will ik wahnen, denn dat gefallt mi hier gut. Denn de HErr ward Sin Volk richten un Sine Knechts gnädig sien. Un leet Israel dar dörch gahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ik dank Di darför, dat ik wunnerbarlich schaffen bün, wunnerbarlich sünd Dine Warke, dat erkennt min Seel wol. Ok ward de Rechtfardigen Din Nam danken un de Frommen ward vör Din Angesicht blieven. De 141. Psalm. Dat uns’ Ossen veel arbeit, dat keen Schaden, keen Verlust noch Klag up unse Straten sie. De HErr hollt Alle, de falln doht, un richt Alle up, de dal slagen sünd. He schafft Freden an Dine Grenzen un makt di mit den besten Weeten satt. Un He makt Sin Volk Sin Horn hoch. All Sine Hilligen schüllt laven, de Kinner Israel, dat Volk, dat Em deenen deiht. Halleluja. De 149. Psalm.

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

John 13:32Is GOtt verklärt in Em, so ward Em ok GOtt verklären in Em Sülbn, un ward Em bald verklären.

Revelation 1:11De sprok: Ik bün dat A un dat O, de Eerste un de Letzte, un wat du sehn deihst, dat schriev in en Bok un schick dat in de Gemeenen in Asien, na Ephesus un na Smyrna un na Pergamus un na Thyatira un na Sardes un na Philadelphia un na Laodicea.

Revelation 21:6Un He sprok to mi: Nu is dat fardig. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End. Ik will den Döstigen vun den Born mit lebendig Water umsunst geven.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:13