Liczb 15
1Co mieli ofiarować przyszedłszy do ziemie obiecanéj: pomsta pysznych: Kamionują człowieka, który w sobotę drwa zbierał: o podołkach dla pamięci przykazania Bożego. I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
2Mów do synów Izraelowych, a rzecz do nich: Gdy wnidziecie do ziemie mieszkania waszego, którą ja wam dam,
3A uczynicie obiatę Panu na całopalenie, albo ofiarę śluby oddając, albo z dobréj woli ofiarując dary, albo na uroczyste święta wasze, paląc wonność wdzięczności Panu z wołów albo z owiec:
4Którykolwiekby ofiarował ofiarę, będzie ofiarował obiatę: białéj mąki dziesiątą część Ephy zaczynioną oliwą, która będzie miała mirrhę czwartą część hin.
5A wina na lanie mokrych ofiar pod tąż miarą da do całopalenia, albo do ofiary. Przy każdym baranku,
6I baranie będzie obiata białéj mąki ze dwu dziesiątych części, któraby zaczyniona była oliwą trzeciéj części hin.
7A wina na mokrą ofiarę trzeciéj części téjże miary będzie ofiarował na wonność wdzięczności Panu.
8A kiedy z wołów uczynisz całopalenie, albo ofiarę, żebyś wypełnił ślub albo ofiary zapokojne:
9Dasz do każdego wołu białéj mąki trzy dziesiąte części zaczynionej oliwą, coby miało pół miary hin.
10I wina na lanie mokréj ofiary téjże miary na obiatę najwdzięczniejszéj wonności Panu.
11Tak uczynisz,
12Przy każdym wole i baranie i baranku i koziełku.
13Tak obywatele jako i cudzoziemcy,
14Tymże sposobem ofiary będą ofiarować.
15Jedno przykazanie i sąd będzie tak wam, jako przychodniom ziemie.
16Mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
17Mów synom Izraelowym, i rzecz do nich:
18Gdy wnidziecie do ziemie, którą wam dam,
19A będziecie jeść chleb onéj krainy, oddzielicie pierwociny Panu.
20Z pokarmów waszych, jako z bojewisk pierwociny oddzielacie:
21Tak i z pokarmów dacie pierwociny Panu.
22A jeźli z niewiadomości przestąpicie cokolwiek z tych rzeczy, które mówił Pan do Mojżesza,
23I rozkazał przezeń do was, odednia, którego począł rozkazować i daléj,
24I zapomni uczynić mnóstwo: ofiaruje cielca z stada całopalenie, na wonność przewdzięczną Panu, i obiatę jego i mokrą ofiarę, jako Ceremonie chcą, i kozła za grzech. [ 152]
25I będzie prosił kapłan za wszystko zgromadzenie synów Izraelowych, a będzie im odpuszczono, ponieważ nieumyślnie zgrzeszyli: przecie jednak ofiarując zapał Panu za się i za grzech, a omylenie swoje.
26I będzie odpuszczono wszystkiemu ludowi synów Izraelowych, i przychodniom, którzy gośćmi są między nimi: ponieważ wina jest wszystkiego ludu z niewiadomości.
27A jeźli jedna dusza zgrzeszy niewiedząc, ofiaruje kozę roczną za grzech swój.
28I będzie się kapłan modlił za nią, że z niewiadomości zgrzeszyła przed Panem: i uprosi jéj odpuszczenie, a będzie jej odpuszczono.
29Tak obywatelom jako i przychodniom, zakon jeden będzie wszystkim, którzy by zgrzeszyli niewiedząc.
30Ale dusza, któraby z hardości co uczyniła, choćby był obywatel, chocia gość, (ponieważ przeciwko Panu sprzeciwny był), zginie z ludu swego.
31Słowo bowiem Pańskie wzgardził, i przykazanie jego zgwałcił: przetóż zgładzon będzie i poniesie nieprawość swoję.
32I stało się, gdy byli synowie Izraelowi na puszczy, i naleźli człowieka zbierającego drwa w dzień Sobotni,
33Stawili go Mojżeszowi i Aaronowi i wszystkiemu zgromadzeniu.
34Którzy zamknęli go w ciemnicy, nie wiedząc, coby z nim czynić mieli.
35I rzekł Pan do Mojżesza: Śmiercią niech umrze ten człowiek: niech go kamieńmi zabije wszystka rzesza za obozem.
36I wywiódłszy go precz, zabili go kamieńmi, i umarł, jako Pan przykazał.
37I rzekł Pan do Mojżesza:
38Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich, aby sobie poczynili bramy na rogach płaszczów, przyprawiwszy do nich sznurki z hiacyntu.
39Na które gdy wejrzą, niech wspominają na wszystkie przykazania Pańskie, ani się niech nie udawają za myślami swemi, i za oczami po rozmaitych rzeczach cudzołożąc.
40Ale raczéj pamiętając na przykazanie Pańskie, niech je pełnią, i niech będą świętymi Bogu swojemu.
41Jam Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemie Egipskiéj, abym był Bogiem waszym.