Psalmorum 140
1In finem. Psalmus David.
2Eripe me, Domine, ab homine malo; a viro iniquo eripe me.
3Qui cogitaverunt iniquitates in corde, tota die constituebant prælia.
4Acuerunt linguas suas sicut serpentis; venenum aspidum sub labiis eorum.
5Custodi me, Domine, de manu peccatoris, et ab hominibus iniquis eripe me. Qui cogitaverunt supplantare gressus meos:
6absconderunt superbi laqueum mihi. Et funes extenderunt in laqueum; juxta iter, scandalum posuerunt mihi.
7Dixi Domino: Deus meus es tu; exaudi, Domine, vocem deprecationis meæ.
8Domine, Domine, virtus salutis meæ, obumbrasti super caput meum in die belli.
9Ne tradas me, Domine, a desiderio meo peccatori: cogitaverunt contra me; ne derelinquas me, ne forte exaltentur. circuitus eorum: labor labiorum ipsorum operiet eos.
11Cadent super eos carbones; in ignem dejicies eos: in miseriis non subsistent.
12Vir linguosus non dirigetur in terra; virum injustum mala capient in interitu.
13Cognovi quia faciet Dominus judicium inopis, et vindictam pauperum.
14Verumtamen justi confitebuntur nomini tuo, et habitabunt recti cum vultu tuo. [ recensere]