Psalmorum 142
1Intellectus David, cum esset in spelunca, oratio.
2Voce mea ad Dominum clamavi, voce mea ad Dominum deprecatus sum.
3Effundo in conspectu ejus orationem meam, et tribulationem meam ante ipsum pronuntio:
4in deficiendo ex me spiritum meum, et tu cognovisti semitas meas. In via hac qua ambulabam absconderunt laqueum mihi.
5Considerabam ad dexteram, et videbam, et non erat qui cognosceret me: periit fuga a me, et non est qui requirat animam meam.
6Clamavi ad te, Domine; dixi: Tu es spes mea, portio mea in terra viventium.
7Intende ad deprecationem meam, quia humiliatus sum nimis. Libera me a persequentibus me, quia confortati sunt super me.
8Educ de custodia animam meam ad confitendum nomini tuo; me exspectant justi donec retribuas mihi. [ recensere]