Offenbarung 1
1Düt is de Apenbarung vun JEsus Christus, de Em GOtt geven hett, sin Knecht kund to dohn, wat in Korten geschehn schall, un hett se utdüt un schickt dörch Sin Knecht Johannes,
2De betügt hett dat Wort vun GOtt un dat Tügnis vun JEsus Christus, wat he sehn hett.
3Selig is de, de de Wör’ vun de Prophezeiung lesen un hörn un beholn doht, wat darin schreven is, denn de Tied is neeg bi.
4Johannes an de söben Gemeenen in Asien. Gnad wes’ mit ju un Freden vun den, de dar is, de dar weer un de kamen deiht, un vun de söben Geister, de dar sünd vör Sin Stohl;
5Un vun JEsus Christus, weke is de true Tüg’ un Eerstgebarne vun de Doden un de Königs up de Eer ehr Fürst, de uns leef hatt hett un wuschen vun de Sünden mit Sin Blod,
6Un hett uns to Königs un Presters makt vör GOtt un Sin Vader, densülvigen wes’ Ehr un Gewalt vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen.
7Süh, He kummt mit de Wolken, un alle Ogen ward Em sehn, ok de, weke Em dörchstaken hebbt un all de Geslechter vun de Eer. Ja, Amen.
8Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, sprickt de HErr, de dar is, de dar weer un de dar kummt, de Allmächtige.
9Ik, Johannes, de ik ju Broder bün un Deel hef an ju Bedröfnis un an dat Riek un an de Geduld vun Christus JEsus, weer up de Insel, de Patmos heten deiht, wegen dat Wort vun GOtt un dat Tügnis vun JEsus Christus.
10Ik weer in den Geist up den HErrn Sin Dag un hör achter mi en grote Stimm, as vun en Basun,
11De sprok: Ik bün dat A un dat O, de Eerste un de Letzte, un wat du sehn deihst, dat schriev in en Bok un schick dat in de Gemeenen in Asien, na Ephesus un na Smyrna un na Pergamus un na Thyatira un na Sardes un na Philadelphia un na Laodicea.
12Un ik dreih mi um, na de Stimm to sehn, de mit mi reden dä. Un as ik mi rum dreihn dä, seeg ik söben golden Lüchters;
13Un merrn mank de söben Lüchters Een, de weer as en Minsch sin Söhn, de harr en Kleed an un en golden Görtel um de Bost.
14Sin Kopp awer un sin Haar weern witt as witte Wull un as de Snee, un sin Ogen as en Füerflamm,
15Un sin Föt as Mischen, dat in den Aven glöht un sin Stimm as dat Brusen vun grote Waters,
16Un harr söben Steerns in sin rechte Hand, un ut sin Mund gung en scharpe tweesniedige Swerdt un sin Angesicht schien as de helle Sünn.
17Un as ik em sehn dä, full ik för em dal as wenn ik dod weer, un he lä sin rechte Hand up mi un sprok to mi: Wes’ nich bang! Ik bün de Eerste un de Letzte,
18Un de Lebendige. Ik weer dod, un süh, ik bün lebendig vun Ewigkeit to Ewigkeit un hef de Slötel to dat Dodenriek un to den Dod.
19Schriev up, wat du sehn hest, un wat dar is un wat geschehn schall vun nu af an;
20Dat Geheemnis vun de söben Steerns, de du sehn hest in min rechte Hand un de söben golden Lüchters. De söben Steerns sünd de Engels vun de söben Gemeenen, un de söben Lüchters, de du sehn hest, sünd söben Gemeenen.