Offenbarung 9
1Un de föfte Engel blas’. Un ik seeg en Steern fallen vun den Himmel up de Eer; un em war de Slötel geven to den Born vun den Afgrund.
2Un he slot den Born vun den Afgrund up. Un en Rok steeg up ut den Born, as de Rok vun en groten Aven un de Sünn war düster makt un de Luft vun den Rok ut den Born.
3Un ut den Rok keemen Heuschrecken up de Eer. Un se war Macht geven, as de Scorpionen up de Eer Macht hebbt.
4Un dat war to se seggt, dat se dat Gras oder dat Gröne, oder de Böm up de Eer Nicks to nah dä’n, sonnern blot de Minschen, de GOtt Sin Seegel nich an ehr Vörkopp hebbt.
5Un dat war se geven, dat se se nich dod maken, sonnern fief Monat quälen dä’n, un ehr Qual weer as en Qual vun en Scorpion, wenn he den Minschen stickt.
6Un in desülvigen Dag’ ward de Minschen den Dod söken un nich finn’n, ward begehren to starven, un de Dod ward för se weg fleegen.
7Un de Heuschrecken sünd as de Peer, de in den Krieg utrüst sünd, un up ehr Kopp hebbt se Kronen as vun Gold un ehr Angesicht süht ut, as en Minsch sin.
8Un harrn Haar as Frunshaar un ehr Tähn weern as de Löwen ehr.
9Un harrn Panzers as isern Panzers un dat Rasseln vun ehr Flunken as dat Rasseln an de Wagen mit veele Peer, de in den Krieg lopt.
10Un harrn Steerten as de Scorpionen, un an ehr Steerten weern Stacheln, un ehr Macht weer, de Minschen fief Monat lang to schaden.
11Un harrn öwer sik en König, en Engel ut den Afgrund, den sin Nam heet up Ebräisch Abaddon, un up Griechisch hett he den Nam Apollyon.
12Een Weh is öwer, nu kamt twee Weh mehr na de.
13Un de sößte Engel blas’. Un ik hör en Stimm ut de veer Ecken vun den golden Altar vör GOtt,
14De sprok to den sößten Engel, de de Basun harr: Mak de veer Engel los, de an den groten Waterstrom Euphrat fast bunn’n sünd.
15Un de veer Engel warn los makt, de redig weern up en Stunn un up en Dag un up en Monat un up en Jahr, den drüdden Deel vun de Minschen dod to maken.
16Un de Tall vun de Ritters weer veel Dusend mal Dusend, un ik hör ehr Tall.
17Un in dat Gesicht seeg ik also de Peer un de darup sitten dä’n, dat se harrn fürige, geele un sweveliche Panzers, un de Peer ehr Köpp weern as de Löwen ehr un ut ehr Mul gung Füer un Rok un Swefel.
18Vun düsse dree war de drüdde Deel vun de Minschen dod makt, vun dat Füer, vun de Rok, vun de Swefel, de ut ehr Mund gung.
19Denn ehr Macht weer in ehr Mund un ehr Steerten seegen ut as Slangen un harrn Köpp un mit desülvigen dän se Schaden,
20Un dar bleeven noch Lüd, de nich dod makt warn vun düsse Plagen, noch Buß dän för de Warke vun ehr Hann, dat se nich anbeden dä’n de Düvels un de golden, sülvern, isern, steenern un holten Götzen, de weder sehn, noch hörn, noch gahn könnt.
21De ok keen Buß dä’n för ehr Mord, Toverie, Horerie un Deeverie.