Offenbarung 14
1Un ik seeg en Lamm stahn up den Barg Zion un mit em hunnert un veer un veertig Dusend, de harrn sin Vader sin Nam an ehr Vörkopp.
2Un hör en Stimm vun den Himmel as vun en grot Water un as en Stimm vun en groten Dunner, un de Stimm, de ik hör, weer as vun de Harpenspeler, de up ehr Harpen spelen doht.
3Un sungen en nie Leed vör den Stohl un vör de veer Deerder un de Öllsten, un Nüms kunn dat Leed lehrn, as blot de hunnert veer un veertig Dusend, de kofft sünd vun de Eer.
4Düsse sünd de, de mit Fruens sik nich unrein makt hebbt, denn se sünd Jungfruen un folgt dat Lamm na, wo dat hengeiht. Düsse sünd kofft ut de Minschen to Eerstlings för GOtt un dat Lamm.
5Un in ehrn Mund is nicks Falsches funn’, denn se sünd unsträflich vör GOtt Sin Stohl.
6Un ik seeg en Engel flegen merrn dörch den Himmel, de harr en ewig Evangelium to verkündigen för de, de up de Eer sitt un wahnt, un för alle Heiden un Geslechter un Spraken un Völker.
7Un sprok mit grote Stimm: Fürcht GOtt un gevt Em de Ehr, denn de Tied vun Sin Gericht is kamen, un bedt an den, de makt hett Himmel un Eer un de See un de Waterborns.
8Un en anner Engel folg na un sprok: Se is fulln, se is fulln, Babylon, de grote Stadt, denn se hett mit den Wien vun ehr Horerie alle Heiden to drinken geven.
9Un de drüdde Engel folg düssen na un sprok mit grote Stimm: Wenn Jemand dat Deerd anbeden deiht un sin Bild un nimmt dat Maalteken an sin Vörkopp oder an sin Hand,
10De ward vun den Wien vun GOtt Sin Torn drinken, de inschenkt is un unvermischt in den Kelch vun Sin Torn, un ward quält warrn mit Füer un Swefel vör de hilligen Engel un vör dat Lamm;
11Un de Rok vun ehr Qual ward upstiegen vun Ewigkeit to Ewigkeit, un se hebbt keen Ruh Dag un Nacht, de dat Deerd anbedt hebbt un sin Bild, un wenn Jemand dat Maalteken vun sin Nam annahmen hett.
12Hier is Geduld vun de Hilligen, hier sünd, de GOtt Sin Gebote un de Glov an JEsus holn doht.
13Un ik hör en Stimm vun den Himmel to mi seggen: »Schriev: Selig sünd de Doden, de in den HErrn starven doht, vun nu an. Ja, de GEist sprickt, dat se ruhn doht vun ehr Arbeit, denn ehr Warke folgt se na.«
14Un ik seeg hen un süh, en witte Wolk un up de Wolk Een sitten, de weer as en Minschensöhn, de harr en golden Kron up sin Kopp un in sin Hand en scharpe Leeh.
15Un en anner Engel gung ut den Tempel un schreeg mit starke Stimm den an, de up de Wolk seet: Sla’ an mit din Leeh un aarn, denn de Tied to aarnen is kamen, denn de Aarn vun de Eer is drög warn.
16Un de up de Wolk seet, slog mit sin Leeh an de Eer, un de Eer war afaarnt.
17Un en anner Engel gung ut den Tempel in den Himmel, de harr ok en scharp Mess.
18Un en anner Engel gung ut den Altar, de harr Macht öwer dat Füer un reep mit grot Geschrie to den, de dat scharpe Mess harr un sprok: Sla’ an mit dat scharpe Mess un snie de Druven af up de Eer, denn ehr Beern sünd riep.
19Un de Engel slog an mit sin Mess an de Eer, un sned de Wiendruven vun de Eer, un smeet se in de grote Wienpress’ vun GOtt Sin Torn.
20Un de Wienpress’ war buten vör de Stadt perrt un dat Blod leep vun de Wienpress’ bet an de Peer ehr Töm dörch dusend söß hunnert Stadien.