Offenbarung 17
1Un dar keem een vun de söben Engel, de de söben Schalen harrn, rä’ mit mi un sprok to mi: Kumm, ik will di wiesen dat Ordeel öwer de grote Hor, de up veele Water sitten deiht;
2Mit weke hort hebbt de Königs up de Eer un de up de Eer wahnen doht, un dun warn sünd vun de Wien vun ehr Horerie.
3Un he broch mi in’n Geist in de Wüstenie. Un ik seeg dat Wief sitten up en scharlachroth Deerd, dat weer vull vun Namen vun Lästerung un harr söben Köpp un tein Hörns.
4Un dat Wief weer antrocken mit Purpur un Scharlach un öwergüllt mit Gold un Edelsteen un Parlen un harr en golden Beker in de Hand, vull vun Gruel un Unreinheit vun ehr Horerie.
5Un an ehr Steern schreven den Nam, dat Geheemnis, de grote Babylon, de Moder to de Horerie un alle Gruels up de Eer.
6Un ik seeg dat Wief, drunken vun de Hilligen ehr Blod un vun JEsus Sin Tügen ehr Blod. Un ik verwunner mi heel, as ik se sehn dä.
7Un de Engel sprok to mi: Warum verwunnerst du di? Ik will di seggen dat Geheemnis vun dat Wief un vun dat Deerd, dat se driggt un hett söben Köpp un tein Hörns.
8Dat Deerd, wat Du sehn hest, is west, un is nich un ward wedderkamen ut den Afgrund un ward fahrn in de Verdammnis, un ward sik wunnern de up de Eer wahnt, (de ehr Namen nich schreven staht in dat Bok vun dat Leven vun de Welt ehrn Anfang,) wenn se seht dat Deerd, dat dat west is un nich is, obgliek dat doch is.
9Un hier is de Sinn, de Wiesheit hett. De söben Köpp sünd söben Bargen, up de de Fru sitt, un sünd söben Königs.
10Fief sünd fulln, un een is, un de anner is noch nich kamen; un wenn he kummt, mutt he en lütte Wiel blieven.
11Un dat Deerd, dat west is un nich is, dat is de acht, un is vun de söben un fahrt in de Verdammnis.
12Un de tein Hörns, de du sehn hest, dat sünd tein Königs, de dat Riek noch nich kregen hebbt, awer as Königs ward se en Tied lang Macht kriegen mit dat Deerd.
13Düsse hebbt een Meenung un ward ehr Kraft un Macht dat Deerd geven.
14Düsse ward strieden mit dat Lamm, un dat Lamm ward se unnerkriegen, denn dat is en Herr öwer alle Herren, un en König öwer alle Königs, un mit Em de Beropnen, un de Utwählten, un de Glövigen.
15Un he sprok to mi: De Water, de du sehn hest, wo de Hor sitt, sünd Völker, un Schaaren, un Heiden un Spraken.
16Un de tein Hörns, de du sehn hest up dat Deerd, de ward de Hor hassen un ward se wüst maken un nakt, un ward ehr Fleesch eten un ward se mit Füer verbrenn’.
17Denn GOtt hett se dat in ehr Hart geven, to dohn na Sin Sinn, un na een un densülvigen Sinn to dohn un to geven ehr Riek an dat Deerd, bet dat GOtt Sin Wör’ vullbrocht sünd.
18Un dat Wief, dat du sehn hest, is de grote Stadt, de de Herrschaft hett öwer de Königs up de Eer.