Przysłów 1
1Użytek Paraboł i słuchania mądrości, zakazuje pozwalać grzesznym, z nimi chodzić: taż mądrość ku sobie przywodzi, a tym, co nie gardzą, grozi. Mówi tak mądrość. P rzypowieści Salomona, syna Dawidowego, króla Izraelskiego.
2Dla nawyknienia mądrości i ćwiczenia: dla wyrozumienia słów roztropnych:
3I dla przyjęcia ćwiczenia nauki, sprawiedliwości i sądu i prawości:
4Dla podania maluczkim biegłości, młodemu umiejętności i rozumu.
5Słuchając mądry, mędrszym będzie: a rozumny rządy otrzyma.
6Wyrozumie przypowieść i wykład, słowa mądrych i gadki ich.
7Bojaźń Pańska początek mądrości: mądrością i nauką głupi gardzą.
8Słuchaj, synu mój! ćwiczenia ojca twego, a nie opuszczaj zakonu matki twojéj:
9Aby była przydana łaska głowie twojéj, a łańcuch szyi twojéj.
10Synu mój! jeźliby cię nęcili grzesznicy, nie przyzwalaj im.
11Jeźliby rzekli: Pójdź z nami, zasadźmy się na krew, zakryjmy sidła na niewinnego bez przyczyny:
12Pożremy go jako piekło żywego, a całego jako zstępującego w dół:
13Wszelką majętność drogą najdziemy, napełniemy domy nasze korzyścią:
14Puść los z nami, mieszek jeden niech będzie wszystkich nas.
15Synu mój! nie chódź z nimi, powściągnij nogę twoję od ścieżek ich.
16Albowiem nogi ich bieżą ku złemu, i kwapią się, aby krew przelali.
17Ano próżno zarzucają sieć przed oczyma skrzydlastych.
18Oni téż przeciw krwi swojéj zasadzają się, i czynią zdrady przeciw duszom swoim.
19Tak ścieżki wszelkiego łakomego dusze majętnych odejmują.
20Mądrość przed domy opowiada, na ulicach swój głos wypuszcza.
21W główniejszych gromadach woła, we drzwiach bram miejskich wydaje słowa swe, mówiąc:
22Dokądże maluczcy będziecie miłować dzieciństwo, a głupi rzeczy im szkodliwych żądać będą, a nieroztropni nienawidzieć umiejętności?
23Nawróćcie się na karanie moje: oto wyniosę wam ducha mego, i ukażę wam słowa moje.
24Iżem wołała, a nie chcieliście: wyciągałam rękę moję, a nie był, ktoby pojrzał. [ 603]
25Wzgardziliście wszelką radą moją, a łajań moich zaniedbaliście.
26Ja się téż śmiać będę w waszem zatraceniu, i urągać będę, gdy to na was przyjdzie, czegoście się bali.
27Gdy przypadnie nagle nieszczęście, i zginienie jako burza przypadnie, kiedy przyjdzie na was utrapienie i ucisk:
28Tedy mię wzywać będą, a nie wysłucham: rano wstaną, a nie najdą mię.
29Dlatego że mieli w nienawiści karność, a bojaźni Pańskiéj nie przyjęli:
30Ani przestawali na radzie mojéj, i uwłoczyli wszelkiemu karaniu memu.
31A tak będą jeść owoce drogi swojéj, i nasycą się radami swemi.
32Odwrócenie maluczkich zamorduje je: a szczęście głupców zatraci je.
33Ale kto mię usłucha bez bojaźni, będzie odpoczywał, i zażyje obfitości, odjąwszy bojaźń złego.