Przysłów 15
1Odpowiedź mięka język mądry i niepomierny: ofiary i nauka bezbożnych co czynią: o posłuszeństwie, o mężu gniewliwym a leniwym, o łakomstwie, o bojaźni Bożéj tu uczy. O dpowiedź łagodna uśmierza gniew: ale mowa przykra pobudza.
2Język mądrych zdobi umiejętność: usta głupich wywierają głupstwo.
3Na każdem miejscu oczy Pańskie wypatrują dobre i złe.
4Język łagodny drzewo żywota: a który niemierny jest, zetrze ducha.
5Głupi śmieje się z strofowania ojca swego: lecz, kto strzeże karności, chytrszy będzie. W obfitéj sprawiedliwości moc jest największa: a myśli niezbożnych będą wykorzenione.
6Dom sprawiedliwego moc wielka: a w dochodziech niezbożnego zamięszanie.
7Wargi mądrych siać będą umiejętność: serce głupich inaksze będzie.
8Ofiary niezbożnych obrzydłe Panu: modlitwy sprawiedliwych przyjemne.
9Obrzydłość jest Panu droga niezbożnego: który idzie za sprawiedliwością, jest umiłowany od niego.
10Nauka zła opuszczającemu drogę żywota: kto nienawidzi karności, umrze.
11Piekło i zatracenie przed Panem: jako daleko więcéj serca synów człowieczych.
12Zaraźliwy nie miłuje tego, kto go karze, i do mądrych nie idzie.
13Serce wesołe rozwesela oblicze: w frasunku serca duch upada.
14Serce mądrego szuka nauki: a usta głupich karmią się nieumiejętnością.
15Wszystkie dni ubogiego złe: myśl bezpieczna jako ustawiczne gody.
16Lepsza jest trocha z bojaźnią Pańską, niż wielkie skarby a nienasycające.
17Lepiéj jest być proszonym na jarzynę z miłością, niż na cielę tłuste z nienawiścią.
18Mąż gniewliwy pobudza swary: który cierpliwy jest, uśmierza wzbudzone.
19Droga leniwych jako płot cierniowy: droga sprawiedliwych bez obrazy.
20Syn mądry uwesela ojca: a głupi człowiek gardzi matką swoją.
21Głupstwo wesele głupiemu: a mąż mądry prostuje kroki swoje.
22Rozpraszają się myśli, kędy niemasz rady: ale, gdzie jest wiele radzących, utwierdzają się.
23Weseli się człowiek w zdaniu ust swoich: a mowa czasu swego rzeczona jest bardzo dobra.
24Ścieżka żywota nad umiejętnym, aby się uchronił piekła najgłębszego.
25Dom pysznych Pan wywróci: a granice wdów potwierdza.
26Obrzydłość Panu myśli złe: a czysta mowa najpiękniejsza potwierdzona będzie od niego.
27Mięsza dom swój, który łakomstwa naśladuje: a kto nienawidzi darów, będzie żył. Przez miłosierdzie i wiarę bywają oczyszczane grzechy: a przez bojaźń Pańską wszelki odstępuje od złego.
28Serce sprawiedliwego rozmyśla posłuszeństwo: usta niezbożnych opływają złością.
29Daleko jest Pan od niezbożnych: a modlitwy sprawiedliwych wysłucha.
30Światłość oczu uwesela duszę: a dobra sława czyni tłuste kości.
31Ucho, które słucha karności żywota, w pośrodku mądrych mieszkać będzie.
32Kto odrzuca karność, wzgardza [ 614] duszę swoję: ale kto przyjmuje karanie, panem jest serca.
33Bojaźń Pańska ćwiczenie mądrości, a sławę uprzedza pokora.