Przysłów 6
1Rękojmi leniwcowi naukę dawa, opisuje apostatę, siedm rzeczy, które Pan nienawidzi: napomina ku zachowaniu zakonu, ażeby nie pożądał niewiasty, i owszem strzegł się towarzystwa z cudzołożnicą. S ynu mój! jeźlibyś ręczył za przyjaciela twego, uwiązałeś u obcego rękę twoję:
2Usidliłeś się słowy ust twoich, i poimanyś własnemi mowami.
3Uczyńże tedy, co mówię, synu mój! a wyzwól się sam; boś wpadł w rękę bliźniego twego. Biegaj, śpiesz się, wzbudź przyjaciela twego.
4Nie dawaj snu oczom twoim, i niech nie drzymią powieki twoje.
5Wyrwij się jako sarna z ręki, i jako ptak z ręki ptasznika.
6Idź do mrówki, o leniwcze! a przypatruj się drogom jéj, a ucz się mądrości:
7Która, nie mając wodza, ani nauczyciela, ani przełożonego,
8Gotuje w lecie pokarm sobie i zgromadza we żniwa, coby jadła.
9A dokądże, leniwcze! spać będziesz? kiedy powstaniesz ze snu swego?
10Mało pośpisz, mało podrzymiesz, mało złożysz ręce ku spaniu:
11I przyjdzie na cię jako podróżny niedostatek, a ubóstwo jako mąż zbrojny. Lecz jeźli będziesz nieleniwym, przyjdzie jako źródło żniwo twoje, a niedostatek daleko uciecze od ciebie.
12Człowiek odstępca, mąż nieużyteczny chodzi z przewrótnemi usty.
13Mruga oczyma, pociera nogą, palcem mówi.
14Złem sercem myśli złość, a na każdy czas swary rozsiewa.
15Temu nagle przyjdzie zatracenie jego, i zarazem start będzie: ani będzie więcéj mieć lekarstwa.
16Sześć rzeczy są, których nienawidzi Pan, a siódmą brzydzi się dusza jego:
17Oczu wyniosłych, języka kłamliwego, ręku przelewających krew niewinną.
18Serca wymyślającego myśli złośliwe, nóg prędkich na bieżenie ku złemu.
19Świadka fałszywego, który mówi kłamstwo, i tego, który sieje rozterki między bracią.
20Zachowaj, synu mój! przykazania ojca twego, a nie opuszczaj zakonu matki twojéj.
21Uwiąż je zawsze u serca twego, i obwin koło szyje twojéj.
22Gdy będziesz chodził, niechaj idą z tobą: gdy będziesz spał, niech cię strzegą: a gdy się ocucisz, rozmawiaj z niemi.
23Bo przykazanie pochodnia jest, a zakon światłość: i droga do żywota, karność ćwiczenia.
24Aby cię strzegły od złéj niewiasty, od łagodnego języka obcéj.
25Niechaj nie pożąda piękności jéj serce twoje, ani się daj poimać mruganiu jéj.
26Cena bowiem nierządnice ledwie za jeden chleb stoi: a niewiasta drogą duszę mężową pójmuje.
27Izali człowiek może skryć ogień w zanadrzu swojem, aby nie gorzały szaty jego?
28Albo chodzić po rozpalonym węglu, aby się nie oparzyły nogi jego?
29Tak ten, który wnidzie do żony bliźniego swego, nie będzie czysty, kiedy się jéj dotknie.
30Nie wielkać jest wina, kiedy kto ukradnie; bo kradnie, aby duszę łaknącą nasycił:
31Gdy go téż zastaną, nagrodzi siedmiorako, i wyda wszystkę majętność domu swego.
32Ale kto cudzołożnik jest, prze niedostatek serca straci duszę swoję.
33Zelżywość i sromotę zgromadza sobie, a hańba jego nie będzie zgładzona.
34Bo zawistna miłość i zapalczywość mężowa nie przepuści w dzień pomsty.
35I nie da się użyć niczyjéj prośbie, i nie przyjmie za odkupienie najwięcéj darów. [ 607]