Przysłów 29
1Co na tego przychodzi, co się karać nie da: co działa król sprawiedliwy, co łakomcy, co czyni mądrość, a jaki ma być służebnik, co przyjdzie na człowieka gniewliwego i pysznego. C złowiekowi, który karzącego twardym karkiem wzgardza, nagłe zginienie nań przyjdzie, a nie przyjdzie ku zdrowiu.
2Kiedy się mnożą sprawiedliwi, będzie się radowało pospólstwo: gdy niezbożni władzą wezmą, wzdychać będzie lud.
3Człowiek, który miłuje mądrość, uwesela ojca swego: ale który chowa wszeteczne niewiasty, utraci majętność.
4Król sprawiedliwy wynosi ziemię: mąż łakomy wywróci ją.
5Człowiek, który łagodnemi a obłudnemi słowy mówi przyjacielowi swemu, sieć zastawia na nogi jego.
6Grzeszącego męża niesprawiedliwego uwikle sidło: a sprawiedliwy chwalić i weselić się będzie.
7Zna sprawiedliwy sprawę ubogich: niezbożny nie rozumie umiejętności.
8Ludzie zaraźliwi rozpraszają miasto: a mądrzy gniew odwracają.
9Człowiek mądry, będzieli się z głupim prawował, choć się gniewa, choć się śmieje, nie najdzie pokoju.
10Mężowie krwawi nienawidzą prostego: ale sprawiedliwi szukają dusze jego.
11Wszystkiego ducha swego pokazuje głupi: mądry odkłada i chowa na potem.
12Pan, który rad słucha słów kłamliwych, wszystkie sługi ma niezbożne.
13Ubogi, a ten, który pożycza, zabieżeli sobie: obudwu Pan oświeca.
14Król, który sądzi według prawdy ubogie, stolica jego będzie na wieki utwierdzona.
15Rózga i karanie daje mądrość: ale dziecię puszczone na swą wolą, zawstydza matkę swoję.
16Gdy się mnożą niezbożni, mnożyć się będą złości: a sprawiedliwi ujrzą ich upadek.
17Ćwicz syna twego, a ochłodzi cię i da kochanie duszy twojéj.
18Gdy ustanie proroctwo, rozproszy się lud: a kto strzeże zakonu, jest błogosławiony.
19Niewolnik nie może być słowy ukarany; bo rozumie, co mówisz, a odpowiadać nie chce.
20Widziałeś człowieka prędkiego do mówienia? więcéj się trzeba głupstwa spodziewać, niż ukarania jego.
21Kto w rozkoszy z młodu chowa sługę swego, potem go dozna krnąbrnego.
22Człowiek gniewliwy wzbudza zwady: a kto jest prędki do gniewu, będzie ku zgrzeszeniu skłonniejszy.
23Za pysznym chodzi uniżenie: a pokornego duchem ogarnie chwała. [ 625]
24Kto spółkuje ze złodziejem, ma w nienawiści duszę swoję: słucha poprzysięgającego, a nie wydaje.
25Kto się boi człowieka, prędko upadnie: kto ma nadzieję w Panu, podniesion będzie.
26Wiele szukają twarzy pańskiéj: a od Pana wychodzi sąd każdego.
27Brzydzą się sprawiedliwi mężem niezbożnym: a niezbożni brzydzą się tymi, którzy są na prostéj drodze. Syn strzegący słowa, ujdzie zatracenia.