2. Korinther 12
1Dat Grotspreken nützt mi jo Nicks, doch will ik kamen up den HErrn Sin Gesichte un Apenbarungen.
2Ik kenn en Minschen in Christus vör veertein Jahr (is he in den Lief west, so weet ik dat nich, oder is he ut den Lief herut west, so weet ik dat ok nich, GOtt weet dat), desülvige war entzückt bet in den drüdden Himmel.
3Un ik kenn densülvigen Minschen (ob he in den Lief oder ut den Lief west is, weet ik nich, GOtt weet dat).
4He war entzückt in dat Paradies, un hör unutsprekliche Wör’, weke keen Minsch seggen kann.
5Darmit will ik mi rühmen, vun mi sülvst will ik awer nicks rühmen, as min Swakheit.
6Un wenn ik grot vun mi spreken wull, dä ik darum nicks Döricht, denn ik wull de Wahrheit seggen. Ik doh dat awer nich, up dat nich Jemand mi mehr achten deiht, as he an mi süht, oder vun mi hört.
7Un up dat ik mi nich mit de ganz unöwerschwängliche Apenbarung to wichtig mak, is mi en Pahl in dat Fleesch geven, ik meen den Satan sin Engel, de mi mit de Füst slan deiht, up dat ik mi nich to grot maken doh.
8Darum ik dree mal to den HErrn fleht hef, dat he vun mi wieken schull.
9Un He hett to mi seggt: Lat di Min Gnad genog sien, denn Min Kraft is in den Swacken mächtig. Darum will ik am allerleevsten mit min Swakheit rühmen, up dat Christus Sin Kraft bi mi wahnen deiht.
10Darum hef ik guden Moth in Swakheiten, in Schimp, in Not, in Verfolgung, in Angsten, wegen Christus. Denn wenn ik swak bün, bün ik stark.
11Ik bün en Narr warn öwer dat rühmen, darto hebbt ji mi dwungen. Denn ik schull vun ju lavt warn, wiel ik nich ringer bün, as de hogen Apostels sünd, obgliek ik nicks bün.
12Denn de Teken vun en Apostel sünd jo mank ju geschehn, mit alle Geduld, mit Teken un mit Wunner un mit Dahten.
13Wat is dat, worin ji ringer sünd as de annern Gemeenen, ahn dat ik sülvst ju nich beswert hef? Vergevt mi düsse Sünd.
14Seht, ik bün bereit, ton drüdden Mal na ju hen to kamen un will ju nich to Last falln, denn ik sök nich ju Eegendom, sonnern ju sülvst. Denn de Kinner schüllt nich för de Öllern Göder sammeln, sonnern de Öllern för de Kinner.
15Ik awer will geern utgeven un utgeven warrn för ju Seelen, obgliek ik ju heel leef hef un doch wenig leevt warr.
16Awer dat mag sien, dat ik ju nich to Last west bün, sonnern wiel ik slau bün, hef ik ju mit List fungen.
17Hef ik awer ok Jemand benadeelt dörch weke, de ik na ju hen schickt hef?
18Ik hef Titus vermahnt un en Broder mit em schickt. Hett Titus ju ok benadeelt? Hebbt wi nich in een GEist wandelt? Sünd wi nich in desülvigen Fotsporn gahn?
19Meent ji wedder, wi verantwort uns? Wi red in Christus vör GOtt; awer all dat, min Leevsten, geschüt ju to Beterung.
20Denn ik bün bang, wenn ik kam, dat ik ju nich finn, as ik will, un ji mi ok nich finnt as ji wüllt, dat nich Striet, Afgunst, Torn, Kiev, Nareden, Ohrenblasen, Grotdohn, Uprohr dar wes’;
21Dat ik nich nochmal kam un mi min GOtt demödigen deiht bi ju, un dat ik Leed dregen mutt öwer Veele, de vörher sündigt un keen Buß dahn hebbt, för de Unreinigkeit, un Horeri un Untucht, de se dreven hebbt.