2. Korinther 6
1Wi vermahnt ju awer as Mithelpers, dat ji nich ahn Nutzen GOtt Sin Gnad krigt.
2Denn He sprickt: Ik hef di in de angenehme Tied erhört un hef di an den Dag vun dat Heil hulpen. Seht, nu is de angenehme Tied, nu is de Dag vun dat Heil.
3Lat uns awer Nüms irgend en Anstot geven, up dat uns’ Amt nich lästert ward;
4Sonnern in all Ding lat uns uns bewiesen as GOtt Sin Deeners in grote Geduld, in Bedröfnis, in Noth, in Angst,
5In Släg, in Gefängnis, in Uprohr, in Arbeit, in Waken, in Fasten,
6In Keuschheit, in Erkenntnis, in Langmoth, in Fründlichkeit, in den heiligen GEist, in ungefarvte Leev,
7In dat Wort vun de Wahrheit, in de Kraft vun GOtt, dörch de Gerechtigkeit ehr Waffen, to rechten un to linken Hand.
8Dörch Ehr un Schand, dörch slechte Gerüchte un gude Gerüchte, as de Verföhrers un doch wahrhaftig;
9As de Unbekannten un doch bekannt; as de Starvenden un süh, wi levt, as de, weke tüchtigt sünd un doch nich dod makt;
10As de Trurigen, awer ümmer vergnögt, as de Armen, awer de doch Veele riek makt, as de Nicks hebbt un doch Allns hebbt.
11O ji Corinthers! uns’ Mund hett sik to ju updahn, uns’ Hart is getrost.
12För uns brukt ji nich bang to sien. Dat ji ju awer ängsten doht, dat doht ji ut gude Meenung vun Harten.
13Ik red mit ju as mit min Kinner, up dat ji ju ok so gegen mi stellen un getrost sien doht.
14Treckt nich an dat fremd Joch mit de Unglövigen, denn wat hett de Gerechtigkeit to dohn mit Ungerechtigkeit?
15Woans paßt Christus to Belial? Oder wat hett de Glövige mit den Unglövigen to dohn?
16Wat hett GOtt Sin Tempel gemeen mit de Götzen? Ji awer sünd den lebendigen GOtt Sin Tempel, as GOtt denn sprickt: Ik will in se wahnen un in se wandeln un will ehr GOtt sien un se schüllt Min Volk sien.
17Darum gaht rut vun se un sonnert ju af, sprickt de HErr, un rögt Nicks Unreines an, so will Ik ju annehmen,
18Un ju Vader sien, un ji schüllt Min Söhns un Döchter sien, sprickt de allmächtig HErr.