2. Korinther 2
1Ik denk awer so bi mi, dat ik nich nochmal in Trurigkeit na ju hen kamen dä.
2Denn wenn ik ju trurig maken doh, wokeen is dar awer, de mi wedder vergnögt mak, ahn de dar dörch mi bedrövt ward?
3Un datsülvige hef ik ju schreven, dat ik nich, wenn ik kamen dä, trurig sien muß, öwer de, öwer weke ik mi egentlich freun schull. Tomal ik vun ju All öwertügt bün, dat min Freud ju all Freud wesen deiht.
4Denn ik schrev ju in grote Bedröfnis un Hartensangst, mit veel Thranen, nich dat ji bedröft warrn schüllt, sonnern up dat ji de Leev erkennen doht, de ik besonners to ju hef.
5Wenn awer Jemand en Bedröfnis anricht hett, de hett nich mi bedrövt, ahn ton Deel, up dat ik nich em beschweren doh, ju All.
6Dat is awer nog, dat desülvige vun Veele so straft is;
7Dat ji em vun nu af an desto mehr vergeven un trösten doht, up dat he nich in allto grote Trurigkeit verfalln deiht.
8Darum vermahn ik ju, dat ji de Leev an em bewiesen doht.
9Denn darum hef ik ju ok schreven, up dat ik erkennen doh, ob ji de Prov bestaht, ob ji in allen Stücken gehorsam sünd.
10Wokeen ji awer wat vergeven doht, den vergev ik ok. Denn ok ik, wenn ik Jemand wat vergeven doh, dat vergev ik wegen ju, an Christi Stä.
11Up dat wi nich öwervordeelt ward vun den Satan. Denn wi weet wol, wat he in den Sinn hett.
12As ik awer na Troas keem, dat Evangelium vun Christus to predigen, un mi en Döhr upmakt war in den HErrn;
13Harr ik keen Ruh in min Geist, as ik Titus, min Broder, nich dar finnen dä, sonnern ik nehm Afscheed vun se un trock na Macedonien.
14Awer GOtt si Dank, de uns alltied den Sieg gift in Christus un apenbart öwerall den Geruch vun sin Erkenntnis dörch uns.
15Denn wi sünd vör GOtt en gude Geruch mank de, de selig ward un mank de, de verlarn gaht.
16För düsse en Geruch vun den Dod to den Dod, för de annern awer en Geruch vun dat Leven to dat Leven. Un wokeen döcht darto?
17Denn wi sünd nich as weke vun de, de GOtt Sin Wort verfälschen doht, sonnern as ut Klarheit un as ut GOtt, vör GOtt, red wi in Christus.