2. Korinther 5
1Wi weet awer, wenn uns’ irdische Hus, düsse Hütt afbraken ward, dat wi en Bu hebbt, vun GOtt upbut, en Hus, nich mit Hann makt, dat ewig is in den Himmel.
2Denn in düsse Hütt lengt wi na uns’ Hüsen, de vun den Himmel is un uns verlangt, darmit öwerkled to warrn.
3Vörutgesett nämlich, dat wi all hier bekleed un nich nakt befunnen ward.
4Denn so lang wi in de Hütt sünd, lengt wi un sünd beswert, wiel wi leever nich uttrocken warn wulln, sonnern öwerkleed warrn, up dat, wat starvlich is, vun dat Leven versluckt ward.
5De awer to datsülvige uns fardig makt hett, dat is GOtt, de uns dat Handgeld, den GEist geven hett.
6Wi sünd awer alltied getrost un weet dat, so lang wi in den Lief wahnen doht, so gaht wi fern vun den HErrn.
7Denn wi wandelt in den Gloven un nich in dat Sehn.
8Wi sünd awer getrost un hebbt veel mehr Lust, ut den Lief to wannern un to Hus to sien bi den HErrn.
9Darum beflietigt wi uns ok, wi sünd to Hus, oder wi wannert, dat wi Em wolgefallt.
10Denn wi möt all apenbar warrn vör Christus Sin Richterstohl, up dat Jedereen kriegen deiht, so as he handelt hett bi Liefsleven, mag dat gud oder slecht sien.
11Wiel wi nu weeten doht, dat de HErr to fürchten is, öwertügt wi de Lüd, awer GOtt sünd wi apenbar. Ik höp awer, dat wi ok in ju Geweten apenbar sünd.
12Dat wi uns nich all wedder lavt, sonnern ju en Orsak gevt, vun uns grottospreken, up dat ji hebbt to laven gegen de, de sik na dat Ansehn grot makt un nich na dat Hart.
13Denn doht wi to Veel, so doht wi dat GOtt, sünd wi mäßig, so sünd wi för ju mäßig.
14Denn de Leev to Christus drängt uns so, siet wi davör holt, dat wenn Een för Alle storven is, so sünd se All storven.
15Un He is darum för All storven, up dat de, de dar levt, vun nu af an nich sik sülvst levt, sonnern för den, de för se storven un upstahn is.
16Darum vun nu af an kennt wi Nüms na dat Fleesch, un wenn wi ok Christus kennt hebbt na dat Fleesch, so kennt wi Em doch nu nich mehr.
17Darum is Jemand in Christus, so is he en nie Kreatur, dat Ole is vergahn, Allns is nie warn.
18Awer all dat vun GOtt, de uns mit Em sülvst versöhnt hett dörch JEsus Christus, un dat Amt geven hett, dat de Versöhnung predigen deiht.
19Denn GOtt weer in Christus un versöhnte de Welt mit Em sülvst un rekent ehr ehr Sünden nich to, un hett mank uns upricht dat Wort vun de Versöhnung.
20So sünd wi nu Botschafters an Christus Sin Stell, denn GOtt vermahnt dörch uns; so bed wi nu an Christus Sin Stell: Lat ju versöhnen mit GOtt.
21Denn He hett den, de vun keen Sünd wuß, för uns to Sünd makt, up dat wi warn in Em de Gerechtigkeit, de vör GOtt gelln deiht.