2. Korinther 13
1Kam ik ton drüdden Mal to ju hen, so schall jede Sak dörch twee oder dree Tügen fastsett warrn.
2Ik hef ju dat all seggt un segg ju dat vörut, as wenn ik dar weer, ton annern Mal, un schriev dat nu, wo ik weg bün, an de, de fröher sündigt hebbt, un de Annern all: wenn ik nochmal kamen doh, so will ik nich schonen.
3Denn ji sökt, dat ji den mal gewahr ward, de in mi reden deiht, ik meen Christus, de mank ju nich swak is, sonnern mächtig mank ju is.
4Un wenn He ok krüzigt is in de Swakheit, so levt He doch in GOtt Sin Kraft. Un wenn wi ok swak sünd in Em, so levt wi doch mit Em in de Kraft vun GOtt mank ju.
5Prövt ju sülvst, ob ji in den Gloven staht, prövt ju sülvst. Oder erkennt ji ju nich sülvst, dat JEsus Christus in ju is? Dat wes’ denn, dat ji undüchtig sünd.
6Ik höp awer, ji seht in, dat wi nich undüchtig sünd.
7Ik bä awer GOtt, dat ji nicks Övels doht, nich up dat wi düchtig sehn ward, sonnern up dat ji dat Gude doht un wi as de Undüchtigen sünd.
8Denn wi künnt Nicks gegen de Wahrheit, sonnern för de Wahrheit.
9Wi freut uns awer, wenn wi swak sünd un ji mächtig. Un datsülvige wünscht wi ok, ik meen ju Vullkamenheit.
10Darum schriev ik ok all düt wo ik vun ju weg bün, up dat ik nich, wenn ik bi ju bün, scharp to sien bruk, na de Macht, de de HErr mi geven hett, to betern, un nich to verdarven.
11Toletzt, leeve Bröder, freut ju, west vullkamen, tröst ju, hebbt een Sinn, west fredlich, so ward de GOtt vun de Leev un den Freden mit ju sien.
12Gröt’ ju eenanner mit den bröderlichen Kuß. All de Hilligen gröt’ ju.
13Unsen HErrn JEsus Christus Sin Leev un den hilligen GEist Sin Gemeenschaft wes’ mit ju all! Amen. De anner Epistel an de Corinther, schickt vun Philippi in Macedonien, dörch Titus un Lukas.