Apostelgeschichte 10
1Do weer awer en Mann to Cäsarea, mit Namen Cornelius, en Hauptmann vun de Schaar, de do heeten dä de Welsche.
2Gottselig un gottesfürchtig, mit samt sien ganzes Hus un gev dat Volk veele Almosen un bä immer to GOtt.
3Do seeg he in en Gesicht dütlich, um de negende Stunn up den Dag, en Engel vun GOtt to em ringahn, de sprok to em: Corneli!
4He awer seeg em an, verfehr sik un sprok: HErr, wat is dat? He awer sprok to em: Dien Gebäd un dien Almosen sünd rupkamen vör GOtt, dat He an di dacht hett.
5Un nu schick Lüd na Joppe un lat Simon, mit den Tonamen Petrus herhalen.
6Weke is to Harbarg bi en Garver Simon, den sien Hus an de See liggen deiht, de ward di seggen, wat du dohn schast.
7Un as de Engel, de mit Cornelius reden dä, weg gahn weer, reep he twee vun siene Husknechts un eenen gottesfürchtigen Kriegsknecht vun de, de ümmer um em weern.
8Un vertellte ehr alles, un schickte se na Joppe.
9Den annern Dag, as düsse up den Weg weeren un dicht bi de Stadt keemen, steeg Petrus rup na den Söller, um to bäden, um de sößte Stunn.
10He weer awer hungrig un wull wat eten. As se em awer wat torecht maken dä’n, war he entzückt,
11Un seeg den Himmel updahn un dal to em fahren en Fatt, as en grotes linnenes Dok, an de veer Ennen tosamen bunnen, un dat war dal laten up de Eer;
12Darin weern allerhand veerfötige Tiere vun de Eer, un wille Tiere, un Gewörm, un Vagels, as se ünner den Himmel levt.
13Un do gescheeg en Stimm to em: Stah up, Petrus, schlachte un itt!
14Petrus awer sprok: O nee, HErr, denn ik hev noch niemals wat Gemeenes oder Unreines eten.
15Un de Stimm sprok to’n annern Mal to em: Wat GOtt rein makt hett, dat mak du nich gemeen.
16Un dat gescheeg dreemal, un dat Fatt war wedder upnahmen na den Himmel.
17As awer Petrus sik in sik sülvst bekümmern dä, wat dat Gesicht weer, dat he sehn har, süh, do frogen de Lüd, de Cornelius avschickt harr, na Simon sienen Hus un stunnen vör de Döhr;
18Reepen un forschten, ob Simon, mit den Tonamen Petrus, dar to Harbarg weer?
19Indem awer, as sik Petrus besinnen dä över dat Gesicht, sprok de GEist to em: Süh, de Männer sökt di;
20Awer stah up, stieg dal, treck mit ehr un twiefle nich, denn Ik hev se schickt.
21Do steeg Petrus dal to de Männer, de vun Cornelius to em schickt weern, un sprok: Süh, dat bün ik, den ji söken doht, wat is dat för en Sak, darum ji hier sünd?
22Se awer sproken: Cornelius, de Hauptmann, en frommen un hilligen Mann, weke ok in goden Rop steiht bi dat ganze Judenvolk, hett en Befehl kregen vun den hilligen Engel, dat he di schull förrern laten in sien Hus un vun di de richtigen Worde hören.
23Do reep he se rin un beharbargte se. Den annern Dag trock Petrus ut mit ehr, un etliche Bröder vun Joppe gungen mit em.
24Un den annern Dag keemen se rin na Cäsarea. Cornelius awer tövte up se un reep tosamen siene Blotsverwandten un Frünnen.
25Un as Petrus keem, gung Cornelius em entgegen un full to siene Föt dal un bä em an.
26Petrus awer richde em up un sprok: Stah up, ik bün ok en Minsch.
27Un as he em grötet har, gung he rin un funn veele, de tosamen kamen weeren.
28Un he sprok to ehr: Ji weet wat för en ungewohntes Ding dat is för en jüdischen Mann, sik avtogeven mit en Fremden, oder gar to em to kamen, awer GOtt hett mi wiest kenen Minschen gemeen oder unrein to heeten.
29Darum hev ik mi nich weigert her to kamen, as ik förrert bün. So frag ik jug nu, warum ji mi hebbt förrern laten.
30Cornelius sprok: Ik hev veer Dage fastet bet up düsse Stunn un um de negende Stunn bä ik in mien Hus. Un süh, do trä in en helles Kleed en Mann vör mi hen,
31Un sprok: Cornelius, dien Gebäd is erhört un an diene Almosen is dacht worden vör GOtt.
32So schick nu na Joppe un lat her ropen en Mann mit Namen Simon, de den Tonamen Petrus föhren deiht, weke is to Harbarg in den Garver Simon sien Hus an de See; de ward di, wenn he kummt, dat seggen.
33Do schickte ik in desülvige Stunn to di, un du hest recht dahn, dat du herkamen büst. Nu sünd wi alle hier gegenwärtig vör GOtt, to hören alles, wat di vun GOtt befahlen is.
34Petrus awer dä sienen Mund up un sprok: Nu erfahre ik wahrhaftig, dat GOtt nich de Person ansehn deiht:
35Sonnern in allerlei Volk, wer Em fürchten un recht dohn deiht, de is Em angenehm.
36Ji weet wol vun de Predigt, de GOtt to de Kinner Israel schickt hett un hett verkündigen laten den Freden dörch JEsum Christum (weke is en HErr över alles),
37De dörch dat ganze jüdische Land geschehen is un anfungen in Galiläa na de Döp, de Johannes predigen dä:
38Woans GOtt densülvigen JEsum vun Nazareth salvet hett mit den heiligen GEist un Kraft, de umher trocken is un hett wol dahn un gesund makt alle, de vun den Düvel överwältiget weeren, denn GOtt weer mit Em.
39Un wi sünd Tügen vun all dat, wat He dahn hett in dat jüdische Land un to Jerusalem. Den hebbt se dod makt un an en Holt hängt.
40Densülvigen hett GOtt upweckt vun de Doden den drüdden Dag un Em laten apenbar warden.
41Nich vör all dat Volk, sonnern vör uns, de vörher erwählten Tügen vun GOtt, de wi mit Em eten un drunken hebbt, nahdem He is upstahn vun de Doden.
42Un He hett uns gebaden to predigen dat Volk un to tügen, dat He is verordnet vun GOtt en Richter över de Lebendigen un de Doden.
43Vun düssen geven alle Propheten Tügnis, dat dörch Sienen Namen alle, de an Em glöven doht, Vergevung vun de Sünnen kriegen schüllt.
44Do Petrus noch düsse Worde reden dä, full de heilige GEist up alle, de dat Wort anhören dä’n.
45Un de Glövigen ut de Beschniedung, de mit Petro kamen weeren, entsetten sik, dat ok up de Heiden de Gav vun den heiligen GEist utgaten weer.
46Denn se hörten, dat se mit Tungen reden un GOtt hoch priesen dä’n. Do antworde Petrus:
47Kann ok Jemand dat Water wehren, dat düsse nich döfft warden, de den heiligen GEist kregen hebbt, grade so as wi?
48Un befohl se to döpen in den HErrn JEsu Sienen Namen. Do beden se em, dat he etliche Dage bi ehr blieven dä.