Apostelgeschichte 16
1He keem awer na Derbe un Lystra un süh, en Jünger weer dar, mit Namen Timotheus, en jüdische Fru ehr Söhn, de weer glövig, awer sin Vader weer en Grieche.
2De har en goden Rop bi de Bröder mank de Lystraner un in Ikonien.
3Düssen wull Paulus mit sik trecken laten, un neem un beschned em um de Juden willen, de an densülvigen Ort wahnen dä’n, denn se wussen alle, dat sin Vader en Grieche west weer.
4As se awer dörch de Städe trecken dän överantworten se ehr, to hollen den Spruch, de vun de Aposteln un de Öllsten in Jerusalem beslaten weer.
5Dar warn de Gemeenen in den Gloven fast makt un neemen däglich to an Tall.
6As se awer dörch Phrygien un dat Land Galatien trecken dä’n, war ehr wehrt vun den heiligen GEist, to reden dat Wort in Asien.
7As se awer keemen in Mysien, versöchten se dörch Bithynien to reisen; un de GEist leet ehr dat nich to.
8As se awer vör Mysien vörbi trecken dän, keemen se hendal na Troas.
9Un Paulus seeg en Gesicht in de Nacht, dat weer en Mann ut Macedonien, de stunn un bä em un sprok: Kumm dal na Macedonien un help uns.
10As he awer dat Gesicht sehn har, do söchten wi alsbald to reisen na Macedonien, säker, dat uns de HErr darhen beropen har, ehr dat Evangelium to predigen.
11Do fohren wi ut vun Troas un in graden Lop keemen wi na Samothracien, den annern Dag na Neapolis.
12Un vun dar na Philippi, wat de Hauptstadt is vun dat Land Macedonien un en Friestadt. Wi heeln uns awer in düsse Stadt etliche Dage up.
13An den Sabbatdag gungen se rut vör de Stadt an dat Water, wo man pleggt to bäden, un setten sik un redten to de Fruens, de dar tosamen keemen.
14Un en gottesfürchtige Fru mit Namen Lydia, en Purpurkrämersch ut de Thyatirer ehre Stadt, hörte to, de dä de HErr dat Hart up, dat se darup Acht har, wat Paulus redt har.
15As se awer un ehr Hus döfft war, vermahnte se uns un sprok: So ji mi darvör hollen doht, dat ik glövig bün an den HErrn, so kamt in min Hus un blievt dar. Un se dwung uns.
16Dat gescheeg awer, as wi to dat Gebed gahn dä’n, dat uns en Deern entgegen kamen dä, de har en Wahrsagergeist, un brocht ehren Herren veelen Gewinn mit Wahrseggen.
17Desülvige folgte uns allerwärts, Paulus un uns, schreeg un sprok: Düsse Minschen sünd GOtt den Allerhöchsten Sine Knechts, de jug den Weg to de Seligkeit verkündigen doht.
18Düt dä se mennigen Dag. Paulus awer dä dat weh un he dreih sik um un sprok to den Geist: Ik befehl di in JEsus Christus Sinen Namen, dat du vun ehr utfahren deihst. Un he fahr ut to desülvige Stunn.
19As awer ehre Herrschaft sehn dä, dat de Hoffnung up ehren Gewinn utfahrt weer, neemen se Paulus un Silas, trocken se up den Markt vör de Öbbersten,
20Un föhrten se to de Hauptlüd un sproken: Düsse Minschen maken unse Stadt wirr un sünd Juden;
21Un verkündigt en Wies’, de sik för uns nich schickt antonehmen, noch darna to dohn, wiel wi Römer sünd.
22Un dat Volk war upwiegelt gegen se un de Hauptlüd leeten ehr de Kleder afrieten un heeten se utpietschen.
23Un as se se düchtig utpietscht harn, schmeeten se se in dat Gefangenhus un befohlen den Stockmeister dat he se got bewahren dä.
24De neem düt Gebot an un schmeet se in dat binnerste Gefängnis un lä ehre Föt in den Stock.
25Um Middernacht awer bäden Paulus un Silas un lavten GOtt, un de Gefangenen hörten se.
26Un nich lang darna war en grot Eerdbeben, so dat de Grund vun dat Gefangenhus sik bewegen dä. Un vun de Stunn an warn alle Döhren updahn un all ehr Bande los.
27As awer de Stockmeister ut den Slap fohr un seeg de Döhren vun dat Gefangenhus updahn, trock he dat Schwert un wull sik sülvst dod maken, denn he dach, de Gefangenen weern weglopen.
28Paulus awer reep lut un sprok: Doh di nicks to leed, denn wi sünd alle hier.
29He förrer awer en Licht un sprung rin un fung an to bevern un full Paulus un Silas to Föten.
30Un föhr se rut un sprok: Leeve Herren, wat schall ik dohn, dat ik selig warr?
31Se sproken: Glov an den HErrn JEsum Christum, so warst du un din Hus selig.
32Un sän em dat Wort vun den HErrn un alle, de in sin Hus weeren.
33Un he neem se to sik in desülvige Stunn vun de Nacht un wusch ehr de Stremen af; un he leet sik döpen un ebenso all de Sienigen.
34Un föhr se in sin Hus un spieste un freute sik mit sin ganzes Hus, dat he an GOtt glövig worden weer.
35Un as dat Dag war, schickten de Hauptlüd Stadtdeeners hen un sproken: Lat de Minschen gahn!
36Un de Stockmeister verkündigt düsse Red Paulus: De Hauptlüd hebbt herschickt, dat ji los sin schüllt. Nu treckt ut un gaht hen mit Freden.
37Paulus awer sprok to ehr: Se hebbt uns, de wi doch Römer sünd, ohne Recht un Urdeel öffentlich utpietscht un in dat Gefangenhus schmeeten un schulln uns nu heemlich rutstöten? Nich also, sonnern lat se sülvst kamen un uns rutföhren.
38De Stadtdeeners verkündigten düsse Worde de Hauptlüd, un de warn bang, as se hören dä’n, dat se Römer weeren.
39Un keemen un vermahnten se un föhrten se rut un bän se, dat se uttrocken ut de Stadt.
40Do gungen se ut dat Gefangenhus un gungen na Lydia hen. Un as se de Bröder sehn un tröstet harn, trocken se ut.