Apostelgeschichte 4
1As se aver to dat Volk reden dä’n, treden to ehr de Preesters un de Hauptmann vun den Tempel un de Sadducäer;
2(De argerte dat, dat se dat Volk lehrden un an JEsu Sien Bispill de Uperstahung vun den Doden verkündigen dä’n);
3Un län de Hänn an se un setten se in bet up den Morgen, denn dat weer bald Abend.
4Aver veele mank de, de dat Word tohörten, worden glövig, un weer de Tall vun de Mannslüd bi fief dusend.
5As dat nu Morgen weer, versammelden sik ehre Böversten un Öllsten, un Schriftgelehrten na Jerusalem,
6Hannas, de Hohepreester, un Kaiphas un Johannes, un Alexander un so veel as ehrer weeren vun dat Hohepreestergeschlecht;
7Un stellden se vör sik un frogen se: Ut wat för en Gewalt oder in wat för enen Namen hebbt ji dat dahn?
8Petrus, vull nun den heiligen GEist, sprok to ehr: Ji Böversten vun dat Volk un ji Öllsten vun Israel!
9So wi hüt richdet warden över düsse Woldat an den kranken Minschen, dörch weke he gesund worden is;
10So wes jug un all dat Volk vun Israel kund dahn, dat in den Namen vun JEsus Christus vun Nazareth, weken ji krüzigt hebbt, den GOtt vun de Doden upweckt hett, steit düsse allhier vör jug gesund.
11Dat is de Steen, vun jug Bulüd wegschmeten, de to den Ecksteen worden is.
12Un is in kenen annern Heil un is ock keen annere Nam de Minschen geven, darin wi schüllen selig warden.
13Se sehn awer an Petrus un Johannes ehre Freudigkeit un verwunnerten sik; denn se weeren gewiß, dat se ungelehrde Lüd un Laien weeren un kennten se ock wull, dat se mit JEsu west weeren.
14Se sehn awer den Minschen, de gesund worden weer, bi ehr stahn un harren nicks dargegen to reden.
15Do heeten se se rut gahn ut den Rat un handelten mit enanner un sproken:
16Wat wüllen wi düsse Minschen dohn? Denn dat Teken dörch se geschehen, is kund un apenbar alle, de to Jerusalem wahnen, un wi künnen dat nich avstriden.
17Aver darmit dat nich wieder inrieten deiht mank dat Volk, lat uns ernstlich se bedräuen, dat se vun nu av an kenen Minschen vun düssen Namen seggen dohn.
18Un repen se un gebaden ehr, dat se sik nu un nümmer hören leeten un in JEsus Sienen Namen lehren dä’n.
19Petrus aver un Johannes antworden un sproken to ehr: Richdet ji sülvst ob dat vör GOtt recht is, dat wi jug mehr gehorchen dohn, as GOtt?
20Wi künnt dat ja nich laten, dat wi nich reden schüllen, wat wi sehn un hört hebben.
21Aver se dräuten ehr un leeten se gahn un funnen nich, woans se se pienigten um dat Volk sien willen; denn se lavten alle GOtt över dat, wat geschehen weer.
22Denn de Minsch weer över veertig Jahr old, an den düt Teken vun Gesundheit geschehen weer.
23Un as man se har gahn laten, keemen se to de ehrigen un verkündigten ehr, wat de Hohenpreesters un Öllsten to ehr seggt harn.
24Do se dat hören dä’n, höven se ehre Stimm up eendrächtiglich to GOtt un sproken: HErr, de Du büst de GOtt, de Himmel un Eer, un dat Meer, un alles wat darin is, makt hest;
25De Du dörch David, Dienen Knecht sienen Mund seggt hest: Worum empören sik de Heiden un nehmen de Völker sik vör, wat umsunst is?
26De Könige vun de Eer treden tosamen un de Fürsten versammeln sik tohop gegen den HErrn un gegen Sienen Christ.
27Wahrlich ja, se hebben sik versammelt över Dien heiliges Kind JEsum, weken Du salvt hest, Herodes un Pontius Pilatus, mit den Heiden un dat Volk Israel;
28To dohn, wat Diene Hand un Dien Rat tovör bedacht hett, dat geschehen schull.
29Un nu, HErr, süh an ehr Toren un giv Diene Knechte mit alle Freudigkeit to reden Dien Word.
30Un streck Dien Hand ut, dat Gesundheit un Teken un Wunner geschehen dohn dörch Dien heiliges Kind JEsum Sienen Namen.
31Un do se bedet harn, beweg sik de Stell, wo se versammelt weeren; un warn alle vull vun den heiligen GEist un redten dat Word vun GOtt mit Freudigkeit.
32De Tal aver vun de Glövigen weer en Hart un en Seel; ock sä keener vun siene Göder, dat se sien weeren, sonnern dat weer ehr alles gemeensam.
33Un mit grote Kraft geven de Apostel Tügnis vun den HErrn JEsum Siene Uperstahung, un weer grote Gnad bi ehr all.
34Do weer ock keener mank ehr, de Mangel har, denn so veele as do vun ehr weeren, de Ackers oder Hüser harn, verköfften se desülvigen un bröchden dat Geld vun dat verköffte God.
35Un lä’n dat to de Apostels ehre Föt, un man gev jeder enen wat he bruken dä.
36Joses awer, mit Tonamen vun de Apostels nennt Barnabas (dat heet en Söhn vun den Trost) vun Geschlecht en Levit ut Cypern,
37De har eenen Acker, un verkoffte em un brochde dat Geld un lä dat to de Apostel ehre Föt.