Apostelgeschichte 19
1Dat gescheeg awer, do Apollo to Korinth weer, dat Paulus dörchwandeln dä de bövere Landschaften un na Ephesus keem un enige Jünger funn.
2To de sprok he: Hebbt ji den heiligen GEist kregen, as ji glövig worden sünd? Se sproken to em: Wi hebbt noch nümmer hört, ob en heilige GEist dar is.
3Un he sprok to ehr: Warup sünd ji denn döfft? Se sproken: Up Johannes sin Döp.
4Paulus awer sprok: Johannes hett döfft mit de Döp vun de Buße un sä dat Volk, dat se glöven schulln an Den, de na em kamen schull, dat is, an JEsum, dat He Christus sin deiht.
5As se dat hören, leeten se sik döpen up den HErrn JEsum Sinen Namen.
6Un as Paulus de Hann up se leggen dä, keem de heilige GEist up se un se redten mit Tungen un prophezeiten.
7Un alle düsse Männer weeren bi twölf.
8He gung awer in de Schol un predigte frie dree Monate lang, lehrte se vun dat Riek GOttes un söch se to övertügen.
9As awer etliche verstockt weeren un nich gloven un övel reden dä’n vun den Weg vör dat Volk, gung he vun ehr un sonner de Jünger af un sprok däglich in de Schol vun en Mann, de Tyrannus heet.
10Dat gescheeg awer twee Jahr lang, also dat alle, de in Asien wahnen dän, dat Wort vun den HErrn JEsus hörten, beide Juden un Griechen.
11Un GOtt wirkte nich lütte Daten dörch Paulus sine Hann.
12Also dat se ok vun sin Hut de Sweetdöker un Bostdöker över de Kranken hollen dän un de Süken vun ehr weeken un de bösen Geister vun ehr rut fahren dä’n.
13Dar unnerstunnen sik awer etliche vun de rumlopenden Juden, de dar Beschwörer weeren, den HErrn JEsus Sinen Namen to nehmen över de, weke böse Geister harn un sproken: Wi beschwören jug bi JEsus, den Paulus predigen deiht.
14Dat weeren awer söben Söhns vun en Juden Skeva, den Hohenprester, de dat dä’n.
15Awer de böse Geist antworde un sprok: JEsus kenn ik wol un weke Paulus weet ik wol, wokeen sünd ji awer?
16Un de Minsch, in den de böse Geist weer, sprung up se un war se över un schmeet se unner sik, so dat se nakt un verwundet ut datsülvige Hus wegleepen.
17Dat war awer alle kund de to Ephesus wahnen dä’n, beide, Juden un Griechen, un en Furcht full up se alle un den HErrn JEsus Sin Nam war hoch lavet.
18Dar keemen ok veele vun de, weke glövig worden weeren un bekennten un verkünnigten, wat se utrichtet harn.
19Veele awer, de averglövige Saken dreven harn, bröchten de Böker tosamen un verbrennten se apenbar, un överrekten wat se werth weern un funnen föftig dusend Groschen Werth.
20Also mächtig wuß den HErrn Sin Wort un neem överhand.
21Dar dat uprichtet weer, neem sik Paulus in sin GEist vör, dörch Macedonien un Achaja to reisen un na Jerusalem to wannern un sprok: Naher, wenn ik dar west bün, mutt ik ok Rom sehn.
22Un schick twee, de em deenen dä’n, Timotheus un Erastus, na Macedonien. Awer he vertrock sik ene Wiel in Asien.
23Um desülvige Tied fung awer keene klene Bewegung över düssen Weg an.
24Denn Eener, mit Namen Demetrius, en Goldschmidt, de mak de Diana sülverne Tempel un gev de Handwarkers keenen lütten Verdeenst.
25Desülvigen reep he tosamen un de annere Arbeiters vun datsülvige Handwark un sprok: Leeve Männer, ji weet, dat wi groten Verdeenst vun düssen Handel hebbt.
26Un ji seht un hört, dat nich alleen in Ephesus, sonnern ok bina in ganz Asien, düsse Paulus veel Volk afwennig makt un överredt un sprickt: Dat sünd keen Götter, de vun Hann makt sünd.
27Awer dar is nich alleen Gefahr vörhanden, dat unse Handel litt, sonnern ok de grote Göttin Diana ehr Tempel ward vör nicks hollen, un ehre Majestät ward darto unnergahn, weke doch ganz Asien un de Weltkreis Gottesdeenst erwiesen deiht.
28As se dat hören dä’n, warn se vull Wut, schreegen un sproken: Grot is de Epheser ehr Diana!
29Un de ganze Stadt war vull Larm. Se störmten awer eenmödiglich na dat Theater un kreegen Gajus un Aristarichus, Paulus sine Gesellen, to faten.
30As awer Paulus wull mank dat Volk gahn, leeten de Jünger dat nich to.
31Ok etliche vun de Böversten in Asien, de Paulus sin goden Fründe weeren, schickten to em un vermahnten em, dat he nich in dat Theater gahn schull.
32Etliche schreegen düt, etliche wat anners un weer de Gemeen wirr un de meiste Deel wuß nich, worum se tosamen kamen weeren.
33Etliche awer mank düt Volk trocken Alexander rut, as de Juden em rut stöten dä’n. Alexander awer wink mit de Hand un wull sik vör dat Volk verantworden.
34As se awer gewahr warn, dat he en Jude weer, fungen se an mit een Stimm to schrien un schreegen bi twee Stunnen: Grot is de Epheser ehr Diana!
35As awer de Kanzler dat Volk still makt har, sprok he: Ji Männer vun Ephesus, wokeen is de Minsch, de nich weeten deiht, dat de Stadt Ephesus en Plegerin vun de grote Göttin Diana un dat himmlische Bild is?
36Wiel düt nu unbestreden is, so schüllt ji jo still wesen, un nicks unbedächdich dohn.
37Ji hebbt düsse Minschen her brocht, de keen Tempelrövers noch Lästerer vun jug Göttin sünd.
38Hett awer Demetrius gegen Jemand en Anklag, so hol man Gericht un dar sünd Landvagts, lat se sik enanner verklagen.
39Wüllt ji awer wat anners verhandeln, so kann man dat utrichten in en ordentliche Gemeen.
40Denn wi staht in de Gefahr, dat wi wegen düsse hütige Dag wegen Uprohr verklagt warrn un doch is keen Orsak vörhanden, womit wi uns gegen düssen Uprohr entschuldigen künnt. Un as he dat seggt har, leet he de Gemeen gahn.