Apostelgeschichte 12
1Um desülvige Tied lä de König Herodes de Hand an enige vun de Gemeen um se to pienigen.
2He mak awer dod Jakobus, Johannes sienen Broder, mit dat Schwert.
3Un as he seeg, dat de Juden dat wol gefull, fohr he fort un fung Petrus ok. Dat weern awer grad de Dag’ vun de söten Brode.
4As he em nu griepen dä, lä he em in dat Gefängniß, un överantworde em veer veerdelen Kriegsknechts, em to bewahren, un dach, em na Ostern vör dat Volk henrichten to laten.
5Un Petrus war twor in dat Gefangenhus behollen, awer de Gemeen bä ahn Uphören för em to GOtt.
6Un as em Herodes wull henrichten laten, in desülvige Nacht slep Petrus twischen twee Kriegsknechts, bunnen mit twee Keden, un de Wächters vör de Döhr bewahrten dat Gefangenhus.
7Un süh, den HErrn Sien Engel keem darher un en Licht schien in dat Lock, un he slog Petrus an de Siet un weck em up un sprok: Stah flink up! Un de Keden fullen em vun siene Hann.
8Un de Engel sprok to em: Umgörte di un treck dien Schoh an. Un he dä also. Un he sprok to em: Schmiet dienen Mantel um, un folg mi na!
9Un he gung rut un folgte em, un wuß nich, dat em wahrhaftig all düt gescheeg dörch den Engel, sonnern em dücht, he seeg en Gesicht.
10Se gungen awer dörch de eerste un de annere Wacht un keemen an de iserne Döhr, de na de Strat föhren deiht, de dä sik ehr vun sülvst up, un se träden rut un gungen hen en Strat lang un alsbald scheede de Engel vun em.
11Un do Petrus to sik sülvst keem, sprok he: Nu weet ik gewiß, dat de HErr Sienen Engel schickt hett un mi rettet hett ut Herodes sien Hand un vun dat Töven vun dat jüdische Volk.
12Un as he sik besinnen dä, keem he vör dat Hus, wat Maria, Johannes, de mit den Tonamen Markus heten dä, sien Moder, hören dä, wo veele tosamen weeren un bäden dä’n.
13As awer Petrus an de Döhr vun dat Dohr kloppen dä, trä en Magd rut to horchen, mit Namen Rhode.
14Un as se Petrus sien Stimm erkennen dä, mak se dat Dohr nich up vör Freud, leep awer rin un verkündigte ehr, dat Petrus vör dat Dohr stahn dä.
15Se awer sproken to ehr: Du büst unsinnig. Se awer bestunn darup, dat dat so weer. Se sproken: Dat is sien Engel.
16Petrus awer klopp wedder an. As se awer updä’n, sehn se em un verfehrten sik.
17Awer he winkte ehr mit de Hand, still to sien, un vertell ehr, woans de HErr em har ut dat Gefangenhus föhrt, un sprok: Verkünniget dat Jakobus un de Bröder, un gung rut un trock an enen annern Ort.
18As dat awer Dag war, weer nich wenig Bedrövnis mank de Kriegsknechts, woans dat doch mit Petrus togahn weer.
19Herodes awer, as he em förrern leet un nich finnen dä, leet de Wächters to Verantwordung trecken un se avföhren, un trock vun Judäa dal na Cäsarea un har dar sien Wesen.
20Denn he gedach gegen de vun Tyrus un Sidon Krieg to föhren. Awer se keemen eendrägtiglich to em un överredten den König sienen Kämmerer Blastum un bäden um Freden, darum, dat ehre Länner sik ernähren mußten vun den König sien Land.
21Awer up en bestimmten Dag trock Herodes dat königliche Kleed an, sett sik up den Richtstohl un heel en Red to ehr.
22Dat Volk awer reep em to: Dat is GOtt Sien Stimm un nich en Minschen sien.
23Sogliek awer slog em den HErrn Sien Engel, darum, dat he nich den HErrn de Ehr geven dä, un he war freten vun de Wörmer un gev den Geist up.
24GOttes Wort awer wuß un vermehrte sik.
25Barnabas awer un Saulus keemen wedder na Jerusalem un as se ehre Warke vollbrocht harn, neemen se mit sik Johannes, mit den Tonamen Markus.