Apostelgeschichte 8
1Saulus awer har Wohlgefallen an sienen Dod. To de Tid fung awer en grote Verfolgung över de Gemeen to Jerusalem an, un mit Utnahme vun de Apostel gungen se alle utenanner in de Länder Judäa un Samaria.
2Awer hillige Männer begravten Stephanus un drogen Leed över em.
3Saulus awer terstörte de Gemeen, gung hen un her in de Hüser un trock rut Mannslüd un Fruenslüd un överantworde se in dat Gefängnis.
4De nu terstreut weeren, gungen umher un predigten dat Word.
5Philippus awer keem raf in en Stadt in Samaria un predigte ehr vun Christus.
6Dat Volk awer hörte eenmödiglich un flietig to, wat Philippus sä, un seegen de Teken, de he dä.
7Denn de unreinen Geister fohrten rut ut veele Beseetene mit groten Geschrie, ock veele Gichtbrüchige un Lahme warn gesund makt.
8Un war en grote Freud in desülvige Stadt.
9Do weer awer en Mann, mit Namen Simon, in desülvige Stadt, de tovör Toverie dreev un dat samaritische Volk bezaubern un vörgeven dä, he weer wat Grotes.
10Un se seegen alle up em, beide, Lütte un Grote, un sproken: De is de Kraft vun GOtt, de do grot is.
11Se seegen awer dorum up em, dat he se lange Tid mit sien Toverie betovert har.
12Do se awer Philippus siene Predigten glöven dä’n vun dat Riek GOttes un vun den Namen JEsu Christi, leeten se sik döpen, beide, Mannslüd un Fruenslüd.
13Do war ock Simon glövig un leet sik döpen un holl sik to Philippus. Un as he seeg de Teken un de Daten, de do geschehn dä’n, verwunnerte he sik.
14Do awer de Apostel hörten to Jerusalem, dat Samaria dat Wort GOttes annahmen har, schickten se to ehr Petrus un Johannes.
15Weke, do se dal keemen, bäden se över ehr, dat se den hilligen GEist kregen.
16Denn He weer noch nich up se fullen, sonnern se weeren blot döfft in den Namen JEsu Christi.
17Do läden se de Hänn up se un se kregen den hilligen GEist.
18Do awer Simon sehn dä, dat de heilige GEist geven war, wenn de Apostel de Hann upläden, bo he ehr Geld an.
19Un sprok: Gevt mi ok de Macht, dat, so ik jemand de Hann uplegg, desülvige de heilige GEist kriegen deiht.
20Petrus awer sprok to em: Du schast verdammt sin mit dien Gold, dat du meenen deihst, GOtt Sien Gav ward dörch Geld erlangt!
21Du warst weder Andeel noch Arvdeel hebben an düt Wort, denn dien Hart is nich rechtschaffen vör GOtt.
22Darum doh Buße vör düsse dien Bosheit, un bä GOtt, dat di vergeven ward dien Hart sien Argheit.
23Denn ik seh dat, du büst vull vun bittere Gall un erfüllt mit Ungerechtigkeit.
24Do antworde Simon un sprok: Bädet ji den HErrn vör mi, dat darvun nicks över mi kummt, wovun ji seggt hebbt.
25Se awer, as se betüget un redet harn den HErrn Sien Wort, kehrten se wedder um na Jerusalem un predigten dat Evangelium in veele samaritische Flecken.
26Awer den HErrn Sien Engel redte to Philippus un sprok: Stah up un gah gegen Middag, up de Strat, de vun Jerusalem dal na Gaza geiht, de dar eensam is.
27Un he stunn up un gung hen. Un süh, en Mann ut dat Mohrenland, en Kämmerer, un Gewaldiger vun de Königin Kandaze in dat Mohrenland, weke weer över all ehr Schatzkamern, de weer kamen na Jerusalem, antobäden.
28Un trock wedder nah Hus un seet up sien Wagen un lees’ den Propheten Jesaias.
29De GEist awer sprok to Philippus: Gah hento un mak di bi düssen Wagen.
30Do leep Philippus hento un hörde, dat he den Propheten Jesaias lesen dä, un sprok: Versteihst du ok, wat du lesen deihst?
31He awer sprok: Wi kann ik dat, wenn mi nüms anleiden deiht? Un vermahnte Philippus, dat he upstiegen un sik bi em hensetten dä.
32De Inhalt awer vun de Schrift, de he lesen dä, weer düsse: He is as en Schap to de Schlachbank föhrt, un still as en Lamm vör sienen Scheerer, also hett he nich updahn sienen Mund.
33In sien Niedrigkeit is sien Gericht erhaben; wokeen ward awer sienes Levens Läng’ utspreken? Denn sien Leven is vun de Eer wegnahmen.
34Do antworde de Kämmerer Philippus un sprok: Ik bä di, vun wen redt de Prophet dat? Vun em sülvst oder vun wen anners?
35Philippus awer dä sienen Mund up un fung vun düsse Schrift an un predigte em dat Evangelium vun Christo.
36Un as se de Strat entlang trocken, keemen se an en Water, un de Kämmerer sprok: Süh, dar is Water, wat hinnert dat, dat ik mi döpen lat?
37Philippus awer sprok: Glovst du vun ganzen Harten, so kann dat wol angahn. He antworde un sprok: Ik glov, dat JEsus Christus GOttes Söhn is.
38Un he leet den Wagen holen un se stegen av in dat Water, beide, Philippus un de Kämmerer, un he döfft em.
39As se awer rup stiegen dä’n ut dat Water, rückte den HErrn Sien GEist Philippus weg un de Kämmerer seeg em nich mehr; he trock awer fröhlich sien Strat.
40Philippus awer war funnen to Asdod un wannerte munter un predigte alle Städe dat Evangelium, bet dat he keem na Cäsarien.