Hebräer 11
1De Glov awer is en faste Toverlat up dat, wat man höpt un nich twiefelt an dat, wat man nich süht.
2Dörch den hebbt de Olen Tügnis kregen.
3Dörch de Glov markt wi, dat de Welt dörch GOtt Sin Wort fardig makt is, dat Allns, wat man süht, ut Nicks warn is.
4Dörch de Glov hett Abel GOtt en grötter Opfer brocht, as Kain, wodörch he dat Tügnis vun GOtt kriegen dä, dat he gerecht weer, as GOtt to sin Gav Sik bekennen dä, un dörch densülvigen redt he noch, obgliek he dod is.
5Dörch de Glov war Enoch wegnahmen, dat he den Dod nich seeg un war nich funnen, darum wiel GOtt em wegnahmen harr; denn ehr he wegnahm war, hett he Tügnis hatt, dat GOtt em lieden much.
6Awer ahn Glov is dat unmöglich, GOtt to gefalln; denn wokeen to GOtt kamen will, de mutt gloven, dat he is, un för de, de Em söken doht, en Vergeller wesen ward.
7Dörch de Glov hett Noah GOtt ehrt un de Arch torecht makt, um sin Hus to retten, as he en göttlichen Befehl kreeg vun dat, wat man noch nich sehn dä; dörch weke he de Welt verdammen dä un hett arvt de Gerechtigkeit, de dörch de Glov kummt.
8Dörch de Glov ward Abraham gehorsam, as he beropen ward, ut to gahn in dat Land, dat he arven schull, un gung ut un wuß nich, wo he hen kamen dä.
9Dörch de Glov is he fremd bleven in dat gelavte Land, as weer he in fremde Land, un wahn in Hütten mit Isaak un Jacob, de Mitarven vun de Tosag’.
10Denn he töv up en Stadt, de en Grund hett, un de GOtt but un makt hett.
11Dörch de Glov kreeg ok Sarah Macht, dat se swanger war un öwer de Tied vun ehr Öller hen gebären dä, denn se heel Em för tru, de dat toseggt harr.
12Darum sünd ok vun een Lief, de tomal afstorven weer, Veele gebarn, as de Steern an den Himmel un de Sand an de See ehr Rand, de sik nich tellen lett.
13Düsse All sünd storven in de Glov un hebbt de Tosag’ nich kregen, sonnern se blot vun Wieden sehn, un sik darmit tröst un sünd darmit tofreden west un hebbt bekennt, dat se Gäst un Fremd up de Eer sünd.
14Denn de so wat seggt, de gevt darmit to verstahn, dat se en Vaderland sökt.
15Un twar, wenn se dat meent harrn, vun wo se uttrocken weern, harrn se ja Tied noch, wedder um to kehrn.
16Se begehrt awer en beter, ik meen, en himmlisches. Darum schamt GOtt Sik nich, ehr GOtt to heten; denn He hett en Stadt för se fardig makt.
17Dörch de Glov opfer Abraham Isaak, as he versöcht war; un gev den Eengebornen hen, as he all de Tosag’ kregen harr,
18Vun weken seggt weer: »In Isaak ward di de Samen nennt warrn.«
19Un dach, GOtt kunn ok wol vun de Doden upwecken, darum he em ok to en Vörbild wedder kreeg.
20Dörch de Glov segen Isaak vun de tokamende Ding’ den Jakob un Esau.
21Dörch de Glov segen Jakob, as he storv, Joseph sin beiden Söhns un full vör GOtt dal, indem he sik an sin Stock holn dä.
22Dörch de Glov red Joseph vun de Kinner Israel ehrn Uttog, as he storv un gev Order wegen sin Gebeen.
23Dörch de Glov war Moses, as he gebarn weer, dree Monat vun sin Öllern versteken, darum dat se sehn dän, wat he för en smuck Kind weer un weern nich bang för den König sin Gebot.
24Dörch de Glov wull Moses, as he grot weer, nich mehr en Söhn vun Pharao sin Dochter heten,
25Un wull leever mit GOtt Sin Volk Ungemach utstahn, as de Sünd ehr Wollust för en Tied to hebben;
26Un acht de Smach um Christus Sin wegen för gröttern Riekdom as de Schätz vun Egypten: denn he seeg up de Belohnung.
27Dörch de Glov gung he ut Egypten un weer för den König sin Torn nich bang, denn he heel sik an den, den he nich sehn dä, as wenn he Em seeg!
28Dörch de Glov heel he Ostern un dat Blodvergeten, up dat de de Eerstgeburten umbroch, se nich drapen dä.
29Dörch de Glov gungen se dörch de rode See, as dörch drög Land; wat de Egypter ok versöken dän un versopen.
30Dörch de Glov fulln de Muern vun Jericho, nadem se söben Dag’ darum lopen harrn.
31Dörch de Glov war de Hor Rahab nich verlarn mit de Unglövigen, as se de Kundschafters fründlich upnehmen dä.
32Un wat schall ik noch mehr seggen? De Tied war to kort wesen, wenn ik schull vertelln vun Gideon un Barak un Simson, un Jephta un David un Samuel un de Propheten;
33Weke hebbt dörch de Glov Königrieke dal smeten, Gerechtigkeit wirkt, de Tosag’ kregen, de Löwen dat Mul stoppt,
34Dat Füer utlöscht, sünd vun dat blote Swerdt wegkamen, sünd kräftig warn ut de Swachheit, sünd stark warn in den Striet, hebbt de Fremden ehr Heer dal smeten.
35De Fruens hebbt ehr Doden vun de Uperstahung wedder kregen; de annern awer sünd tonicht sla’n un hebbt keen Erlösung annahm, up dat se de Uperstahung kregen, de beter is.
36Weke hebbt Spott un Släg’ utstahn, darto Keden un Gefängnis;
37Se sünd steenigt, intweihackt, dörchstaken, dörch dat Swerdt dod makt, se sünd rumgahn in Pelz un Ziegenfell, mit Mangel, mit Bedröfnis, mit Ungemach,
38(De de Welt nich werth weer) un sünd in Elend rumgahn in de Wüstenien, up de Bargen un in de Klüft un Löcker vun de Eer.
39Düsse All hebbt dörch de Glov Tügnis un nich de Tosag’ kregen.
40Darum, dat GOtt wat Beters för uns tovör utsehn harr, dat se nich ahn uns to de Vullendung kamen dän.