Hebräer 1
1Nadem vör Tieden GOtt mennigmal un up mancherlie Wies’ redt hett to de Vaders dörch de Propheten:
2Hett He toletzt in düsse Dag’ to uns spraken dörch den Söhn, den He sett hett to en Arv öwer Allns, dörch den He ok de Welt makt hett.
3Wek, wiel He is de Glanz vun Sin Herrlichkeit un dat Ebenbild vun Sin Wesen un drigt alle Ding mit Sin kräftiges Wort un hett uns rein makt vun unse Sünden dörch Sik Sülvst, hett He Sik sett to de rechte Hand vun de Majestät in de Högde;
4Un is so veel beter warn as de Engel un hett en so gar veel högern Nam vör se arvt.
5Denn to weken Engel hett He jemals seggt: Du büst min Söhn, hüt hef ik di tügt? Un ok noch: Ik warr sin Vader wesen un He ward min Söhn wesen.
6Un awermal, as He inföhrt den Eerstgebaren in de Welt, sprickt He: Un alle GOttes Engel schüllt em anbeden!
7Vun de Engel sprickt He twar: He makt Sine Engel to Geister un Sine Deeners to Füerflammen.
8Awer vun den Söhn: GOtt, Din Stohl blift vun Ewigkeit to Ewigkeit. Dat Scepter vun Din Riek is en richtig Scepter:
9Du hest Gerechtigkeit leef un haßt en gottlos Wesen, darum hett Di GOtt, Din GOtt, salvt mit Freudenöl, mehr as Din Helpers.
10Un »Du, HErr, hest vun Anfang de Eer gründt un de Himmel sünd dat Wark vun Din Hann.
11Desülvigen ward vergahn, Du awer warrst blieven, un se ward all old warrn, as en Kleed,
12Un as en Mantel warrst Du se uprullen un se ward sik verwandeln; Du awer büst desülvige un Din Jahrn ward nich uphörn.«
13To weken Engel awer hett He jemals seggt: Sett di to min rechte Hand, bet ik din Fiende to din Föt ehr Fotbank leggen doh?
14Sünd se nich alltosam deenstbare Geister, weke utschickt sünd to deenen de, de arven schüllt de Seligkeit?