Hebräer 9
1Dat eerste harr twar ok sin Recht up Gottesdeenst un utwennige Hilligkeit.
2Denn dar weer upricht dat Vörrerdeel vun de Hütt, darin weer de Lüchter un de Disch, un de Schubrod, un düt heet dat Hillige.
3Achter den annern Vörhang awer weer de Hütt, de dar heet dat Allerhilligst.
4De harr dat golden Rokfatt un de Lad vun dat Testament, allerwärts mit Gold öwertrocken, in weke weer de golden Krog mit dat Himmelsbrod, un Aaron sin Staf, de grön utsla’n weer un de Tafels vun dat Testament.
5Baben öwer weern de Cherubims vun de Herrlichkeit, de den Gnadenstohl beschatten doht; vun weke nu Nicks besonners to seggen is.
6So weer dat nu Allns inricht, de Presters gungen ümmer in de vörste Hütt un besorgten den Gottesdeenst.
7In de anner awer gung man een Mal int Jahr blot de Hoheprester rin, nich ahn Blod, dat he opfern dä för sin egen un dat Volk sin Öwertredungen.
8Darmit hett de hillige GEist andüdt, dat noch nich apenbart weer de Weg na de Hilligkeit hen, so lang as de eerst Hütt stahn dä,
9Weke to desülvige Tied en Vörbild wesen muß, in weke Gaven un Opfer opfert ward un kunnen nich vullkamen maken na dat Geweten den, de den Gottesdeenst besorgen deiht.
10Blot mit Spies un Gedränke un allerhand Döpen, un utwennige Hilligkeit, de bet up de Tied vun de Beterung upleggt sünd.
11Christus awer is kamen, up dat He en Hoheprester vun de tokünftigen Göder wes’, dörch en grötter un vullkamner Hütt, de nich mit de Hand makt is, dat heet, de nich up son Art but is;
12Ok nich dörch dat Blod vun Böck oder Kalver, sonnern He is dörch Sin egen Blod Een Mal in dat Hillige ingahn un hett en ewige Erlösung to weg’ brocht.
13Denn wenn dat Blod vun Ossen un Böck, un de Asch vun de Koh sprengt, de Unreinen hilligt to den Lief sin Reinheit;
14Wa veel mehr ward Christus Sin Blod, de Sik Sülvst untadelich dörch den hilligen GEist GOtt opfert hett, unse Geweten rein maken vun de doden Warke, to deenen den lebendigen GOtt!
15Un darum is He en Middelsmann vun dat nie Testament, up dat dörch den Dod, de geschehn is to Erlösung vun de Öwertredungen, de unner dat eerste Testament geschehn weern, de, weke beropen sünd, dat toseggte ewige Arv kriegen kunn.
16Denn wo en Testament is, dar mutt den sin Dod intreden, de dat Testament makt hett.
17Denn en Testament ward fast dörch den Dod, sunst hett dat noch keen Macht, wenn de noch levt, de dat makt hett.
18Darum ward ok dat eerste nich ahn Blod stift.
19Denn as Moses utredt harr vun alle Gebote na dat Gesetz to all dat Volk, nehm he dat Blod vun Kalver un Böck mit Water un Purpurwoll un Isop un bespreng dat Bok un dat Volk,
20Un sprok: Düt is dat Blod vun dat Testament, dat GOtt ju befahln hett.
21Un de Hütt un Allns, wat to den Gottesdeenst hörn dä, bespreng he gliekerwies mit Blod.
22Un binah Allns ward mit Blod rein makt na dat Gesetz. Un ahn Blodvergeeten is keen Vergevung.
23So mussen nu de Vörbiller vun de himmlischen Ding mit Blod rein makt warrn, awer se sülvst, de himmlischen, mussen beter Opfer hebben, as de annern weern.
24Denn Christus is nich ingahn in dat Hillige, dat mit Hann makt is (wat en Afbild is vun dat wahre Hilligdom); sonnern in den Himmel sülvst, nu to erschienen vör GOtt Sin Angesicht för uns.
25Ok nich, dat He Sik mehrmals opfern deiht, as de Hoheprester alle Jahr mit fremde Blod in dat Hillige gahn deiht.
26Sunst harr He oft lieden mußt vun Anfang vun de Welt her. Nu awer an dat End vun de Welt is He een Mal kamen, dörch Sin egen Opfer de Sünd uptoheven.
27Un so as dat för de Minschen bestimmt is, een Mal to starven, darna awer dat Gericht:
28So is Christus een Mal opfert, um Veele ehr Sünden weg to nehmen. Dat anner Mal awer ward He ahn Sünd erschienen för de, de up Em tövt, to de Seligkeit.