Hebräer 3
1Darum, ji hillige Bröder, de ji mit beropen sünd dörch den himmlischen Berop, nehmt den Apostel un Hohenprester den wi bekennen doht, Christus JEsus, in Ogenschien,
2De tru is den, de em makt hett, as ok Moses in sin ganzes Hus.
3Düsse awer is grötter Ehr werth, so as de grötter Ehr an dat Hus hett, de dat but, as dat Hus sülvst.
4Denn jedes Hus ward vun Jemand but, de awer Allns buen deiht, dat is GOtt.
5Un Moses twar weer tru in sin ganze Hus, as en Knecht, to en Tügnis vun dat, wat seggt warrn schull;
6Christus awer as en Söhn öwer dat Hus; wek Hus wi sünd, wenn wi blot dat Vertruen un de Hoffnung de unse Ehr is, fast beholn doht.
7Darum, as de hillige GEist sprickt: »Hüt, wenn ji Sin Stimm hörn ward,
8So verstockt ju Hart nich, as geschehn dä in de Verbitterung, an den Dag vun de Versökung, in de Wüstenie;
9As Mi ju Vaders versöken dän, se versöchten Mi un seegen Min Wark veertig Jahr lang;
10Darum war Ik tornig öwer dat Geslecht un sprok: In Een fort verbiestert se mit dat Hart, awer se wussen Min Weg nich;
11Dat Ik ok swören dä in Min Torn, se schulln to Min Ruh nich kamen.«
12Nehmt ju in Acht, leeve Bröder, dat nich Jemand mank ju en arge, unglövige Hart hett, dat vun den lebendigen GOtt afgahn deiht,
13Sonnern vermahnt ju sülvst all Dag’, so lang dat noch Dag is, dat nich Jemand mank ju verstockt ward dörch de Sünd ehr Bedrug.
14Denn wi hebbt Deel an Christus kregen, wenn wi dat, wat wi anfungen, bet an dat End beholn doht;
15So lang as seggt ward: Hüt, wenn ji Min Stimm hörn ward, so verstockt ju Hart nich, as in de Verbitterung gescheeg.
16Denn wek, as se Em hörn dän, weckten Sin Torn, awer nich All, de vun Egypten utgahn dän dörch Moses.
17Öwer wek weer He veertig Jahr lang bös? Weer dat nich öwer de, de sündigen dän un de ehr Liever in de Wüstenie fulln?
18Weke swor He awer, dat se nich to Sin Ruh kamen schulln, wenn nich de Unglövigen?
19Un wi seht, dat se nich rin kamen kunnen wegen de Unglov.