Hebräer 12
1Darum lat ok uns, de wi son Hupen Tügen um uns hebbt, de Sünd afleggen, de uns ankleven deiht un uns ful makt un lat uns lopen mit Geduld in den Kampf, de uns verordnet is,
2Un up JEsus sehn, de de Glov anfungen un vollenden deiht, de, ob He ok Freud harr hebben kunnt, duld He dat Krüz, frog Nicks na de Schand un sitt nu to de rechte Hand up GOtt Sin Stohl.
3Denkt an den, de Sik so veel vun de Sünders hett wedderspreken laten, dat ju Moth nich matt ward un ji weglopt.
4Denn ji hebbt noch nich bet up dat Blod utholn in de Kämpf gegen de Sünd;
5Un hebbt den Trost all vergeten, de to ju reden deiht, as to de Kinner: Min Söhn, acht nich gering de Tüchtigung vun den HErrn un wes’ nich bang, wenn du vun Em straft warrst.
6Denn, weken de HErr leef hett, den tüchtigt He; He sleiht awer jeden Söhn, den He upnimmt.
7Wenn ji bi de Tüchtigung ganz still holt, so süht GOtt ju as Sin Kinner an, denn wo is en Söhn, den de Vader nich tüchtigen deiht?
8Sünd ji awer ahn Tüchtigung, de se All to Deel warn is, so sünd ji Bastards un keen Kinner.
9Ok so as wi vun uns lieflichen Vaders Schläg kreegen hebbt un sünd bang för se west, schüllt wi denn nich veel mehr den geistlichen Vader unnerdahn wesen, up dat wi leven doht?
10Jene hebbt uns schlagen weke Dag’, as se dat för gut heeln, düsse awer uns to Nutz, up dat wi Sin Hilligung kriegen.
11All Tüchtigung awer, to de Tied, wenn wi se lieden doht, dücht uns nich Freud, sonnern Bedröfnis to wesen, awer nasten ward se geven en fredsame Frucht vun Gerechtigkeit an de, de dardörch övt sünd.
12Darum richt de tragen Hann un de möden Knee wedder up;
13Un makt sekere Tritt mit ju Föt, dat Keen strukelt as en lahm, sonnern veel mehr gesund ward!
14Jagt na den Freden gegen jeden een un de Hilligung, ahn wek Nüms den HErrn sehn ward.
15Un seht darna, dat Keen GOttes Gnad versümen deiht, dat nich en bitter Wuttel upwassen un Unfreden anrichten deiht, un Veele dörch desülvige sik unrein makt;
16Dat nich Jemand en Horer oder en Gottlose wes’, as Esau, de för en Gericht Eten sin Eerstgeburtsrecht verkoff.
17Ji schüllt awer weten, dat he darna, as he den Segen arven wull, verstött war, denn he funn keen Platz to de Buß, obgliek he se mit Thranen söken dä.
18Denn ji sünd nich kamen to den Barg, den man anrögen kunn un mit Füer brenn, noch to dat Dunkel un de Düsternis un dat Unwedder;
19Noch to den Schall vun de Basunen un to de Stimm vun de Wör’, um weke de, de se hörn dän, nich wulln, dat se dat Wort seggt war.
20Denn se kunnen nich utholn, wat dar seggt war: »Un wenn en Deerd den Barg anrögen dä, schull dat steenigt oder dod schaten warrn.«
21Un so schrecklich weer dat Gesicht, dat Moses sprok: Ik bün bang un bever!
22Sonnern ji sünd kamen to den Barg Zion un to den lebendigen GOtt Sin Stadt, to dat himmlische Jerusalem un to de Meng vun veele dusend Engel,
23Un to de Gemeen vun de Eerstgebarnen, de in den Himmel anschreven sünd, un to GOtt, den Richter öwer Alle, un to de vullkamen Gerechten ehr Geister;
24Un to den Middelsmann vun dat nie Testament, JEsus, un to dat Blod vun de Besprengung, dat beter reden deiht, as Abel sin.
25Nehmt ju in Acht, dat ji den nich verachten doht, de dar redt. Denn so as jene nich wegkamen sünd, de verachten dän, as He up de Eer reden dä, so veel weniger wi, wenn wi den veracht, de vun den Himmel redt.
26Den Sin Stimm to de Tied de Eer beweg. Nu awer seggt He to un sprickt: Noch eenmal will Ik bewegen, nich alleen de Eer, sonnern ok den Himmel.
27Awer düt »noch eenmal« düdt an, dat dat Bewegliche schall ännert warrn, as dat makt is, up dat dat Unbewegliche blieven deiht.
28Darum, wiel wi en unbeweglich Riek kriegt, hebbt wi Gnad, dörch weke wi GOtt deenen schüllt, Em to gefalln, mit Tucht un Furcht.
29Denn unse GOtt is en vertehrend Füer.