Esdræ 6
1Et dixit ad me, Initio terreni orbis et antequam starent exitus sæculi, et antequam spirarent conventiones ventorum,
2et antequam sonarent voces tonitruum, et antequam splenderent nitores coruscationum, et antequam confirmarentur fundamenta paradisi,
3et antequam viderentur decori flores, et antequam confirmarentur motæ virtutes, et antequam colligerentur innumerabiles militiæ angelorum,
4et antequam extollerentur altitudines aëris, et antequam nominarentur mensuræ firmamentorum, et antequam æstuarent camini in Sion,
5et antequam investigarentur præsentes anni, et antequam abalienarentur eorum qui nunc peccant adinventiones, et consignati essent, qui fidem thesaurizaverunt:
6tunc cogitavi, et facta sunt per me solum, et non per alium: et finis per me, et non per alium.
7Et respondi, et dixi, Quæ erit separatio temporum? aut quando prioris finis, et sequentis initium?
8Et dixit ad me, Ab Abraham usque ad Isaac, quando nati sunt ab eo Jacob et Esau, manus Jacob tenebat ab initio calcaneum Esau,
9finis enim hujus sæculi Esau, et principium sequentis Jacob.
10Hominis manus inter calcaneum et manum. Aliud noli quærere Esdra.
11Et respondi, et dixi, O dominator Domine, si inveni gratiam ante oculos tuos,
12oro ut demonstres servo tuo finem signorum tuorum, quorum partem mihi demonstrasti nocte præcedenti.
13Et respondit, et dixit ad me, Surge super pedes tuos, et audi vocem plenissimam sonitus.
14Et erit sicut commotio, nec commovebitur locus, in quo stes super eum.
15Ideo cum loquitur, tu non expaveas, quoniam de fine verbum et fundamentum terræ intelligitur,
16quoniam de ipsis sermo tremiscit et commovetur, scit enim quoniam finem eorum oportet commutari.
17Et factum est, cum audissem, surrexi super pedes meos, et audivi: et ecce vox loquens et sonus ejus sicut sonus aquarum multarum,
18et dixit, Ecce dies veniunt et erit quando appropinquare incipiam, ut visitem habitantes in terra:
19et quando inquirere incipiam ab eis qui iniuste nocuerunt iniustitia sua, et quando suppleta fuerit humilitas Sion.
20et cum supersignabitur sæculum quod incipiet pertransire hæc signa faciam, Libri aperientur ante faciem firmamenti, et omnes videbunt simul,
21et anniculi infantes loquentur vocibus suis, et prægnantes immaturos parient infantes trium et quattuor mensium, et vivent, et suscitabuntur.
22Et subito apparebunt seminata loca non seminata, et plena promptuaria subito invenientur vacua:
23et tuba canet cum sono; quam cum omnes audierint, subito expavescent.
24Et erit in illo tempore, debellabunt amici amicos ut inimici, et expavescet terra cum his: et venæ fontium stabunt, et non decurrent in horis tribus:
25et erit, omnis qui derelictus fuerit ex omnibus istis, quibus prædixi tibi, ipse salvabitur, et videbit salutare meum, et finem sæculi vestri.
26Et videbunt qui recepti sunt homines, qui mortem non gustaverunt a nativitate sua, et mutabitur cor inhabitantium, et convertetur in sensum alium.
27Delebitur enim malum, et extinguetur dolus.
28Florebit autem fides, et vincetur corruptela, et ostendetur veritas quæ sine fructu fuit diebus tantis.
29Et factum est, cum loqueretur mihi, et ecce paulatim intuebar super eum ante quem stabam,
30et dixit ad me hæc, Veni tibi ostendere tempus venturæ noctis.
31Si ergo iterum rogaveris, et iterum jejunaveris septem diebus, iterum tibi renuntiabo horum majora per diem quam audivi.
32Audita est enim vox tua apud Altissimum. Vidit enim fortis directionem tuam, et providit pudicitiam, quam a juventute tua habuisti:
33et propter hoc misit me demonstrare tibi hæc omnia, et dicere tibi, Confide, et noli timere,
34et noli festinare cum prioribus temporibus cogitare vana, ut non properes a novissimis temporibus.
35Et factum est post hæc, et flevi iterum: et similiter jejunavi septem diebus, ut suppleam tres hebdomadas, quæ dictæ sunt mihi.
36Et factum est in octava nocte, et cor meum turbabatur iterato in me, et cœpi loqui coram Altissimo.
37Inflammabatur enim spiritus meus valde, et anima mea anxiabatur.
38et dixi, O Domine, loquens locutus es ab initio creaturæ in primo die dicens, Fiat cælum et terra: et tuum verbum opus perfectum.
39Et erat tunc spiritus, et tenebræ circumferebantur, et silentium, sonus vocis hominis nondum erat abs te.
40Tunc dixisti de thesauris tuis proferri lumen luminosum, quo appareret opus tuum.
41Et die secundo creasti spiritum firmamenti, et imperasti ei ut divideret et divisionem faceret inter aquas, ut pars quædam sursum recederet, pars vero deorsum maneret.
42Et tertia die imperasti aquis congregari in septima parte terræ: sex vero partes siccasti et conservasti, ut ex his sint coram te ministrantia seminata a Deo, et culta.
43Verbum enim tuum processit, et opus statim fiebat.
44Processit enim subito fructus multitudinis immensus, et concupiscentiæ gustus multiformes, et flores colore immutabili, et odores odoramenti investigabilis, et die tertia hæc facta sunt.
45Quarta autem die imperasti fieri solis splendorem, lunæ lumen, stellarum dispositionem:
46et imperasti eis, ut deservirent futuro plasmato homini.
47Quinto autem die dixisti septimæ parti, ubi erat aqua congregata, ut procrearet animalia, et volatilia, et pisces: et ita fiebat.
48Aqua muta, et sine anima quæ Dei nutu jubebantur, animalia faciebat, ut ex hoc mirabilia tua nationes enarrent.
49Et tunc conservasti duas animas: nomen uni vocasti Henoch, et nomen secundæ vocasti Leviathan,
50et separasti ea ab alterutro. Non enim poterat septima pars, ubi erat aqua congregata, capere ea.
51Et dedisti Henoch unam partem, quæ siccata est tertio die, ut habitet in ea ubi sunt montes mille.
52Leviathan autem dedisti septimam partem humidam, et servasti eam, ut fieret in devorationem quibus vis, et quando vis.
53Sexto autem die imperasti terræ, ut crearet coram te jumenta, et bestias, et reptilia:
54et super his Adam, quem constituisti ducem super omnibus factis quæ fecisti, et ex eo educimur nos omnes, quemque elegisti populum.
55Hæc autem omnia dixi coram te Domine, quia propter nos creasti sæculum.
56Residuas autem gentes ab Adam natas dixisti eas nil esse, et quoniam salivæ assimilatæ sunt, et quasi stillicidium de vase similasti abundantiam eorum.
57Et nunc Domine, ecce, istæ gentes quæ in nihilum deputatæ sunt, cœperunt dominari nostri, et devorare:
58nos autem populus tuus, quem vocasti primogenitum unigenitum æmulatorem tuum, traditi sumus in manibus eorum:
59et si propter nos creatum est sæculum, quare non hereditatem possidemus cum sæculo? Usquequo hæc?