1. Korinther 11
1West min Nafolgers, ebenso as ik Christus Sin Nafolger bün.
2Ik lav ju, leeve Bröder, dat ji in allen Stücken an mi denken doht un holt min Vörschriften, as ik se ju geven hef.
3Ik lat ju awer weten, dat Christus is Jedereen sin Haupt, de Mann awer is de Fru ehr Haupt, GOtt awer is Christus Sin Haupt.
4Jede Mann, de beden oder prophezien deiht un hett wat up den Kopp, de schänd sin Kopp.
5En Fru awer, de beden oder prophezien deiht mit unbedeckten Kopp, de schänd ehrn Kopp, denn dat is ebenso veel, as wenn se scharen weer.
6Will se sik nich bedecken, so snied ehr ok dat Haar af. Wiel dat nu awer slecht utsüht, dat en Fru afsneden Haar hett oder scharen is, so lat ehr den Kopp bedecken.
7De Mann awer schall den Kopp nich bedecken, wiel he GOtt Sin Bild un Ehr is; de Fru awer is den Mann sin Ehr.
8Denn de Mann is nich vun de Fru, sonnern de Fru is vun den Mann.
9Un de Mann is nich schaffen wegen de Fru, sonnern de Fru wegen den Mann.
10Darum schall de Fru wegen de Engel en Macht up den Kopp hebben.
11Doch is weder de Mann ahn de Fru, noch de Fru ahn den Mann, in den HErrn.
12Denn as de Fru vun den Mann, so kummt ok de Mann dörch de Fru, awer Allns vun GOtt.
13Richt bi ju sülvst, ob dat wol angeiht, dat en Fru unbedeckt vör GOtt beden deiht.
14Oder lehrt ju ok de Natur nich, dat dat för den Mann en Schann is, sin Haar lang wassen to laten,
15Un en Ehr för de Fru, wenn se ehr Haar lang wassen lett? Dat Haar is ehr to en Dek geven.
16Is awer Jemand mank ju, de Lust hett to strieden, de schall weten, dat wi nich hebbt son Wies, GOtt Sin Gemeen ok nich.
17Ik mutt awer düt befehln: Ik kann nich laven, dat ji nich up bedere Wies, sonnern up leegere Wies tosamen kamt,
18Toeerst, wenn ji in de Gemeen tosamen kamt, hör ik, dat Striederien mank ju sünd; un ton Deel glov ik dat.
19Denn do möt Striederien mank ju sien, up dat de, de rechtfardig sünd, mank ju apenbar ward.
20Wenn ji denn tosamen kamt, so hollt man dar nich den HErrn Sin Abendmahl.
21Denn wenn ji dat Abendmahl holn wüllt, hett Jedereen vörher to Hus wat eten, un de Een is hungrig, de Anner hett drunken.
22Hebbt ji nich Hüser, wo ji eten un drinken künnt? Oder veracht ji GOtt Sin Gemeen un beschamt de, de Nicks hebbt? Wat schall ik ju seggen? Schall ik ju laven? Hierin lav ik ju nich.
23Ik hef dat vun den HErrn kregen, wat ik ju geven hef. Denn de HErr JEsus in de Nacht, as He verraden war, nehm He dat Brod,
24Dankte un brok dat, un sprok: Nehmt, eet, dat is min Lief, de för ju braken ward, dat doht to Min Gedächtnis.
25Dessülvigen glieken ok den Kelch na dat Abendmahl un sprok: Düsse Kelch is dat nie Testament in Min Blod, dat doht, so oft ji dat drinkt, to min Gedächtnis.
26Denn so oft wi vun düt Brod eten un vun düssen Kelch drinken doht, schüllt ji den HErrn Sin Dod verkündigen, bet dat He kamen deiht.
27Wokeen nu unwürdig vun düt Brod eten un vun den HErrn Sin Kelch drinken deiht, de is schuldig an den HErrn Sin Lief un Blod.
28De Minsch awer pröv sik sülvst, un denn eet he vun düt Brod un drink vun düssen Kelch.
29Denn wokeen unwürdig eten un drinken deiht, de itt un drinkt sik sülvst dat Gericht, darmit, dat he den HErrn Sin Lief nich unnerscheeden deiht.
30Darum sünd ok so veel Swache un Kranke mank ju un en gud Deel slöpt.
31Denn wenn wi uns sülvst richten dän, so ward wi nich richt.
32Wenn wi awer richt ward, so ward wi vun den HErrn tüchtigt, up dat wi nich sammt de Welt verdammt ward.
33Darum, min leeve Bröder, wenn ji tosamen kamt to eten, so tövt up enanner.
34Hungert awer Jemand, so lat em to Hus eten, up dat ji nich to dat Gericht tosamen kamt. Dat Anner will ik in Ordnung bringen, wenn ik kamen doh.