1. Korinther 2
1Un ik, leeve Bröder, as ik to ju keem, keem ik nich mit hoge Wör’, oder hoge Gelehrsamkeit, ju de göttliche Predigt to verkündigen.
2Denn ik heel mi nich darför, dat ik wat weten dä mank ju, ahn alleen JEsus Christus, den Krüzigten.
3Un ik weer bi ju mit Swachheit un mit Furcht un mit grot Bevern.
4Un min Wort un min Predigt weer nich in vernünftige Reden vun minschliche Gelehrsamkeit, sonnern in Bewiesung vun den GEist un de Kraft.
5Up dat ju Gloven bestahn dä, nich up de Minschen ehr Klokheit, sonnern up GOtt Sin Kraft.
6Wovun wi awer reden doht, dat is dennoch Klokheit bi de Vullkamen; nich en Klokheit vun düsse Welt, ok nich vun düsse Welt ehr Böwersten, weke vergaht;
7Sonnern wi red vun GOtt Sin heemlich, verborgen Klokheit, weke GOtt vörher bestimmt hett vör de Welt, to uns’ Herrlichkeit,
8Weke keen vun düsse Welt ehr Böwersten kennen lehrt hett, denn wo se de kennen lehrt harrn, harrn se den HErrn vun de Herrlichkeit nich krüzigt;
9Sonnern, as schreven steiht: Dat keen Oog sehn hett un keen Ohr hört hett un in keen Minsch sin Hart kamen is, dat hett GOtt torecht makt för de, de Em leef hebbt.
10Uns awer hett GOtt dat apenbart dörch Sin GEist. Denn de GEist forscht all Ding’ ut, ok de Gottheit ehr Deepen.
11Denn weke Minsch weet, wat in den Minschen is, ahn den Minschen sin Geist, de in em is? Also weet ok Nüms, wat in GOtt is, ahn GOtt Sin GEist.
12Wi awer hebbt nich kregen den Geist vun de Welt, sonnern den GEist ut GOtt, dat wi weten künnt, wat uns vun GOtt geven is.
13Wat wi ok reden doht, nich mit Wör’, weke minschliche Klokheit lehrn kann, sonnern mit Wör’, de de heilige GEist lehrn deiht, un richt geistliche Saken geistlich.
14De natürliche Minsch awer begript nicks vun GOtt Sin GEist, dat is em en Dohrheit un he kann dat nich begriepen, denn dat mutt geistlich richt’ sien.
15De geistlich is, richt awer Allns un ward vun Nüms richt.
16Denn wokeen hett den HErrn Sin Sinn begrepen? Oder wokeen will Em unnerwiesen? Wi awer hebbt Christus Sin Sinn.