1. Korinther 13
1Wenn ik mit Minschen- un mit Engeltungen reden dä un harr de Leev nich, so weer ik en Erz, dat tönen deiht, oder en Klok, de klingen deiht.
2Un wenn ik wahrseggen kunn, un wüß alle Geheemnisse un harr all Wetenschap, un harr all’n Gloven, so dat ik Bargen annerswo hensetten künn, un harr de Leev nich, so weer ik Nicks.
3Un wenn ik All, wat ik hef, de Armen geven dä un leet min Lief brennen, un harr de Leev nich, so weer mi dat All Nicks nütz.
4De Leev is langmödig un fründlich, de Leev ivert nich, de Leev handelt nich lichtfardig, se makt sik nich wichtig.
5Se is nich unschicklich, se söcht nich dat Ehre, se lett sik nich bös maken, se sinnt nich darup, Schaden to dohn.
6Se freut sik nich öwer Ungerechtigkeit, se freut sik awer öwer de Wahrheit.
7Se verdrigt Allns, se glovt Allns, se höpt Allns, se holt Allns ut.
8De Leev hört nümmer up, wenn ok dat Wahrseggen uphörn ward un de Wetenschap uphörn ward.
9Denn uns’ Weten is Stückwark un uns’ Prophezeihn is Stückwark.
10Wenn awer kamen ward dat Vullkamene, so ward dat Stückwark uphörn.
11As ik en Kind weer, sprok ik as en Kind un weer klok as en Kind un harr kindische Ansläg; as ik en Mann war, dä ik af, wat kindisch weer.
12Ji seht nu as dörch en Spegel in en dunkel Wort, denn awer vun Angesicht to Angesicht. Nu erkenn ik dat stückwies, denn awer ward ik dat erkennen, so as ik erkennt bün.
13Nu awer blift Glov, Hoffnung, Leev, düsse dree, awer de Leev is de grötste vun se.