1. Korinther 12
1Vun de göttlichen Gaven awer will ik ju, leeve Bröder, nich in Unkenntnis laten.
2Ji weet, dat ji Heiden west un hengahn sünd na de stummen Götzen, as ji dreven würdt.
3Darum doh ik ju kund, dat Nüms JEsus verfluchen deiht, de dörch GOtt Sin GEist sprickt, un Nüms kann JEsus en HErrn nennen, ahn dörch den hilligen GEist.
4Dat gift allerhand Gaven, awer man een GEist.
5Un dat gift allerhand Ämter awer man een HErr.
6Un dat gift allerhand Kräft, awer man een GOtt, de Allns in Allen wirken deiht.
7In Jedereen wiest sik den GEist sin Gaven to den allgemeenen Nutzen ut.
8Den Een ward geven, dörch den GEist to reden vun de Wiesheit, den Annern ward geven to reden vun de Erkenntnis, na densülvigen GEist;
9En Annern de Glov, in densülvigen GEist, en Annern de Gav, gesund to maken, in densülvigen GEist;
10En Annern, Wunner to dohn, en Annern Wahrseggung, en Annern, Geister to unnerscheden, en Annern allerhand Spraken, en Annern de Spraken uttoleggen.
11Awer all düt wirkt een un desülvige GEist, un deelt Jedereen dat Sinige to, so as He will.
12Denn ebenso as een Lief is un hett doch veele Lidmaten; alle Lidmaten awer vun een Lief, wo veel ok vun se sünd, sünd se doch een Lief: also ok Christus.
13Denn wi sünd, dörch een GEist, All to een Lief döft, ob wi Juden oder Griechen, Knecht oder Frie sünd, un sünd All mit een GEist dränkt.
14Denn ok de Lief is nich Een Lidmat, sonnern veele.
15Wenn awer de Fot spreken dä: Ik bün keen Hand, darum bün ik den Lief sin Lidmat nich, schall he darum nich den Lief sin Lidmat sien?
16Un wenn dat Ohr spreken dä: Ik bün keen Oog, darum bün ik nich den Lief sin Lidmat, schall dat darum nich den Lief sin Lidmat sien?
17Wenn de ganze Lief Oog weer, wo blev dat Gehör? Wenn he ganz Gehör weer, wo blev de Geruch?
18Nu awer hett GOtt de Lidmaten sett, jeden een besonders an den Lief, as He wullt hett.
19Wenn awer alle Lidmaten een Lidmat weern, wo blev de Lief?
20Nu awer sünd veele Lidmaten, awer man een Lief.
21Dat Oog kann nich seggen to de Hand: »Ik bruk di nich,« oder de Kopp to de Föt: »Ik bruk ju nich«;
22Sonnern veelmehr de Lidmaten vun den Lief, de uns de Swächsten to sien dünken, sünd de nödigsten;
23Un de uns dünkt de unehrbarsten to sien, desülvigen leggt wi am meisten Ehr bi, un de uns nich gud anstaht, de smückt wi am meisten.
24Denn de uns gud anstaht, de brukt dat nich. Awer GOtt hett den Lief tosamensett un dat unschienbare Lidmat am meisten Ehr geven,
25Up dat nich en Striederie in den Lief is, sonnern de Lidmaten för enanner gliek sorgen doht.
26Un wenn een Lidmat lieden deiht, so lied alle Lidmaten mit, un wenn een Lidmat ward hoch holn, so freut sik alle Lidmaten mit.
27Ji sünd awer Christus Sin Lief un Lidmaten, Jedereen na sin Deel.
28Un GOtt hett sett in de Gemeen up dat eerste de Apostel, up dat annere de Propheten, up dat drüdd de Lehrer, darna de, de Wunner doht, darna de Gaven, gesund to maken, Helper, Regeerer, allerhand Spraken.
29Sünd se All Apostel, sünd se all Propheten? Sünd se All Lehrer? Künnt se All Wunner dohn?
30Hebbt se All Gaven, gesund to maken? Red se All mit allerhand Spraken? Künnt se All utleggen?
31Strevt awer na de besten Gaven! Un ik will ju en noch köstlichern Weg wiesen.