Markus 11
1Un as se neeg bi Jerusalem keemen, na Bethphage un Bethanien, an den Ölbarg, schick He twee vun Sin Jüngers,
2Un sprok to se: Gaht hen in den Flecken, de vör ju liggt, un gliek, wenn ji rin kamt, ward ji finnen en Fahlen anbunnen, up dat noch keen Minsch seten hett. Löst dat af un bringt dat her.
3Un wenn jemand to ju seggen ward: Warum doht ji dat? so sprekt: De HErr brukt dat. So ward He dat bald herschicken.
4Se gungen hen, un funnen dat Fahlen anbunnen bi de Döhr, buten up de Wegscheed, un lösten dat af.
5Un weke, de dar stunnen, sproken to se: Wat makt ji, dat ji dat Fahlen losmakt?
6Se sän awer to se, as se JEsus gebaden harr; un de leten dat to.
7Un se brochen dat Fahlen to JEsus, un län ehr Kleder darup, un He sett Sik darup.
8Veele awer bredten ehr Kleder up den Weg, weke hauen Telgen vun de Böm, un streuten se up den Weg.
9Un de vöran gungen, un de nafolgten, schregen un sproken: Hosianna, gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Namen!
10Gelavt wes’ dat Riek vun unse Vader David, dat dar kummt in den HErrn Sin Namen! Hosianna in de Höh!
11Un de HErr gung rin to Jerusalem, un in den Tempel, un He beseeg Allns, un an den Abend gung He rut na Bethanien mit de Twölf.
12Un den annern Dag, as se vun Bethanien gungen, harr He Hunger.
13Un seeg en Fiegenbom vun wieden, de dar Bläder harr; do trä He hento, ob He dar wat up finnen kunn. Un as He hento keem, funn He nicks as blot Bläder, denn dat weer noch keen Tied, dat Fiegen darup wesen schulln.
14Un JEsus antworte, un sprok to em: Nu eet vun di Nüms keen Frucht ewiglich! Un Sin Jüngers hörn dat.
15Un se keemen na Jerusalem. Un JEsus gung in den Tempel, fung an, un drev rut de Verköpers un Köpers in den Tempel; un de Weßlers ehr Dischen un de Duvenkrämers ehr Stöhl stött He um;
16Un leet nich to, dat jemand wat dörch den Tempel drog.
17Un He lehr, un sprok to se: Steiht dar nich schreven: Min Hus schall heeten en Bedhus för alle Völker? Ji awer hebbt en Mörderkul darut makt.
18Un dat keem vör de Schriftgelehrten un Hohenpresters; un se trachten darna, wa se Em umbrochten. Se weern awer bang för Em, denn all dat Volk verwunner sik öwer Sin Lehr.
19Un an den Abend gung He rut vör de Stadt.
20Un an den Morgen gungen se voröwer, un seegen den Fiegenbom, dat he verdrögt weer, bet up de Wuddel.
21Un Petrus dach daran, un sprok to Em: Rabbi, süh, de Fiegenbom, den Du verflucht hest, is verdrögt.
22JEsus antworte, un sprok to se: Hebbt Glov an GOtt.
23Wahrlich, Ik segg ju: wer to düssen Barg seggen dä: »Hev di up, un smiet di in den See« un twiefel nich in sin Hart, sonnern glov, dat dat geschehn ward, wat he seggt, so ward dat em geschehn, wat he seggt.
24Darum segg Ik ju: Allns, wat ji beden doht in ju Gebet, glovt man, dat ji dat kriegen ward, so ward dat ju warrn.
25Un wenn ji staht un bedt, so vergevt, wenn ji wat gegen jemand hebbt, up dat ok ju Vader in den Himmel ju vergev ju Fehlers.
26Wenn ji awer nich vergeven ward, so ward ju ju Vader, de in den Himmel is, ju Fehlers ok nich vergeven.
27Un se keemen nochmal na Jerusalem. Un as He in den Tempel gung, keemen to Em de Hohenpresters un Schriftgelehrten un de Öllsten,
28Un sproken to Em: Ut wat för Macht deihst Du dat? Un wer hett Di de Macht geven, dat Du so wat deihst?
29JEsus awer antworte, un sprok to se: Ik will ju ok en Wort fragen; antwort Mi, so will Ik ju seggen, ut wat för Macht Ik dat doh.
30Johannes sin Döp, weer se vun den Himmel, oder vun Minschen? Antwort Mi!
31Un se dachen bi sik sülvst, un sproken: Seggt wi, se weer vun den Himmel, so ward He seggen: Warum hebbt ji em denn nich glovt?
32Seggt wi awer, se weer vun Minschen, so fürcht wi uns vör dat Volk. Denn se gloven all, dat Johannes en rechte Prophet weer.
33Un se antworten un sproken to JEsus: Wi weet dat nich. Un JEsus antworte, un sprok to se: So segg Ik ju ok nich, ut wat för Macht Ik so wat doh.