Markus 3
1Un He gung wedder in de Schol. Un dar weer en Minsch, de harr en verdrögte Hand.
2Un se luerten up Em, ob He em ok up den Sabbat gesund maken war, up dat se en Sak wedder Em harrn.
3Un He sprok to den Minsch mit de verdrögte Hand: Trä hervör!
4Un He sprok to se: Schall man an en Sabbat wat Gudes dohn, oder wat Böses? dat Leven erholn, oder dod maken? Se awer sweegen still.
5Un He seeg se heel bös an, un weer bedrövt öwer ehr verstockt Hart, un sprok to den Minsch: Reck din Hand ut! Un he reck se ut; un de Hand war em gesund, as de annere.
6Un de Pharisäers gungen rut, un heeln alsbald en Rat mit Herodes sin Deeners öwer Em, woans se Em umbrochten.
7Awer JEsus trock Sik torügg mit Sin Jüngers an den See, un veel Volk folg Em na ut Galiläa, un ut Judäa,
8Un vun Jerusalem, un ut Idumäa, vun gündsiet vun den Jordan, un de um Tyrus un Sidon her wahnt, en grot Volk, de Sin Daden hörten un keemen to Em.
9Un He sprok to Sin Jüngers, dat se Em en lütt Schipp haln dän wegen dat Volk, dat se Em nich drängten.
10Denn He mak veele gesund mank se, so, dat Em öwerfalln dän alle, de plagt weern, up dat se Em anröhrten.
11Un wenn de unreinen Geister Em sehn dän, fulln se vör Em dal, schreegen un sproken: Du büst GOtt Sin Söhn.
12Un He bedroh se hart, dat se Em nich apenbar maken schulln.
13Un He gung up en Barg, un reep to Sik, weke He wull, un de gungen hen to Em.
14Un He bestell de Twölf, dat se bi Em wesen schulln, un dat He se utschick to predigen.
15Un dat se Macht harrn, de Süken to heelen, un de Düvels uttodrieven.
16Un gev Simon den Namen Petrus.
17Un Johannes, Zebedäus sin Söhn, un Johannes, Jakobus sin Broder, un gev se den Namen Bneharges, dat heet up dütsch: Donnerskinner.
18Andreas, un Philippus, un Bartholomäus, un Matthäus, un Thomas, un Jakobus, Alphäus sin Söhn, un Thaddäus, un Simon vun Kana;
19Un Judas Ischarioth, de Em verraden dä.
20Un se keemen na Hus, un dar keem dat Volk awermals tosamen, so, dat se keen Platz harrn to eten.
21Un as dat hörn, de um Em weern, gungen se rut, un wulln Em holn, denn se sproken: He ward vun Sinnen kamen.
22De Schriftgelehrten, awer, de vun Jerusalem dal kamen weern, sproken: He hett den Beelzebub, un dörch den Böwersten vun de Düvels drift He de Düvels ut.
23Un He reep se alltosamen, un sprok to se dörch Glieknisse: Wa kann een Satan den annern utdrieven?
24Wenn en Riek mit sik sülvst unner enanner uneens ward, so mag dat nich bestahn.
25Un wenn en Hus mit sik sülvst unner enanner uneens ward, mag dat nich bestahn.
26Sett sik nu de Satan gegen sik sülvst, un is mit sik sülvst uneens, so kann he nich bestahn, sonnern dat is ut mit em.
27Dar kann Nüms en Starken in sin Hus falln, un sin Husrat roven, dat wes’ denn, dat he toeerst den Starken binden deiht, un denn sin Hus berovt.
28Wahrlich, Ik segg ju: All de Sünn ward de Minschenkinner vergeven, ok de Gotteslästerung, dar se GOtt mit lästern doht.
29Wer awer den hilligen GEist lästert, de hett keen Vergevung ewiglich, sonnern is dat ewige Gericht verfulln.
30Denn se sän: He hett en unreinen Geist.
31Un dar keem Sin Moder un sin Bröder, un stunn buten, schickten to Em, un leten Em ropen.
32(Un dat Volk stunn um Em her.) Un se sproken to Em: Süh, Din Moder un Din Bröder buten fragt na Di.
33Un He antwort se, un sprok: Wer is Min Moder un Min Bröder?
34Un He seeg rund um Sik up de Jüngers, de um Em in en Krink sitten dän, un sprok: Süh, dat is Min Moder un Min Bröder.
35Denn wer GOttes Willn deiht, de is Min Broder un Min Swester un Min Moder.