Markus 14
1Un na twee Dag’ war dat Ostern, un de Dag’ vun de söten Bröd. Un de Hohenpresters un Schriftgelehrten söchten, woans se Em mit List grepen un dod maken dän.
2Se sproken awer: Jo nich up dat Fest, up dat dar keen Uprohr ward in dat Volk!
3Un as He to Bethanien weer in Simon den Utsätzigen sin Hus, un to Disch sitten dä, dar keem en Fru, de harr en Glas mit unverfälscht un köstlich Nardenwater. Un se brok dat Glas twei un got dat up Sin Kopp.
4Dar weern enige, de warn unwillig, un sproken: Wat schall doch düsse Unrat?
5Man kunn dat Water för mehr as dree hunnert Groschen verkofft hebben, un datsülve de Armen geven. Un murrten öwer se.
6JEsus awer sprok: Lat se mit Freden! Wat bekümmert ji se? Se hett en gut Wark an Mi dahn.
7Ji hebbt alle Tied Arme bi ju, un wenn ji wüllt, künnt ji se wat Gudes dohn, Mi awer hebbt ji nich alle Tied.
8Se hett dahn, wat se kunn. Se is tovör kamen, Min Lieknam to salven to Min Begräfnis.
9Wahrlich, Ik segg ju: Wo düt Evangelium predigt ward in alle Welt, dar ward man ok dat seggen to ehr Gedächtnis, wat se nu dahn hett.
10Un Judas Ischarioth, een vun de Twölf, gung hen to de Hohenpresters, dat he Em verraden dä.
11As se dat hörn, warn se froh, un versproken em Geld to geven. Un he söch, woans he Em paßlich verraden kunn.
12Un an den eersten Dag vun de söten Brode, dar man dat Osterlamm opfern deiht, sproken Sin Jüngers to Em: Wo wullt Du, dat wi hengaht un toricht, dat Du dat Osterlamm eten magst?
13Un he schick twee vun Sin Jüngers hen, un sprok to se: Gaht hen in de Stadt, un ju ward en Minsch in de Möt kamen, de drigt en Kruk mit Water, folgt em na.
14Un wo he hengeiht, dar sprekt to den Huswirt: De Meister lett di seggen: Wo is dat Gasthus, dar Ik dat Osterlamm eten doh mit Min Jüngers?
15Un he ward ju en groten Saal wiesen, de mit Pulsters versehn is; darsülvst richt för uns to.
16Un de Jüngers gungen rut, un keemen in de Stadt, un funn’ dat, as He se seggt harr, un bereiten dat Osterlamm.
17An den Abend awer keem He mit de Twölf.
18Un as se to Disch sitten un eten dän, sprok JEsus: Wahrlich, Ik segg ju: Een vun ju, de mit Mi eten deiht, ward Mi verraden.
19Un se warn trurig, un sän to Em, een na den annern: Bün ik dat? Un de anner: Bün ik dat?
20He antwort, un sprok to se: Een vun de Twölf, de mit Mi in de Schöddel stippt.
21Twar, de Minschensöhn geiht hen, as vun Em schreven steiht. Wehe awer den Minsch, dörch weken de Minschensöhn verraden ward. Dat weer densülven Minsch beter, dat he nie gebarn weer.
22Un as se eten, neem JEsus dat Brod, dank, un brok dat, un gev dat se, un sprok: Nehmt, eet, dat is Min Fleesch.
23Un neem den Kelch, un dank, un gev se den, un se drunken all darut.
24Un He sprok to se: Dat is Min Blot vun dat nie Testament, dat vör veele vergaten ward.
25Wahrlich, Ik segg ju, dat Ik nu fortan nich drinken ward vun de Druven vun den Wienstock, bet an den Dag, dar Ik dat drink in GOtt Sin Riek.
26Un as se den Lofgesang spraken harrn, gungen se rut an den Ölbarg.
27Un JEsus sprok to se: Ji ward ju in düsse Nacht all an Mi argern. Denn dar steiht schreven: Ik warr den Harr sla’n, un de Schap ward sik terstreun.
28Awer nadem Ik upstahn bün, will Ik vör ju hengahn in Galiläa.
29Petrus awer sä to Em: Un wenn se sik ok all argern dän, so wull Ik mi doch nich argern.
30Un JEsus sprok to em: Wahrlich, Ik segg di, hüt in düsse Nacht, ehr denn de Hahn twee Mal kreiht, warrst du Mi dree Mal verleugnen.
31He awer redt noch wieder: Ja, wenn ik ok mit Di starven schall, wull ik Di doch nich verleugnen. Datsülvig glieken sän se all.
32Un se keemen na den Hof, mit Namen Gethsemane. Un He sprok to Sin Jüngers: Sett ju hier dal, bet dat Ik hengah, un beden doh.
33Un He neem to Sik Petrus, un Jakobus, un Johannes, un fung an to bevern un zaghaftig to warrn.
34Un sprok to se: Min Seel is bedrövt bet an den Dod; holt ju hier up, un wakt.
35Un He gung en beten wieder, full up de Eer un bed’, dat, wenn dat möglich weer, de Stunn vöröwer gung.
36Un sprok: Abba, Min Vader, Di is dat Allns möglich, nimm düssen Kelch vun Mi; doch nich wat Ik will, sonnern wat Du wullt.
37Un He keem, un funn se slapen, un sprok to Petrus: Simon, slöppst du? Büst du nich in Stand, en Stunn to waken?
38Wakt un bedt, dat ji nich in Anfechtung fallt. De Geist is willig; awer dat Fleesch is swack.
39Un He gung wedder hen un be’, un sprok desülven Wör’.
40Un keem wedder, un funn se awermals slapen; denn ehr Ogen weern vull Slap, un wussen nich, wat se Em antworten.
41Un He keem ton drütten Mal, un sprok to se: Ach, wüllt ji nu slapen un ruhn? Dat is nu nog, de Stunn is kamen. Seht, de Minschensöhn ward öwerantwort warrn in de Sünners ehr Hann.
42Staht up, lat uns gahn, seht, de Mi verraden deiht, is in de Neeg.
43Un gliek, as He noch reden dä, keem herto Judas, een vun de Twölf, un en grot Volk mit em, mit Swerdters un mit Stangen vun de Hohenpresters un Schriftgelehrten un Öllsten.
44Un de Verräter harr se en Teken geven, un seggt: Weken ik küssen ward, de is dat, den griept un föhrt Em seker af.
45Un as He keem, trä he gliek to Em, un sprok to Em: Rabbi, Rabbi, un küß Em.
46De annern awer län ehr Hann an Em, un grepen Em.
47Een awer vun de, de darbi stunn, trock sin Swerdt rut, un slog den Hohenprester sin Knecht, un hau em en Ohr af.
48Un JEsus antworte, un sprok to se: Ji sünd utgahn, as to en Mörder, mit Swerdten un mit Stangen, Mi to fangen;
49Ik bün däglich bi ju in den Tempel west un hef lehrt, un ji hebbt Mi nich grepen. Awer up dat de Schrift erfüllt war.
50Un de Jüngers verleeten Em alle un leepen weg.
51Un dar weer en Jüngling, de folg Em na, de weer mit Linn’ kledt up de blote Hut; un de Jünglings grepen em.
52He awer leet dat Linn’ fahrn, un leep nakelt darvun.
53Un se föhrn JEsus to den Hohenprester, darhen tosamen kamen weern alle Hohenpresters un Öllsten un Schriftgelehrten.
54Petrus awer folg vun wieden bet in den Hohenprester sin Palast; un he weer dar, un seet bi de Knechts un warm sik bi dat Füer.
55Awer de Hohenpresters un de ganze Rath söchen Tügnisse wedder JEsus, up dat se Em ton Dod brochen, un se funnen nicks.
56Veele geven falsch Tügnis wedder Em; awer ehr Tügnisse keemen nich öwereen.
57Un weke stunnen up, un geven falsch Tügnis wedder Em, un sproken:
58Wi hebbt hört, dat He sä: Ik will den Tempel, de mit Hann makt is, afbreken un in dree Dag’ en annern bu’n, de nich mit Hann makt is.
59Awer ehr Tügnisse keemen noch nich öwereen.
60Un de Hohenprester stunn up unner se, un frog JEsus, un sprok: Antwortst Du nicks to dat, wat düsse wedder Di tügt?
61He awer sweeg still, un antworte nicks. Do frog Em de Hohenprester noch eenmal, un sprok to Em: Büst Du Christus, de Söhn vun den Hochgelavten?
62JEsus awer sprok: Ik bün dat. Un ji ward sehn den Minschensöhn sitten to de rechte Hand vun de Kraft, un kamen mit de Wolken vun den Himmel.
63Do reet de Hohenprester sin Rock entwei, un sprok: Wat brukt wi wieder noch Tügen?
64Ji hebbt hört de Gotteslästerung! wat dünkt ju? Se awer verdammten Em all, dat He de Dod verdeent harr.
65Do fungen weke an, Em antospiegen, un Sin Angesicht to bedecken, un mit Füst to sla’n, un to Em to seggen: Prophezieh uns mal! Un de Knechts slogen Em in dat Angesicht.
66Un Petrus weer unnen in den Palast; do keem een vun den Hohenprester sin Deenstdierns rin.
67Un as se seeg Petrus sik warmen, seeg se Em an, un sprok: Un du weerst ok mit den JEsus vun Nazareth.
68He leugne dat awer, un sprok: Ik kenn Em nich, weet ok nich, wat du seggst. Un he gung rut na den Vörhof; un de Hahn kreih.
69Un de Deenstdiern seeg Em, un fung an, noch eenmal to seggen to de, weke darbi stunn: Düsse is een vun se.
70Un he leugne dat nochmal. Un na en kleene Wiel sproken awermal to Petrus, de darbi stunnen: Wahrlich, du büst een vun se; denn du büst en Galiläer, un din Sprak lud’ grad ebenso.
71Awer he fung an, sik to verfluchen, un to swörn: Ik kenn den Minsch nich, dar ji vun seggt. Un de Hahn kreih ton annern Mal. Do dacht Petrus an dat Wort, dat JEsus to em sä: Ehr de Hahn twee Mal kreiht, warrst du Mi dree Mal verleugnen. Un he fung an to weenen.