Markus 4
1Un He fung wedder an to lehrn an den See, un veel Volk versammel sik to Em, so, dat He in en Schipp stiegen muß, un up dat Water sitten, un all dat Volk stunn up dat Land an den See.
2Un He predig vör se lang dörch Glieknisse. Un in Sin Predigt sprok He to se:
3Hört to! Süh, dar gung en Sai’mann ut to sai’n.
4Un dat begev sik, indem He sai’, full wat an den Weg; do keemen de Vageln unner den Himmel, un freten dat up.
5Wat full up dat steenigte Land, wo dat nich veel Eer harr, un gung bald up, darum, dat dat nich deep Eer harr.
6As nu de Sünn upgung, verwelk dat, un wiel dat keen Woddel harr, verdrög dat.
7Un wat full mank de Dorn, un de Dorn wussen up, un kreegen dat unner, un dat broch keen Frucht.
8Un wat full up en gut Land, un broch Frucht, de dar toneem un wuß; un wat drog dörtigfältig, un wat sößtigfältig, un wat hunnertfältig.
9Un He sprok to se: Wer Ohrn hett to hörn, de hör to!
10Un as He alleen weer, fragen Em um düt Glieknis, de um Em weern, samt de Twölf.
11Un He sprok to se: Ju is dat geven, de Heemlichkeit vun GOtt Sin Riek to weten; de dar buten awer ward Allns dörch Glieknisse vertellt.
12Up dat se dat mit sehend Ogen seht, un doch nich erkennt, un mit hörend Ohren hört un doch nich verstaht; up dat se sik nich dermalins bekehrt, un ehr Sünn se vergeven ward.
13Un He sprok to se: Verstaht ji düt Glieknis nich, woans wüllt ji denn de annern all verstahn?
14De Sai’mann sai’t dat Wort.
15Düsse sünd dat awer, de an den Weg sünd, wo dat Wort sai’t ward, un se dat hört hebbt, so kummt alsbald de Satan un nimmt weg dat Wort, dat in ehr Hart sai’t weer.
16Also ok sünd de, de up dat steenigte Land sai’t sünd, wenn se dat Wort hört hebbt, nehmt se dat bald mit Freuden up;
17Un hebbt keen Woddel in sik, sonnern sünd wedderwensch; wenn sik Bedröfnis oder Verfolgung vun wegen dat Wort erhevt, so argert se sik gliek.
18Un düsse sünd dat, de unner de Dorn sai’t sünd: de dat Wort hört;
19Un de Sorg um düsse Welt un de bedregliche Riekdom, un veel annere Lüste gaht rin, un erstickt dat Wort, un dat blift ahn Frucht.
20Un düsse sünd dat, de up en gut Land sai’t sünd: de dat Wort hört, un nehmt dat an, un bringt Frucht, weke dörtigfältig, un weke sößtigfältig, un weke hunnertfältig.
21Un He sprok to se: Stekt man ok en Licht an, dat man dat unner en Schepel oder unner en Disch stellt? Mit nichten, sonnern dat man dat up en Lüchter stellt;
22Denn dar is nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is nicks Heemliches, dat nich hervör kummt.
23Wer Ohrn hett to hörn, de hör to!
24Un sprok to se: Seht to, wat ji hört. Mit wat vör en Maat ji meeten doht, ward man ju wedder meeten; un man ward ju, de ji düt hört, noch wat togeven.
25Denn wer dar hett, den ward geven, un wer nich hett, vun den ward man nehmen ok dat, wat he hett.
26Un He sprok: Dat Riek GOttes hett sik also, as wenn en Minsch Saat up dat Land smitt.
27Un slöpt, un steiht up Nacht un Dag, un de Saat geiht up, un wasst, dat he’t nich weet.
28Denn de Eer bringt vun ehr sülvst toeerst dat Gras, naher de Aarn, denn den vullen Weeten in de Aarn.
29Wenn se awer de Frucht brocht hett, so schickt he bald de Leeh hen, denn de Aarn is dar.
30Un He sprok: Mit wat wüllt wi dat Riek GOttes verglieken? Un dörch wat för en Glieknis wüllt wi dat vörstelln?
31Gliek as en Sempkorn, wenn dat sai’t ward up dat Land, so is dat dat lüttste mank all de Saat up de Eer;
32Un wenn dat sai’t is, nimmt dat to, un ward gröter as alle Kohlarten, un kriggt grote Twiegen, so dat de Vageln unner den Himmel unner sin Schatten wahnen künnt.
33Un dörch veel son Glieknisse sä He se dat Wort, nadem se dat begriepen kunn.
34Un ahn Glieknisse redt He nich to se; awer besonners lä He dat Sin Jüngers Allns ut.
35Un an densülvigen Dag des Abends sprok He to se: Lat uns röwer fahrn.
36Un se leten dat Volk gahn, un neemen Em mit, as He in dat Schipp weer; un dar weern mehr Scheep bi Em.
37Un dar keem en grote Stormwind up, un smeet de Waggen in dat Schipp, so, dat dat Schipp vull war.
38Un He weer achter up dat Schipp, un sleep up en Küssen. Un se weckten Em up, un sproken to Em: Meister, fragst Du Nicks darna, dat wi verdarvt?
39Un He stunn up, un bedroh den Wind, un sprok to den See: Wes’ still, un verstumm! Un de Wind lä sik, un dat war sehr still.
40Un He sprok to se: Wat sünd ji so bang! Wa geiht dat to, dat ji keen Glov hebbt!
41Un se fürchten sik heel, un sproken unner enanner: Wer is He? Denn de Wind un de See sünd Em gehorsam.