Markus 2
1Un na weke Dag’ gung He wedder na Capernaum, un dat war bekannt, dat He in dat Hus weer.
2Un alsbald versammeln sik veele, so dat se keen Platz harrn ok buten vör de Döhr; un He sä se dat Wort.
3Un dar keemen weke to Em, de brochen en Jichtkranken, vun veer Lüd dragen.
4Un as se nich to Em kamen kunn’ vör dat Volk, deckten se dat Dack af, wo He weer, un graben dat up, un leeten dat Bett dal, wo de Jichtkranke in leeg.
5As awer JEsus ehrn Glov seeg, sprok He to den Jichtkranken: Min Söhn, din Sünn sünd di vergeven.
6Dar weern awer weke Schriftgelehrte, de seeten dar, un dachen in ehr Harten:
7Wa redt düsse son Gotteslästerung? Wer kann Sünn vergeven as alleen GOtt?
8Un JEsus erkenn bald in Sin GEist, dat se so dachen bi sik sülvst, un sprok to se: Wat denkt ji so wat in ju Harten?
9Wat is lichter, to den Jichtkranken to seggen: »Di sünd din Sünn vergeven?« oder: »Stah up, nimm din Bett, un gah na Hus?«
10Up dat ji awer weet, dat de Minschensöhn Macht hett, to vergeven de Sünn up de Eer, sprok He to den Jichtkranken:
11Ik segg di, stah up, nimm din Bett, un gah na Hus!
12Un gliek darup stunn he up, neem sin Bett, un gung rut vör all, so, dat se sik all verfehrten, un priesen GOtt, un sproken: Wi hebbt so wat noch niemals sehn.
13Un He gung wedder rut an den See, un all dat Volk keem to Em, un He lehrte se.
14Un as JEsus vöröwer gung, seeg He Levi, Alphäus sin Söhn, in de Tollbod sitten, un sprok to em: Folg Mi na! Un he stunn up, un folg Em na.
15Un dat begev sik, as He to Disch sitten dä in sin Hus, setten sik veele Töllners un Sünners to Disch mit JEsus un Sin Jüngers. Denn dat weern veele, de Em nafolgden.
16Un de Schriftgelehrten un Pharisäers, as se seegen, dat He mit de Töllners un Sünners eten dä, sproken se to Sin Jüngers: Warum itt un drinkt He mit de Töllners un Sünners?
17As dat JEsus hörn dä, sprok He to se: De Starken brukt keen Dokter, sonnern de Kranken. Ik bün kamen, to ropen de Sünners to Buße, un nich de Gerechten.
18Un Johannes sin Jüngers un de Pharisäers ehr fasteten veel, un dar keemen weke to Em, de sproken: Warum fastet Johannes sin Jüngers un de Pharisäers ehr, un Din Jüngers fastet nich?
19Un JEsus sprok to se: Wa künnt de Hochtiedslüd fasten, dewiel dat de Brüdigam bi se is? So lang also de Brüdigam bi se is, künnt se nich fasten.
20De Tied awer ward kamen, dat de Brüdigam vun se nahmen ward; denn ward se fasten.
21Nüms sett en Lappen vun Tüg up en ol Kleed; denn de nie Lappen ritt doch vun dat ole Kleed, un de Reet ward gröter.
22Un Nüms deiht Most in ole Wienbälge; sunst territt de Most de Wienbälge, un de Wien ward verschütt, un de Wienbälge kamt um; sonnern man schall Most in nie Bälge dohn.
23Un dat begev sik, dat He wanneln dä an en Sabbat dörch de Saat, un Sin Jüngers fungen an, in’t Gahn de Ahrn uttorieten.
24Un de Pharisäers sproken to Em: Süh to, wat doht Din Jüngers up den Sabbat, dat nich recht is?
25Un He sprok to se: Hebbt ji niemals les’t, wat David dahn hett, as dat em nödig weer, un em hungern dä, samt de, de bi Em weern?
26As he gung in dat Gotteshus, to Abjathar, den Hohenprester sin Tied, un eet de Schaubröd, de Nüms eten dörf, denn de Presters, un he gev se ok de, de bi em weern.
27Un He sprok to se: De Sabbat is för den Minschen makt, un nich de Minsch för den Sabbat;
28So is de Minschensöhn en HErr ok öwer den Sabbat.