Markus 15
1Un bald an den Morgen heeln de Hohenpresters en Rath mit de Öllsten un de Schriftgelehrten, darto de ganze Rath, un bunnen JEsus, un föhrn Em hen, un öwerantworten Em Pilatus.
2Un Pilatus frog Em: Büst Du de Juden ehr König? He antworte awer, un sprok to Em: Du seggst dat.
3Un de Hohenpresters beschülligten Em hart.
4Pilatus awer frog Em noch eenmal un sprok: Antwortst Du nicks? Süh, wo hart se Di verklagt.
5JEsus awer antworte nicks mehr, so dat sik ok Pilatus verwunner.
6He plegg se awer up dat Osterfest een Gefangen los to geven, weken se begehrten.
7Dar weer awer een, nennt Barabbas, fungen mit de Upröhrers, de in Uprohr en Mord begahn harr.
8Un dat Volk gung rup, un be’ dat he dä, as he plegg.
9Pilatus awer antworte se: Wüllt ji, dat ik ju den König vun de Juden los geven schall?
10Denn he wuß, dat Em de Hohenpresters ut Nied öwerantwort harrn.
11Awer de Hohenpresters reizten dat Volk, dat he se veel leever den Barabbas los geven schull.
12Pilatus awer antworte wedder un sprok to se: Wat wüllt ji denn, dat ik mit den dohn schall, den ji beschülligt, dat He en König vun de Juden is?
13Se schregen awermals: Krüzig Em!
14Pilatus awer sprok to se: Wat hett He Slechtes dahn? Awer se schregen noch veel mehr: Krüzig Em!
15Pilatus awer dach, dat Volk sin Willen to dohn, un gev se Barabbas los, un öwergev se JEsus, dat He geißelt un krüzigt war.
16De Kriegsknechts awer föhrn Em hen in dat Richthus un repen tosamen de ganze Schaar;
17Un trocken Em en Purpur an, un flechten en Kron vun Dornen, un setten se Em up.
18Un fungen an Em to gröten: Gegröt schast Du wesen, König vun de Juden.
19Un slogen Em den Kopp mit dat Rohr, un bespegen Em, un fulln up de Knee, un beden Em an.
20Un as se Em verspott harrn, trocken se Em den Purpur ut un trocken Em Sin egen Kleder an, un föhrn Em rut, dat se Em krüzigen.
21Un dwungen een, de dar vörbi gung, nennt Simon vun Kyrene, de vun dat Feld keem (de en Vader weer to Alexander un Rufus), dat he Em dat Krüz drog.
22Un se brochen Em an de Stä Golgatha, dat is verdütscht: Schädelstä.
23Un se geven Em Myrrhen in Wien to drinken; un He neem dat nich to Sik.
24Un as se Em krüzigt harrn, deeln se sik Sin Kleder, un smeten dat Lot darum, wer wat afkreeg.
25Un dat weer um de drütte Stunn, dat se Em krüzigten.
26Un dat weer baben öwer Em schreven, wat man Em Schuld gev, nämlich: En König vun de Juden.
27Un se krüzigten twee Mörders mit Em; een to Sin rechten un den annern to’r linken Hand.
28Dar war de Schrift wahr makt, de dar seggt: He is to de Öweldoers rekent.
29Un de dar vörbi gungen, lästerten Em, un schüttelten ehr Köpp, un sproken: Pfui Di, wa fien brickst Du den Tempel twei un bu’st em in dree Dag’!
30Help Di nu Sülvst, un stieg herunner vun dat Krüz!
31Dessülven glieken verspotten de Hohenpresters Em unner enanner, samt de Schriftgelehrten, un sproken: He hett anner Lüd holpen, un kann Sik Sülvst nich helpen.
32Is He Christus un en König in Israel, so stieg He nu vun dat Krüz, dat wi seht un glovt. Un de mit Em krüzigt weern, höhnten Em ok.
33Un na de sößte Stunn war en Düsternis öwer dat ganze Land, bet to de negente Stunn.
34Un um de negente Stunn reep JEsus lut, un sprok: Eli, Eli, lama absathani! dat is verdütscht: Min GOtt, Min GOtt, warum hest Du Mi verlaten?
35Un enige, de darbi stunnen, as se dat hörn, sproken se: Süh, He röpt den Elias.
36Do leep een to Em, füll en Swamm mit Etig, un steek em up en Rohr, un gev Em wat to drinken, un sprok: Holt, lat mal sehn, ob Elias kummt un Em raf nimmt.
37Awer JEsus schreeg lut, un verscheed.
38Un de Vörhang in de Tempel reet in twee Stücken entwei, vun baben an bet unnen dal.
39De Hauptmann awer, de darbi stunn, gegen Em öwer, as he seeg, dat He mit son Geschrigg verscheden dä, sprok he: Wahrhaftig, düsse Minsch is GOtt Sin Söhn west!
40Un dar weern ok Fruens, de vun wieden düt Allns anseegen, mank weke weer Maria Magdalena, un Maria, den lütten Jakobus un Joses ehr Moder, un Salome,
41De Em ok nafolgt weern, as He in Galiläa weer, un deent harrn, un veel anner, de mit Em rup na Jerusalem gahn weern.
42Un up den Abend, wiel dat de Rüstdag weer, weke is de Vörsabbat,
43Keem Joseph vun Arimathia, en ehrbare Ratsherr, de ok up GOtt Sin Riek töv; de wag dat, un gung rin to Pilatus, un bed’ um JEsus Sin Lieknam.
44Pilatus awer wunner sik, dat He all dod weer, un reep den Hauptmann, un frog em, ob He längst dod weer?
45Un as he dat vun den Hauptmann utkundschaft harr, gev he Joseph den Lieknam.
46Un he koff Linn’, un neem Em af, un wickel Em in dat Linn’ un lä Em in en Graf, dat weer in en Felsen haut, un wölter en Steen vör de Döhr to dat Graf.
47Awer Maria Magdalena, un Maria Joses keken to, wo He henleggt war.