Markus 5
1Un se keemen up gündsiet vun den See in de Gadarener Gegend.
2Un as He ut dat Schipp stiegen dä, leep Em gliek darup ut de Gräver en beseeten Minsch mit en unreinen Geist in de Möt,
3De sin Wahnung in de Gräver harr un Nüms kunn em binnen, ok nich mit Keden.
4Denn he weer oft mit Fotschelln un Keden bunnen west, un harr de Keden afreeten, un de Fotschelln terreven, un Nüms kunn em tamm maken.
5Un he weer alle Tied, bi Dag un Nacht, up de Bargen, un in de Gräver, schreeg, un slog sik mit Steen.
6As he awer JEsus seeg vun wieden, leep he to Em, full vör Em dal, schreeg lut, un sprok:
7Wat hef ik mit Di to dohn, o JEsus, GOtt, den Allerhöchsten Sin Söhn? Ik beswör Di bi GOtt, dat Du mi nich quäln deihst.
8He awer sprok to em: Fahr rut, du unreine Geist, vun den Minschen.
9Un He frog em: Wa heetst du? Un he antworte, un sprok: Legion heet ik, denn wi sünd veele.
10Un he be’ Em veel, dat He se nich ut düsse Gegend drev.
11Un darsülvst an de Bargen weer en grote Drift Sögen up de Weid.
12Un de Düvels beden Em all un sproken: Lat uns in de Sögen fahrn!
13Un sogliek gev JEsus se Verlöv darto. Do fahrn de unreinen Geister ut, un fahrn in de Sögen un de Drift störm öwer den Afhang in den See (dat awer weern bi twee Dusend), un versopen in den See.
14Un de Swienharrn leepen weg, un vertelln dat in de Stadt un up dat Land. Un se gungen rut to sehn, wat dar geschehn weer.
15Un keemen to JEsus, un seegen den, de vun de Düvels beseten weer, dat he sitten dä, un weer bekledt un vernünftig, un se weern bang.
16Un de, weke dat sehn harrn, sän se, wat den Besetenen passeert weer, un vun de Sögen.
17Un se fungen an, un beden Em, dat He ut ehr Gegend trecken dä.
18Un as He in dat Schipp steeg, be’ Em de Besetene, dat he much bi Em wesen.
19Awer JEsus leet em dat nich to, sonnern sprok to em: Gah hen in din Hus, un to din Lüd, un vertell se, wat för en grote Woldath de HErr di dahn un Sik öwer di erbarmt hett.
20Un he gung hen, un fung an uttoropen in de tein Städte, wat för en grote Woldath JEsus em dahn harr. Un jedereen verwunner sik.
21Un as JEsus wedder röwer fahrn dä in dat Schipp, versammel sik veel Volk to Em, un He weer an den See.
22Un süh, dar keem een vun de Scholöbbersten, mit Namen Jairus. Un as he Em sehn dä, full he Em vör de Föt.
23Un be’ Em heel, un sprok: Min Dochter liggt up dat Letz; Du wullst doch kamen, un Din Hand up se leggen, dat se gesund ward, un lev.
24Un He gung hen mit em; un Em folgde veel Volk na, un se drängten Em.
25Un dar weer en Fru, de harr den Blodgang twölf Jahr hatt,
26Un veel leden vun veele Dokters, un harr all ehr Geld daröwer vertehrt, un dat holp ehr nicks, sonnern dat war veelmehr arger mit ehr.
27As de vun JEsus hörn dä, keem se in dat Volk vun achtern to, un fat Sin Kleed an.
28Denn se sprok: Wenn ik blot Sin Kleed anfaten kunn, so war ik gesund.
29Un up de Stä verdrög de Born vun ehr Blod, un se föhl dat an ehr Liev, dat se vun ehr Plag gesund warn weer.
30Un JEsus föhl sogliek an Sik Sülvst de Kraft, de vun Em utgahn weer, un He dreih Sik um to dat Volk, un sprok: Wer hett Min Kleder anfat?
31Un de Jüngers sproken to Em: Du sühst, dat Di dat Volk drängt, un sprickst: Wer hett Mi anfat?
32Un He seeg Sik um na de, de dat dahn harr.
33De Fru awer weer bang, un beverte, (denn se wuß, wat an ehr geschehn weer), keem, un full vör Em dal, un sä Em de ganze Wahrheit.
34He awer sprok to ehr: Min Dochter, din Glov hett di gesund makt; gah hen mit Freden, un wes’ gesund vun din Plag.
35As He noch so sprok, keemen weke vun den Scholöbbersten sin Lüd, un sproken: Din Dochter is storven, wat wullt du den Meister wieder bemöhen?
36JEsus awer hör bald de Red, de dar seggt war, un sprok to den Scholöbbersten: Wes’ nich bang, glov man!
37Un leet Nüms Em nafolgen, as Petrus un Jakobus un Johannes, Jakobus sin Broder.
38Un He keem in den Scholöbbersten sin Hus, un seeg dat Getümmel un de dar heel weenten un hulten.
39Un He gung rin, un sprok to se: Wat larmt un weent ji? Dat Kind is nich storven, sonnern dat slöpt. Un se lachten Em ut.
40Un He drev se all rut un neem mit Sik dat Kind sin Vader un Moder, un de bi Em weern, un gung rin, wo dat Kind liggen dä.
41Un He greep de lütt Diern bi de Hand, un sprok to ehr: Talitha kumi! Dat is verdütscht: Mäden, Ik segg di, stah up!
42Un sogliek stunn de lütt Diern up, un gung umher; se weer awer twölf Jahr old. Un se verfehrn sik öwer de Maten.
43Un He verbod se hart, dat dat Nüms weten schull; un sä, se schulln ehr wat to eten geven.