Markus 1
1Düt is de Anfang vun dat Evangelium vun JEsus Christus, GOtt Sin Söhn.
2As schreven steiht in de Propheten: Süh, Ik schick Min Engel vör Di her, de dar torecht mak Din Weg vör Di.
3Dat is en Stimm vun en Prediger in de Wüstenie: Makt den HErrn Sin Weg torecht, un Sin Stiegen richtig!
4Johannes, de weer in de Wüstenie, döfft un predig vun de Döp vun de Buß, to de Vergevung vun de Sünn.
5Un dat ganze jüdische Land gung to em rut, un de vun Jerusalem, leeten sik all vun em döpen in den Jordan, un bekenn ehr Sünn.
6Johannes awer weer bekledt mit Kameelshaar un mit en leddern Gürdel um sin Lenn, un eet Heuschrecken un wilden Honnig;
7Un predig un sprok: Dar kummt Een na mi, de is stärker as ik, den ik nich genog bün, dat ik mi vör Em bück, un de Reemen vun Sin Schoh uplösen doh.
8Ik döp ju mit Water, awer He ward ju mit den hilligen GEist döpen.
9Un dat begev sik to düsse Tied, dat JEsus ut Galiläa vun Nazareth keem, un leet Sik döpen vun Johannes in den Jordan.
10Un sogliek steeg He ut dat Water un seeg, dat sik de Himmel updä, un den GEist, gliek as en Duv, de rafkeem up Em.
11Un do keem en Stimm vun den Himmel: Du büst Min leeve Söhn, an den Ik Wolgefalln hef.
12Un gliek naher drev Em de GEist in de Wüstenie.
13Un He weer dar in de Wüstenie veertig Dag’, un war versöcht vun den Satan, un weer bi de Thiern, un de Engeln deenten Em.
14Nadem awer Johannes öwerlevert weer, keem JEsus in Galiläa, un predig’ dat Evangelium vun GOtt Sin Riek.
15Un sprok: De Tied is erfüllt, un GOtts Riek is herbi kamen. Doht Buße, un glovt an dat Evangelium!
16As He awer an dat galiläische Meer gung, seeg He Simon un Andreas, Sin Broder, dat se ehr Netten in den See smieten dän, denn se weern Fischers.
17Un JEsus sprok to se: Folgt Mi na; Ik will ju to Minschenfischers maken.
18Sogliek verleeten se ehr Netten, un folgden Em na.
19Un as He vun dar en beten wieder gung, seeg He Jakobus, Zebedäus Sin Söhn, un Johannes, sin Broder, dat se de Netten in dat Schipp flickten, un alsbald reep He se.
20Un se leten ehrn Vader Zebedäus in dat Schipp mit de Daglöhners, un folgden Em na.
21Un se gungen na Kapernaum; un bald up de Sabbats gung He in de Schol, un lehr.
22Un se verfehrten sik öwer Sin Lehr; denn He lehr gewaltig, un nich as de Schriftgelehrten.
23Un dar weer in de Schol en Minsch, beseten mit en unreinen Geist, de schreeg,
24Un sprok: Hol up, wat hebbt wi mit Di to dohn, JEsus vun Nazareth? Du büst kamen, uns to verdarven. Ik weet, wer Du büst, GOtt Sin Hillige.
25Un JEsus bedroh em, un sprok: Swieg still un fahr ut vun em!
26Un de unreine Geist reet em, un schreeg lut, un fahr vun em ut.
27Un se verfehrn sik all, so dat se sik unner eenanner befrogen, un sproken: Wat is dat? Wat is dat vör en nie Lehr? He befehlt mit Gewalt de unreinen Geister, un se gehorcht Em.
28Un Sin Rop war bald lut umher, in de Grenzen vun Galiläa.
29Un se gungen bald ut de Schol; un keemen in dat Hus Simons un Andreas, mit Jakobus un Johannes.
30Un Simon sin Fru ehr Moder leeg un harr dat Fever; un gliek darup sän se Em vun ehr.
31Un He trä to ehr, un rich se up, un heel se bi de Hand: un dat Fever verleet se gliek, un se deen se.
32An den Abend awer, as de Sünn unnergahn weer, brochten se to Em allerlie Kranke un Besetene;
33Un de ganze Stadt versammel sik vör de Döhr.
34Un He holp veele Kranke, de mit allerlie Süken beladen weern, un drev veele Düvels ut, un let de Düvels nich reden, denn se kennten Em.
35Un des Morgens stunn He up vör Dag un gung rut. Un JEsus gung in en wüste Stä un bä dar.
36Un Petrus, mit de, de bi em weern, gungen Em na.
37Un as se Em funn’, sproken se to Em: Jedereen söcht Di.
38Un He sprok to se: Lat uns in de neegste Stadt gahn, dat Ik dar ok predigen doh; denn darto bün Ik kamen.
39Un He predig in ehr Scholen in ganz Galiläa, un drev de Düvels ut.
40Un dar keem en Utsätzigen to Em, de bä Em, knee vör Em, un sprok to Em: Wenn Du wullt, so kannst Du mi wol rein maken.
41Un dat dä JEsus leed un He reck de Hand ut, röhr em an, un sprok: Ik will dat dohn, wes’ rein!
42Un as He so sprok, gung de Utsätzigkeit alsbald vun Em, un He war rein.
43Un JEsus bedroh em, un dreev em alsbald vun Sik,
44Un sprok to em: Süh to, dat du Nüms nicks seggst; sonnern gah hen, un wies’ di den Prester, un opfer för din Reinigung, wat Moses gebaden hett to en Tügnis öwer se.
45He awer, as He rut keem, fung He an, un sä veel darvun, un mak de Geschich apenbar, so dat He vun nu an nich mehr kunn apenbar in de Stadt gahn, sonnern He weer buten in de wüsten Gegenden, un se keemen to Em vun alle Enn.