Markus 13
1Un as He ut den Tempel gung, sprok een vun Sin Jüngers to Em: Meister, süh, wat för Steen un wat för en Gebüd’ dat is!
2Un JEsus antworte, un sprok to em: Sühst du wol all düt grote Buwark? Nich een Steen ward up den annern blieven, de nich tweibraken ward.
3Un as He up den Ölbarg seet, den Tempel gegenöwer, frogen Em besonners Petrus un Jakobus un Johannes un Andreas:
4Segg uns, wannehr ward dat Allns geschehn? un wat ward dat Teken wesen, wenn dat Allns schall vollendt warrn?
5JEsus antwort se, un fung an to seggen: Seht to, dat ju Nüms verföhrn deiht!
6Denn dar ward veele unner Min Nam kamen, un seggen: »Ik bün Christus,« un ward veele verföhrn.
7Wenn ji awer hörn ward vun Kriegen un Gerüchten vun Kriegen, so ward nich bang, dat mutt so geschehn. Awer dat Enn is noch nich dar.
8Dar ward een Volk gegen dat anner upstahn, un een Königriek öwer dat anner. Un ward geschehn Eerdbeven hier un dar, un ward wesen düre Tied un Schrecken. Dat is de Anfang vun de Noth.
9Ji awer seht ju vör! Denn se ward ju öwerantworten vör de Rathüs’ un Scholen, un ji möt sla’n warrn, un vör Fürsten un Könige möt ji föhrt warrn um Mintwilln, to en Tügnis öwer se.
10Un dat Evangelium mutt vörher predigt warrn mank alle Völker.
11Wenn se ju nu wegföhrn un öwerantworten ward, so makt ju keen Sorg, wat ji reden schüllt, un bedenkt ju nich vörher, sonnern wat ju to düsse Stunn geven ward, dat redt. Denn ji sünd dat nich, de dar reden doht, sonnern de hillige GEist.
12Dar ward awer een Broder den annern öwerantworten to den Dod, un de Vader den Söhn, un de Kinner ward sik upsetten gegen de Öllern, un ward se dod maken helpen.
13Un ji ward haßt warrn vun jedereen um Min Namen willn. Wer awer bestännig blift bet an dat Enn, de ward selig.
14Wenn ji awer sehn ward den Gruel vun de Verwüstung, dar de Prophet Daniel vun seggt hett, dat he steiht, dar he nich schall, (wer düt les’t, de mark darup); wer denn in Judäa is, de flücht sik up de Bargen.
15Un wer up dat Dack is, de stieg nich dal in dat Hus, un kam nich rin, wat to halen ut dat Hus.
16Un wer up dat Feld is, de wend sik nich um, sin Kleder to halen.
17Weh awer de Swangern un de, weke Kinner an de Bost hebbt to de Tied!
18Bedt awer, dat ju Flucht nich geschehn mag in den Winter.
19Denn in düsse Dag’ ward son Drövnisse wesen, as se niemals west sünd vun Anfang up de Kreaturen, de GOtt schapen hett; un as ok nich warrn ward.
20Un wenn de HErr düsse Dag’ nich afkört harr, war keen Minsch selig. Awer wegen de Utwählten, de He utwählt hett, hett He düsse Dag’ afkört.
21Wenn nu Jemand to de Tied to ju seggen ward: »Süh, hier is Christus, süh, dar is He,« so glovt dat nich.
22Denn dar ward sik erheven falsche Christus un falsche Propheten, de Teken un Wunner doht, dat se ok de Uterwählten verföhrn muchen, wenn dat möglich weer.
23Ji awer seht ju vör! Süh, Ik hef ju Allns vörher seggt.
24Awer to de Tied, na düsse Drövnisse, ward Sünn un Maand ehren Schien verleern.
25Un de Steern ward vun den Himmel falln un de Himmelskräfte ward sik bewegen.
26Un denn ward se sehn den Minschensöhn kamen in de Wolken, mit grote Kraft un Herrlichkeit.
27Un denn ward He Sin Engeln utschicken un ward versammeln Sin Uterwählten vun de veer Winden, vun dat Enn vun de Eer bet to dat Enn vun den Himmel.
28An den Fiegenbom lehrt en Glieknis. So bald as sin Twiegen saftig ward, un Bläder kriegt, so weet ji, dat de Sommer neeg bi is.
29Also ok, wenn ji seht, dat so wat geschüht, so weet, dat dat neeg vör de Döhr is.
30Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward nich vergahn, bet dat düt Allns geschüht.
31Himmel un Eer ward vergahn; Min Wör’ awer ward nich vergahn.
32Vun den Dag awer un de Stunn weet Nüms, ok de Engeln in den Himmel nich, ok de Söhn nich, sonnern alleen de Vader.
33Seht to, wakt un bedt, denn ji weet nich, wenn de Tied is.
34Gliek as en Minsch, de öwer Land trock, un verleet sin Hus, un gev sin Knechts Macht, en jeden sin Dagwark, un befohl den Döhrwächter, he schull waken.
35So wakt nu, denn ji weet nich, wenn de Husherr kummt, ob he kummt up den Abend, oder to Mitternacht, oder um de Tied vun de Hahnenkreih, oder Morgens;
36Up dat he nich unverwahrens kummt un findt ju slapen.
37Wat ik awer ju segg, dat segg ik to all: Wakt!